Najczystszy punkt odniesienia po stronie działania pochodzi z holenderskiej ankiety z 2024 roku wśród 178 dorosłych, opublikowanej w Translational Medicine of Aging (PMC11573782). Zmierzono w niej deklarowaną gotowość do stosowania interwencji przedłużających życie na gradiencie znajomości: 81,5% jest gotowych przyjmować suplementy, 66,3% ćwiczyć w ramach schematu geroprotekcji, 29,8% stosować post przerywany, 26,4% przyjmować metforminę poza wskazaniami rejestracyjnymi, a tylko 9,55% przyjmować rapamycynę. Zaufanie do instytucji medycznych korelowało z akceptacją metforminy (r = 0,194, p = 0,009), ale nie rapamycyny, co sugeruje, że ludzie sięgają po zaufanie instytucjonalne, gdy interwencja jest nieznana. W zestawieniu z danymi CDC NHANES (data brief 561) 60,2% dorosłych Amerykanów przyjmuje suplement diety w dowolnym miesiącu, a wśród osób powyżej 60. roku życia odsetek ten rośnie do 75,9%. Granica między „aktywnym dążeniem do długowieczności” a „zwykłym starzeniem się” jest w praktyce rozmyta: codzienna multiwitamina jest znormalizowana i nie jest tym, co holenderska ankieta zakwalifikowałaby jako biohacking, natomiast sformułowanie Pew z 2013 roku, „terapie, które radykalnie spowalniają starzenie”, obejmuje zupełnie inną populację.
Randomizowane badanie kontrolowane CALERIE faza 2 Krausa i in. z 2019 roku w The Lancet Diabetes & Endocrinology (N = 218; 143 osoby do ograniczenia kalorii, 75 do kontroli) to najrzetelniejszy dowód skutków dla jakiejkolwiek pojedynczej interwencji przedłużającej życie. Po 2 latach grupa z ograniczeniem osiągnęła średnie zmniejszenie kalorii o 11,9% (poniżej docelowych 25% w protokole) i wykazała istotną poprawę poziomu cholesterolu LDL, ciśnienia krwi, wrażliwości na insulinę i wskaźnika zespołu metabolicznego (p<0,001 do p = 0,012). Argument oparty na biomarkerach dla jednej konkretnej aktywnej interwencji jest solidny. Badanie nie dotyczyło żalu i prowadzono je u zdrowych osób bez otyłości w wieku 21–50 lat, więc możliwość uogólnienia na typowego dorosłego rozważającego „biohacking” jest ograniczona. Niedostateczne przestrzeganie protokołu, bo zmotywowani ochotnicy osiągnęli tylko połowę zakładanego ograniczenia, samo w sobie mówi coś o trwałości strony działania: nawet osoby, które zapisują się na ograniczenie kalorii, mają trudność z jego utrzymaniem.
Strona zaniechania opiera się na reprezentatywnej dla kraju ankiecie Pew Research z 2013 roku wśród 2012 dorosłych Amerykanów. Zapytani, czy osobiście poddaliby się terapiom spowalniającym starzenie i pozwalającym dożyć 120 lat lub więcej, 56% odpowiedziało, że nie, a dopełniające 44% powiedziało, że chciałoby takich terapii; 69% woli długość życia 79–100 lat; tylko 9% chciałoby dożyć powyżej 100 lat. To pytanie o preferencje, a nie retrospektywny żal, a uczciwe odwzorowanie jest odwrotnością oczywistego. 56% osób odrzucających wydłużanie życia to dorośli zadowoleni ze zwykłego starzenia się, więc najmniej prawdopodobne, by żałowali jego zaakceptowania. Odpowiednikiem przewidywanego żalu po stronie zaniechania jest zatem 44% osób, które chciałyby takich terapii, czyli ludzi na ścieżce akceptacji starzenia, którzy chcieliby móc robić więcej. Te 44% przyjmujemy jako wskaźnik zastępczy strony zaniechania. Dorośli odpowiadający w wieku 45 lat mogą czuć co innego w wieku 75 lat. Żadne badanie podłużne nie śledziło dorosłych, którzy wyraźnie zaakceptowali starzenie się, i nie pytało ich o żal w późnym życiu, i żadne nie śledziło też biohackerów, by zapytać ich o żal. Publikujemy ten wpis jako wpis, w którym oba wskaźniki są zastępcze, ponieważ asymetria dowodów jest rzeczywista: biomarkery sercowo-metaboliczne są dobrze zmierzone, przeżyty żal nie. Dokładne wielkości retrospektywnego żalu po którejkolwiek stronie pozostają w opublikowanej literaturze niezmierzone.







