Zdrada zaangażowanego partnera vs zachowanie wierności mimo pokusy
Jeśli działasz
Romans pozamałżeński
55%
Jeśli nie działasz
Opieranie się romansowi / pozostanie wiernym
15%
Odsetek osób, które później żałują każdego wyboru. Słupki i pełna kartoteka danych poniżej.
Rodzina
Ostatnio sprawdzono 2026-05-28
Jakość dowodów 4.25/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem
rubryki jakości
. Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
D1 Weryfikacja źródeł
5/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
5/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
2/5
D4 Porównywalność źródeł
3/5
D5 Wzorzec Gilovicha
4/5
D6 Jakość tekstu
5/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
5/5
D8 Jakość próby
5/5
Średnia4.25/5
Dane zastępcze — dla tej decyzji nie istnieje bezpośrednie badanie żałowania. Wskaźniki są oparte na ocenach zadowolenia i danych o barierach dostępu, a nie na pytaniach bezpośrednio dotyczących żałowania. Zobacz zastrzeżenia poniżej.
Żal za działanie
Romans pozamałżeński
55%
~55% dorosłych Amerykanów z historią seksu pozamałżeńskiego rozstaje się lub rozwodzi z tym małżonkiem (proxy behawioralny; postawowy żal w próbach poszukujących romansów jest znacznie niższy)
Dorośli Amerykanie, ogólnokrajowo reprezentatywny panel (General Social Survey)
życie; analiza przekrojowa historii EMS i bieżącego statusu małżeńskiego
Żal za zaniechanie
Opieranie się romansowi / pozostanie wiernym
15%
pułap ≤15% — redakcyjne oszacowanie niskiego żalu. Żadna ankieta nie mierzy żalu z pozostania wiernym, a żadne cytowane źródło nie podaje wskaźnika spadku satysfakcji dla wiernych małżonków; czytaj to jako zgrubną górną granicę wszelkiego wiarygodnego żalu z zaniechania, spójną z cytowanym ustaleniem, że ~77% par utrzymujących wierność (bez niewierności) pozostaje w małżeństwie po pięciu latach, a nie bezpośredni wskaźnik
Pary w podłużnych badaniach jakości małżeństwa; pary bez niewierności w randomizowanych próbach terapii
2-5 lat
% żałuje tej decyzji
Romans pozamałżeńskiOpieranie się romansowi / pozostanie wiernym
55%15%
action dominates — Działanie dominuje — większość żałuje, że podjęła działanie.
Powiązane decyzje
Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.
More than half of US adults with a history of extramarital sex end
up separated or divorced from the spouse they cheated on, according to
Allen and Atkins’ analysis of 16,090 respondents in the General Social
Survey (1991–2008). A history of extramarital sex raised the odds of
being currently divorced and not remarried by a factor of 4.1 and
separated by a factor of 5.8 relative to married, never-divorced
individuals. We use that “more than half” prose summary — rounded to
55% — as the action-side headline, with the explicit caveat that
this is a behavioural-dissolution proxy rather than an introspective
regret measurement.
A peer-reviewed direct measurement of attitudinal regret tells the
opposite story. Selterman, Joel and Dale’s 2023 study in Archives of
Sexual Behavior surveyed three samples of Ashley Madison users (N≈810,
868, and 234 longitudinally) and found that participants “were highly
satisfied with their affairs and expressed little moral regret.” On the
direct “I regret having this affair” item on a five-point scale, mean
scores sat near the disagreement end. That sample is, by construction,
people who proactively sought affairs — the floor of any plausible
regret estimate for the broader cheating population. The general-
population rate sits somewhere between the Selterman attitudinal floor
and the Allen and Atkins behavioural majority, and no survey lets us
pin it down more precisely.
The inaction side is weaker. No published survey directly asks faithful
spouses whether they regret not cheating. Karney and Bradbury’s 1995
review of 115 longitudinal marital studies (>45,000 marriages) documents
how marital quality and stability change over time, but its abstract
states no rate for how many spouses hold satisfaction steady, and no
cited source measures regret among the faithful. We therefore treat the
15% inaction figure as an editorial coarse ceiling on any plausible
inaction regret rather than a number read off a source. Its low
magnitude is only loosely anchored to the one structural datum we can
cite: Marín, Christensen and Atkins’ 2014 five-year follow-up of
couple-therapy participants found that 77% of non-infidelity couples
remained married, versus 57% of revealed-affair couples and 20% of
secret-affair couples — a signal that abstaining from cheating does not
on its own dissolve relationships.
Three different constructs hide inside the phrase “regretted the
affair”: regretting the act, regretting being caught, and regretting
having hurt the partner. None of the sources cited separates these
cleanly, and the mix almost certainly shifts with disclosure status and
marital survival. Clinical samples overrepresent distressed couples by
selection. Commercial samples overrepresent affair-seekers. Nationally
representative panels measure behaviour but not retrospective attitudes.
Recall bias and social desirability inflate noise in every direction.
What this entry shows is directional, not precise. The behavioural
evidence indicates that cheating destabilises relationships at high
rates; the attitudinal evidence among self-selected affair-seekers is
that they do not feel they did anything wrong. The road not taken — the
spouse who resisted an opportunity and stayed — is essentially absent
from the published record. Treat the 0.40 delta as a coarse upper bound
on the action-over-inaction asymmetry, not as a substantiated
percentage-point difference in introspective regret.
Źródła: działanie
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
2/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]Journal of Family Issues / Allen & Atkins — The Association of Divorce and Extramarital Sex in a Representative U.S. Sample
Zweryfikowane
Recenzowane naukowo
History of extramarital sex raised the odds of being currently divorced and not remarried (OR=4.1), divorced and remarried (OR=2.6), or separated (OR=5.8); more than half of men and women who engage in EMS also separate or divorce from their spouse
Cytat
“"Using self-reported history of extramarital sex (EMS), divorce, and separation data from 16,090 individuals assessed between 1991 and 2008 as part of the General Social Survey (GSS), the authors found that, relative to married (and never divorced) individuals, a history of EMS raised the likelihood of being currently divorced but remarried (odds ratio [OR] = 2.6), divorced and not remarried (OR = 4.1), and separated (OR = 5.8). The data from the GSS suggest that more than half of men and women who engage in EMS also separate or divorce from their spouse."
”
Dane źródłowe z
2012-07-01
Dostęp
2026-05-28
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Nationally representative GSS data, N=16,090, 1991–2008. The 55% figure is a behavioral proxy: it is the abstract's "more than half" prose summary of the share of EMS-engagers who later separate or divorce from the spouse they cheated on. The underlying odds ratios (2.6, 4.1, 5.8) do not translate directly into a single rate; "55%" is the rounded interpretation of "more than half" and should be read as a coarse estimate, not a precision number. This is divorce-as-behavioural-proxy for regret, NOT a direct measure of whether the cheater regrets the affair. People who divorce often regret the affair; some leave for the affair partner and do not regret it. The sign of the construct mismatch is unknown.
[2]Archives of Sexual Behavior / Selterman, Joel & Dale — No Remorse: Sexual Infidelity Is Not Clearly Linked with Relationship Satisfaction or Well-Being in Ashley Madison Users
Zweryfikowane
Recenzowane naukowo
Participants on Ashley Madison reported high satisfaction with their affairs and low scores on 'I regret having this affair'; mean regret ratings sat near the disagreement end of a 5-point scale
Cytat
“"Analyses revealed that participants were highly satisfied with their affairs and expressed little moral regret. … In contrast to previous findings, we did not observe low relationship quality (i.e., satisfaction, love, commitment) to be a major driver of affairs and the affairs did not predict decreases in these relationship quality variables over time."
”
Dane źródłowe z
2023-04-03
Dostęp
2026-05-28
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Selterman et al. 2023, three samples (Sample A N=810, Sample B N=868, Sample C longitudinal N=234) of registered Ashley Madison users. This is the strongest peer-reviewed direct attitudinal measurement of post-affair regret available, and it points in the OPPOSITE direction of the GSS divorce-proxy: in a sample of people who proactively sought affairs, attitudinal regret is very low. We do not derive the 55% rate from Selterman — we cite it as the explicit counter-signal showing that construct-of-interest (introspective regret) and outcome (divorce) diverge sharply, and that cohort selection drives the result. The Selterman sample is the floor; the general population almost certainly sits between Selterman's "low" and the Allen & Atkins behavioural majority. We chose the behavioural proxy as the headline because it is the only number from a nationally representative sample.
Źródła: bezczynność
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
2/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]Psychological Bulletin / Karney & Bradbury — The Longitudinal Course of Marital Quality and Stability: A Review of Theory, Methods, and Research
Zweryfikowane
Recenzowane naukowo
A review of 115 longitudinal studies representing more than 45,000 marriages, summarizing and evaluating how marital quality and stability change over time
Cytat
“"the methods and findings of 115 longitudinal studies--representing over 45,000 marriages--are summarized and evaluated"
”
Dane źródłowe z
1995-07-01
Dostęp
2026-05-28
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Foundational meta-review covering 115 longitudinal marital studies, >45,000 marriages. The abstract of this 1995 paper confirms only that scope; it does NOT state a "60–85% of spouses with stable/minimal satisfaction decline over 2.5–4 years" figure. (That specific figure appears in a later review and is attributed there to post-1995 studies — Lavner, Bradbury & Karney 2012 and Lorber et al. 2014 — neither of which is cited in this entry.) We therefore do NOT derive the 15% inaction-side rate from this source. This source is retained only to establish that the longitudinal course of marital satisfaction is broadly and rigorously studied. No published survey directly asks faithful spouses whether they regret resisting an opportunity to cheat, so the 15% figure is an editorial coarse ceiling on any plausible inaction regret, not a rate read off any cited source. Its low magnitude is only loosely consistent with the Marín 2014 structural finding that ~77% of fidelity-maintaining couples remain married at five years.
[2]Couple and Family Psychology / Marín, Christensen & Atkins — Infidelity and Behavioral Couple Therapy: Relationship Outcomes Over 5 Years Following Therapy
Zweryfikowane
Recenzowane naukowo
Five years after couple therapy, 77% of non-infidelity couples remained married versus 57% of couples who had revealed an affair and 20% of couples with a secret affair
Cytat
“"[Paraphrase from abstract — full text paywalled] The study examined the posttherapy outcomes of 19 infidelity couples for up to 5 years following participation in a larger (N=134) randomized clinical trial of couple therapy. At the 5-year follow-up, 57% of couples who had revealed the infidelity stayed married, while only 20% of couples with secret infidelity did, compared with 77% of non-infidelity couples still married 5 years after treatment."
”
Dane źródłowe z
2014-01-01
Dostęp
2026-05-28
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Marín, Christensen & Atkins 2014, Couple and Family Psychology (APA). N=134 total in the parent RCT, 19 infidelity couples analysed. The 77% intact rate for non-infidelity couples after five years complements the Karney & Bradbury satisfaction finding: in clinically-distressed but fidelity-maintaining couples, three quarters remain married. This is a behavioural anchor for "abstaining from cheating does not, on its own, consign the relationship to collapse." It is NOT a regret measurement. The selection bias is severe: this is a therapy-seeking sample where couples were already in distress. Despite this, non-infidelity couples fared more than three times better than secret-affair couples on the marital-stability outcome. We use this as supporting evidence that the inaction side does not generate large structural costs, not as a regret rate per se.
Zastrzeżenia
Żadna ze stron nie ma bezpośredniej ankiety o żalu z reprezentatywnej dla kraju, niekliniczne próby, dlatego ten wpis nosi flagę proxy_only: true. Obie strony również wewnętrznie nie zgadzają się co do tego, co w ogóle oznacza „żal po zdradzie". Analiza GSS Allen i Atkinsa (N=16 090) wykazuje, że ponad połowa osób uprawiających EMS później rozstaje się lub rozwodzi — silny behawioralny sygnał, że zdrada destabilizuje związki. Badanie Seltermana, Joel i Dale'a z 2023 roku użytkowników Ashley Madison (N≈810-868 na próbę) znajduje coś odwrotnego na poziomie postawowym: aktywni poszukiwacze romansów zgłaszali wysoką satysfakcję ze swoich romansów i bardzo niskie oceny w bezpośrednich pytaniach „żałuję tego romansu". Te dwa odkrycia nie są w sprzeczności; mierzą różne rzeczy. Rozwód jest konsekwencją behawioralną; pozycja w skali Likerta jest introspektywna i odpowiadają na nią osoby, których obecność w próbie już implikuje niski wstępny żal. Nagłówek 55% odzwierciedla interpretację behawioralno-konsekwencyjną, która jest bardziej reprezentatywna dla populacji. Trzy różne konstrukty kryją się pod sformułowaniem „żałowanie romansu": żałowanie samego czynu, żałowanie bycia złapanym i żałowanie zranienia partnera. Żadne ze zidentyfikowanych przez nas źródeł nie rozdziela ich czysto, a względna wielkość każdego komponentu prawie na pewno różni się w zależności od tego, czy romans został ujawniony i czy małżeństwo przetrwało. Próby kliniczne i poszukujące terapii (Marín i in. 2014; większość literatury terapii par) z założenia nadreprezentują problematyczne małżeństwa; próby komercyjne (użytkownicy Ashley Madison) nadreprezentują aktywnych poszukiwaczy romansów; reprezentatywne ogólnokrajowo próby (GSS, NSFG) mierzą zachowanie, ale nie retrospektywne postawy. Bias przypominania, pożądliwość społeczna i efekty kohorty rekrutacji czynią z tego jeden z najbardziej zaszumionych obszarów badań nad związkami. Strona bezczynności jest jeszcze słabsza. Przegląd Karneya i Bradbury 115 podłużnych badań małżeńskich (>45 000 małżeństw) dokumentuje, jak jakość i stabilność małżeństwa zmieniają się w czasie, ale jego streszczenie nie podaje żadnego odsetka małżonków utrzymujących stałą satysfakcję, a żadne cytowane źródło nie mierzy żalu wśród wiernych małżonków. Liczba 15% dla bezczynności jest zatem redakcyjnym zgrubnym pułapem wszelkiego wiarygodnego żalu z bezczynności, a nie wskaźnikiem wyciągniętym ze źródła; większość małżonków ze spadającą satysfakcją nigdy nie rozważała zdrady i nie opisywałaby swojego niezadowolenia jako „żalu z powodu nieromansowania". Pięcioletnia obserwacja Maríny, Christensena i Atkinsa z 2014 roku uczestników terapii par wykazała, że 77% par bez niewierności pozostało w małżeństwie po pięciu latach, w porównaniu z 57% par z ujawnionym romansem i 20% par z tajnym romansem — znów sygnał strukturalny, a nie wskaźnik żalu, ale spójny z kierunkowym ustaleniem, że powstrzymanie się od zdrady samo w sobie nie wytwarza powszechnego niezadowolenia. Kontekst kulturowy i kohortowy ma znaczenie. Dane GSS obejmują lata 1991-2008, a dane Ashley Madison pochodzą z połowy lat 2010; normy wokół monogamii, ujawniania i rozwodu się zmieniły, a wzrost konsensualnie otwartych związków zmienia to, co „zdrada" oznacza w rosnącej mniejszości partnerstw. Teoria Roese i Summerville'a z 2005 roku przewiduje, że żal z bezczynności dominuje w czasie w dziedzinach z wysoką postrzeganą szansą na działanie korygujące; w monogamicznych związkach zarówno działanie, jak i bezczynność mają wysoką szansę korygującą (można się przyznać, rozwieść lub szukać przyszłego romansu), co komplikuje standardową prognozę Gilovicha. Wzorzec dominacji działania odzwierciedlony tutaj jest napędzany przez proxy behawioralnego rozpadu po stronie działania i prawie zerowy sygnał bezpośredniego żalu po stronie bezczynności, oba będące proxy dla konstruktów, na których nam naprawdę zależy.
