71% podróżnych na świecie deklaruje żal z powodu niewykorzystanych okazji do podróży: tak wynika z ankiety Booking.com wśród 20 500 osób w 32 krajach. Po stronie działania tylko 6% dorosłych żałuje pieniędzy wydanych na podróże, według ankiety Claris Finance wśród 2 000 dorosłych, o której pisał Money. To jeden z najniższych wskaźników żalu po działaniu dla jakiejkolwiek dużej kategorii wydatków. Wynikający stąd stosunek 12:1 to najsilniejsza asymetria żalu w zbiorze danych i jedno z najczystszych potwierdzeń ustalenia Gilovicha i Medvec o przewadze żalu z zaniechania.
Mechanizm psychologiczny jest dobrze opisany. Van Boven i Gilovich (2003) pokazali, że zakupy przeżyć dają trwalszą satysfakcję niż zakupy rzeczy, po części dlatego, że przeżycia stają się częścią tożsamości i są psychologicznie chronione przed żalem. Podróż to wzorcowy zakup przeżycia. Nawet nieudane wyjazdy zwykle zmieniają się w dobre historie, a pieniądze zaoszczędzone na niewyjechaniu nie dają żadnej opowieści. Wśród dorosłych po 70. roku życia Explore Worldwide stwierdziło, że 62% żałuje, iż nie zobaczyło choćby jednego wymarzonego miejsca. Potwierdza to, że ten żal nie słabnie z wiekiem, a jeśli już, to się nasila.
Główne zastrzeżenie dotyczy doboru próby. Respondenci Booking.com to ludzie na tyle zainteresowani podróżami, że korzystają z platformy podróżniczej, co zawyża wskaźnik żalu z zaniechania. Prawdziwy odsetek żałujących wśród wszystkich dorosłych, także niezainteresowanych podróżami, jest z pewnością niższy niż 71%. Podobnie wynik 6% po stronie działania może być zaniżony przez efekt „różowej retrospekcji”: ludzie systematycznie wspominają przeżycia lepiej, niż było naprawdę. Kierunek wyniku (żal związany z podróżami zdecydowanie przemawia za działaniem) jest solidny, a wielkość należy traktować jako górną granicę.







