Przejdź do treści
Likelier

Działanie a bezczynność: liczba dla każdego wyboru

Chodzić na terapię vs. nie szukać profesjonalnej pomocy

Jeśli działasz

Terapia

27%

Jeśli nie działasz

Brak terapii

33%

Co najmniej jedna liczba jest oszacowaniem pośrednim, a nie zmierzonym odsetkiem żalu. Sposób wyliczenia każdej liczby opisujemy niżej.


Zdrowie

Ostatnio sprawdzono 2026-06-14

Jakość dowodów 4.25/5

Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem rubryki jakości . Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.

D1 Weryfikacja źródeł
5/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
4/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
2/5
D4 Porównywalność źródeł
3/5
D5 Wzorzec Gilovicha
5/5
D6 Jakość tekstu
5/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
5/5
D8 Jakość próby
5/5
Średnia 4.25/5
Dwa krzesła zwrócone do siebie przy małym stoliku, jedna strona oświetlona, druga w cieniu.
Dane pośrednie: dla tej decyzji co najmniej jedna liczba pochodzi z miary pośredniej, takiej jak skutki, zadowolenie albo zamiar, albo z oszacowania redakcji, a nie z badania pytającego wprost o żal. Opisy obu stron poniżej mówią, jak powstała każda liczba.

Jeśli działasz

Terapia

27%

27% uczestników terapii nie uznało terapii za pomocną (wskaźnik zastępczy żalu oparty na pomocności)

Dorośli z Wielkiej Brytanii, którzy mieli terapię, ogólnokrajowo reprezentatywnie

retrospektywnie, zmienny horyzont

Jeśli nie działasz

Brak terapii

33%

~33% nieszukających terapii wśród dorosłych Amerykanów wyraża utajony popyt, co jest wskaźnikiem zastępczym żalu z zaniechania (rozważali, ale nigdy nie szukali)

Dorośli Amerykanie, którzy nigdy nie szukali opieki nad zdrowiem psychicznym, ogólnokrajowo reprezentatywnie

przekrojowo, kwiecień 2025

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

Powiązane decyzje

Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.

family

Terapia pary vs rezygnacja

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

lifestyle

Tatuaż

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

Zdrowie

Rzucenie palenia

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

Zdrowie

Wazektomia

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

Zdrowie

Leczenie uzależnień vs unikanie

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

Zdrowie

Piercing ciała

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

family

Posiadanie dzieci

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

ZdrowieBezpośrednie

Decyzja o obrzezaniu

% żałuje tej decyzji

Zrównoważone

W przybliżeniu równy

Ryzyka stojące za tą decyzją

Prawdopodobieństwa leżące u podstaw tego wyboru.

Wśród dorosłych Brytyjczyków, którzy byli na terapii, 27% nie uznało jej za pomocną (BACP/YouGov 2025, n=5 150). Wśród dorosłych Amerykanów, którzy nigdy nie szukali opieki psychologicznej, około 33% zgłasza ukryty popyt: chcieliby z niej skorzystać, ale się o nią nie postarali (APA/Harris Poll 2025, n=1 076). Porównanie obu stron jest kierunkowo zgodne z modelem przewagi żalu z zaniechania Gilovicha i Medvec. Różnica 6 punktów procentowych pochodzi jednak z nieporównywalnych populacji (Brytyjczycy chodzący na terapię i Amerykanie niechodzący) i nie należy jej czytać jako dokładnej wielkości efektu. Wzorzec zaklasyfikowano jako wyrównany: sygnał wskazuje, że więcej żalu niesie zaniechanie, ale różnice w pomiarze między krajami nie pozwalają na mocniejsze twierdzenie o kierunku.

Ograniczenia jakości danych nakładają się na siebie. Liczba z BACP po stronie działania pochodzi z mocniejszego narzędzia: dużej, reprezentatywnej ogólnokrajowo ankiety YouGov, w której uczestnicy terapii oceniali własne efekty. Jej słabością jest sformułowanie. „Not helpful” (niepomocna) obejmuje szerokie spektrum wyników, od rzeczywistej szkody po lekkie rozczarowanie, a 27% niepomocnych terapii leży znacznie powyżej 5,2% trwałych szkód w ankiecie pacjentów NHS (Crawford i współpracownicy, n=14 587). To potwierdza, że większość z tych 27% doznała rozczarowania, a nie trwałej szkody. Wskaźnik po stronie zaniechania został wyliczony: 17% wszystkich dorosłych Amerykanów powiedziało, że chce opieki psychologicznej, ale jej nie szukało, spośród 51%, którzy nigdy jej nie szukali, co daje 33% ukrytego popytu wśród niekorzystających. Ukryty popyt dotyczy przyszłości („chcę pójść”), a nie przeszłości („szkoda, że nie poszedłem”), więc prawdopodobnie zaniża rzeczywisty żal w starszych rocznikach, u których koszt utraconej szansy już się nagromadził.

Dwa czynniki strukturalne osłabiają każde mocne twierdzenie o kierunku. Po pierwsze, bariery dostępu sprawiają, że wiele zaniechań jest niedobrowolnych. Listy oczekujących w NHS England, luki w ubezpieczeniach w USA, koszty i utrzymujące się piętno powodują, że część niekorzystających, którzy chcą pomocy, nie może jej łatwo uzyskać. To miesza bariery strukturalne z żalem po osobistej decyzji. Po drugie, asymetria danych między krajami (Wielka Brytania po stronie działania, USA po stronie zaniechania) wprowadza szum. Bezpłatny dostęp w NHS i zależny od ubezpieczenia dostęp w USA inaczej selekcjonują tych, którzy trafiają na terapię, i tych, którzy nie trafiają. W tych granicach dane zgadzają się z ustalonym wynikiem, że długofalowy żal gromadzi się bardziej po stronie zaniechania niż działania, choć efekt jest tu zbyt mały, by uzasadniać mocne wnioski przyczynowe.

Źródła: działanie

Rejestr twierdzeń

Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.

1/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem

  1. [1] British Association for Counselling and Psychotherapy / YouGov — BACP Public Perceptions Survey 2025
    BACP Public Perceptions Survey 2025
    Statystyka
    73% dorosłych w Wielkiej Brytanii, którzy korzystali z terapii, uznało ją za pomocną; 27% nie
    Cytat
    “"Our survey found more than seven in 10 adults who’ve had therapy found it helpful (73%) and three quarters (75%) would recommend it to anyone looking for mental health support and to improve their wellbeing." ”
    Dane źródłowe z
    2025-03-04
    Dostęp
    2026-05-01 · kopia archiwalna
    Obliczenie
    BACP/YouGov 2025 Public Perceptions Survey (n=5 150 dorosłych w Wielkiej Brytanii, reprezentatywna ogólnokrajowo). 73% osób, które korzystały z terapii, uznało ją za pomocną, co oznacza 27% (1 − 0,73 = 0,27). Użyto tego jako wskaźnika zastępczego żalu po stronie działania: osoby, które korzystały z terapii i nie uznały leczenia za pomocne, są podgrupą najbardziej skłonną do żalu z podjęcia terapii. „Niepomocne” i „żałuję, że poszedłem” to nie to samo: ktoś może uznać terapię za emocjonalnie trudną, ale ostatecznie korzystną, a ktoś może uznać pojedynczy cykl za niepomocny, nie żałując próby. Wartość 27% prawdopodobnie zawyża żal wynikający ze szkody i zaniża wyniki oparte na obojętności. Ocena D3: 3 (rzeczywiste badanie ankietowe mierzące pomocność, uznany wskaźnik zastępczy żalu, a nie bezpośredni instrument pomiaru żalu). Przyjęto to jako główny odsetek po stronie działania, ponieważ jest to największe reprezentatywne ogólnokrajowo badanie brytyjskie mierzące wyniki terapii z perspektywy pacjenta.
  2. [2] British Journal of Psychiatry / Crawford et al. — Patient experience of negative effects of psychological treatment: results of a national survey Zweryfikowane
    Patient experience of negative effects of psychological treatment: results of a national survey
    Statystyka
    5,2% z 14 587 pacjentów psychoterapii NHS w Anglii i Walii zgłosiło trwałe negatywne skutki leczenia psychologicznego
    Cytat
    “"Cross-sectional survey of people receiving psychological treatment from 184 services in England and Wales." [...] "Of 14 587 respondents, 763 (5.2%) reported experiencing lasting bad effects." ”
    Dane źródłowe z
    2016-03-01
    Dostęp
    2026-05-02
    Weryfikacja
    Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
    Obliczenie
    Crawford i in. (2016) przebadali 14 587 pacjentów NHS, którzy korzystali z psychoterapii w 184 placówkach, i stwierdzili, że 5,2% zgłosiło trwałe negatywne skutki. To największe opublikowane ogólnokrajowe badanie szkód terapii i daje ostrożną dolną granicę żalu wynikającego ze szkody. Wartość 5,2% leży wyraźnie poniżej wartości „niepomocne” z BACP 2025, 27%, co potwierdza, że trwała szkoda jest mniejszą składową ogólnego niezadowolenia z leczenia. Źródło to potwierdza, że dolna granica żalu z ciężkiej szkody po stronie działania jest niska. Recenzowane źródło służy tu jako potwierdzenie; główny odsetek po stronie działania (0,27) pochodzi z badania BACP 2025.

Źródła: bezczynność

Rejestr twierdzeń

Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.

1/1 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem

  1. [1] American Psychological Association / The Harris Poll — Public Attitudes Toward Mental Health in the U.S. Zweryfikowane
    Public Attitudes Toward Mental Health in the U.S.
    Statystyka
    17% wszystkich dorosłych Amerykanów chce w przyszłości opieki psychicznej, ale jeszcze po nią nie sięgnęło; 34% nigdy nie szukało opieki i nie chce, co daje 17/(17+34) = 33% utajonego popytu wśród osób niekorzystających
    Cytat
    “"More adults said they have sought mental health care in the past (45%), and close to 1 in 5 said they want to in the future (17%). Only one-third of adults (34%) said they had never sought professional mental health care and do not want to." Survey of 1,076 U.S. adults ages 18+, conducted online by The Harris Poll in partnership with APA, April 18-21, 2025. ”
    Dane źródłowe z
    2025-04-21
    Dostęp
    2026-05-01
    Weryfikacja
    Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
    Obliczenie
    APA/Harris Poll 2025 (n=1 076 dorosłych Amerykanów, reprezentatywnie ogólnokrajowo, 18–21 kwietnia 2025). Badanie wyodrębniło trzy rozłączne grupy: osoby, które szukały opieki w przeszłości (45%), osoby, które chcą jej w przyszłości, ale jeszcze nie szukały (17%), i osoby, które nigdy nie szukały i nie chcą (34%). Pozostałe ok. 4% to prawdopodobnie osoby obecnie objęte opieką lub bez odpowiedzi. Wśród osób niekorzystających (17% + 34% = 51% próby) 17/51 = 33% wyraża utajony popyt (chce opieki, ale jej nie szukało). Wartość 33% przyjęto jako wskaźnik zastępczy żalu po stronie zaniechania: osoby niekorzystające z utajonym popytem są podgrupą najbardziej skłonną do późniejszego żalu, że nie szukały pomocy. Ograniczenie konstruktu: „chce opieki w przyszłości” nie jest równoznaczne z „żałuje, że nie poszło wcześniej”: utajony popyt jest aspiracją skierowaną w przyszłość, a żal to kontrfaktyczne spojrzenie wstecz. Bariery dostępu (koszt, ubezpieczenie, dostępność) sprawiają, że część utajonego popytu odzwierciedla przeszkody strukturalne, a nie żal z osobistej decyzji. Uwaga o porównywalności międzynarodowej: to dane z USA, nie z Wielkiej Brytanii; brytyjski kontekst po stronie działania ma inną strukturę dostępu (NHS, listy oczekujących IAPT uzależnione od dochodu). Brytyjskich danych o utajonym popycie szukano w BACP/YouGov, MIND UK, Mental Health Foundation, NHS APMS 2023–24 i Rethink Mental Illness; nie znaleziono porównywalnego reprezentatywnego ogólnokrajowo instrumentu, który pytałby osoby niekorzystające bezpośrednio o utajony popyt. Szacunek APA/Harris (33%) jest w ogólnym zarysie spójny z brytyjską literaturą o luce w leczeniu i użyto go jako najlepszego dostępnego reprezentatywnego wskaźnika zastępczego.

Zastrzeżenia

Żadna ze stron tego wpisu nie niesie bezpośrednio zmierzonego wskaźnika żalu. 27% po stronie działania (BACP/YouGov 2025, n=5150 dorosłych brytyjskich) mierzy frakcję uczestników terapii, którzy nie znaleźli terapii pomocnej, a „niepomocne” i „żałuję pójścia” to odrębne konstrukty. Osoba może uznać terapię za trudną lub niekonkluzywną, nie żałując próby, i może uznać pojedynczy kurs za niepomocny, jednocześnie korzystając z późniejszego leczenia. BACP to stowarzyszenie zawodowe terapeutów; jego ankietę zleciła organizacja z interesem finansowym w przyjęciu terapii, co może obciążać ramowanie „pomocne” ku pozytywnym wynikom. 33% po stronie zaniechania (APA/Harris Poll 2025, n=1076 dorosłych Amerykanów) to wyprowadzony wskaźnik utajonego popytu: 17% wszystkich dorosłych Amerykanów chce opieki, ale jej nie szukało, podzielone przez 51%, którzy nigdy nie szukali opieki, daje 33% nieuczestników wyrażających prospektywny popyt (pozostałe ~4% to prawdopodobnie obecnie w opiece lub nie odpowiedzieli na to pytanie). Utajony popyt nie jest równoważny wstecz patrzącemu żalowi. Sensowna część zaniechania jest mimowolna: czasy oczekiwania NHS (Anglia), luki ubezpieczeniowe (USA), bariery kosztowe i trwały stygmat ograniczają dostęp niezależnie od preferencji jednostki. Międzynarodowa asymetria to fundamentalne ograniczenie: strona działania używa danych UK (BACP/YouGov, Crawford NHS), a strona zaniechania używa danych USA (APA/Harris). Zależny od ubezpieczeń amerykański dostęp i bezpłatny NHS produkują różne efekty selekcji w tym, kto wchodzi w terapię, a kto nie; 6-punktowa luka między nieporównywalnymi populacjami nie powinna być czytana jako precyzyjny rozmiar efektu. Wzorzec Gilovicha jest zatem klasyfikowany jako zrównoważony, a nie dominacja zaniechania: kierunkowy sygnał jest spójny z modelem dominacji zaniechania Gilovicha i Medveca, ale międzynarodowa luka pomiarowa oznacza, że delta nie może wspierać silniejszego twierdzenia kierunkowego. Obie populacje wykazują porównywalne wskaźniki przyjęcia terapii około 35–45% w ciągu życia.

Dane surowe: /api/decisions.json

Ostatnio oglądane na tym urządzeniu