Około 8% amerykańskich właścicieli domów żałuje, że nie kupiło większego domu, wobec mniej więcej 5%, którzy żałują zakupu zbyt dużej przestrzeni. Wynika to z ankiety Bankrate z 2024 roku wśród właścicieli domów z żalem po zakupie. Różnica jest niewielka, 3 punkty procentowe, a wynik przeczy popularnej radzie „nie kupuj zbyt dużego domu”. Wśród właścicieli, którzy w ogóle czegoś żałują (47% ogółu), „za mały” zajmuje drugie miejsce z wynikiem 18%, a „za duży” 10%, za kosztami utrzymania, lokalizacją, przepłaceniem i oprocentowaniem kredytu. Wzorzec wykracza poza mieszkania: kupujący samochody, którzy wybrali kompaktowy model i później potrzebowali większego, ponoszą skromne koszty zamiany, a ci, którzy kupili przewymiarowanego SUV-a, przez lata płacą więcej za paliwo, ubezpieczenie i utratę wartości z powodu pojemności, której nie wykorzystują.
Mała różnica ukrywa asymetrię w tym, jak odczuwa się oba żale. Osoby, które wybrały rozsądny rozmiar i z niego wyrosły, doświadczają konkretnego, codziennego tarcia: ciasne biuro domowe, sypialnia, która służyła też jako pokój niemowlęcy. Osoby, które kupiły za dużo, często wchłaniają swój żal w pokrewne skargi finansowe. Ankieta Bankrate wykazała, że 40% żałujących właścicieli wskazuje koszty utrzymania i ukryte opłaty jako główną dolegliwość, a 13% niedostępną dla nich ratę kredytu. Obie kategorie dotykają nieproporcjonalnie tych, którzy kupili więcej domu, niż potrzebowali. Badanie Genesove i Mayera dotyczące bostońskich mieszkań wykazało, że właściciele zakotwiczeni w cenie zakupu ustalają ceny ofertowe o 25–35% powyżej rynkowych, gdy grozi im strata. Powstaje psychologiczne zablokowanie, które sprawia, że zmniejszenie zbyt dużego domu jest wyjątkowo bolesne. Problem pogłębia adaptacja hedoniczna: przyjemność z dodatkowych metrów zanika w ciągu miesięcy, a rata kredytu nigdy się nie przystosowuje.
Żadna ze stron tej decyzji nie ma katastrofalnie wysokiego odsetka żalu. Obie mieszczą się poniżej 10%, znacznie poniżej 45% najemców, którzy żałują, że w ogóle nie kupili. Uczciwy wniosek jest taki, że większość właścicieli domów, niezależnie od tego, czy wybrali większy, czy mniejszy dom, zrobiłaby to samo ponownie. Dla kupujących, którzy dziś rozważają kompromis, rachunek finansowy przemawia za rozsądnym rozmiarem: koszty transakcyjne przyszłego awansu na większy dom (1000–5000 dolarów przy lokalnej przeprowadzce) są skromne w porównaniu z wieloletnim ponoszeniem kosztów niewykorzystanej przestrzeni. Dane nie uzasadniają jednak mocnego twierdzenia o kierunku. Zmienne indywidualne, czyli kierunek rynku, plany rodzinne i trwałość pracy zdalnej, przytłaczają zbiorczy sygnał.







