Około 90% obecnych palaczy w USA, Wielkiej Brytanii, Kanadzie i Australii zgadza się, że nie zaczęłoby palić, gdyby mogło zacząć życie od nowa, według ITC Four Country Survey. Liczba ta jest spójna w grupach płci, wieku i wykształcenia oraz (z niewielkimi różnicami) kultur: azjatyckie ankiety ITC wskazują 74–93% w zależności od kraju. Po stronie rzucenia palenia żadna opublikowana ankieta wśród byłych palaczy nie zmierzyła żalu z powodu rzucenia. CDC szeroko śledzi rzucanie palenia i nie zawiera nawet pozycji o żal z rzucenia, Strona działania nie ma zmierzonego odsetka.
Zastrzeżenie, które ma znaczenie, dotyczy sprawczości. Uzależnienie od nikotyny sprawia, że „dalsze palenie” nie jest dla większości palaczy prostą preferencją, lecz zachowaniem podtrzymywanym przez uzależnienie wbrew wyrażanym życzeniom. Ujęcie tego jako „zaniechania” umniejsza farmakologiczne uwięzienie. Liczba 90% żalu jest sama w sobie miarą tego, jak głęboko palacze czują się uwięzieni: wiedzą, że wybraliby inaczej, i większość z nich nie potrafi tego zrobić.







