Otwarcie związku na konsensualną niemonogamię vs pozostanie w ścisłej monogamii
Jeśli działasz
Otwarcie na konsensualną niemonogamię
15%
Jeśli nie działasz
Pozostanie w ścisłej monogamii
21%
Odsetek osób, które później żałują każdego wyboru. Słupki i pełna kartoteka danych poniżej.
Styl życia
Ostatnio sprawdzono 2026-05-30
Jakość dowodów 4.25/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem
rubryki jakości
. Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
D1 Weryfikacja źródeł
4/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
5/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
2/5
D4 Porównywalność źródeł
4/5
D5 Wzorzec Gilovicha
4/5
D6 Jakość tekstu
5/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
5/5
D8 Jakość próby
5/5
Średnia4.25/5
Dane zastępcze — dla tej decyzji nie istnieje bezpośrednie badanie żałowania. Wskaźniki są oparte na ocenach zadowolenia i danych o barierach dostępu, a nie na pytaniach bezpośrednio dotyczących żałowania. Zobacz zastrzeżenia poniżej.
Żal za działanie
Otwarcie na konsensualną niemonogamię
15%
Wskaźnik zastępczy, a nie wskaźnik żalu. To, co Conley et al. (2018) faktycznie mierzą, to parytet satysfakcji: osoby w związkach otwartych zgłaszają satysfakcję seksualną i związkową równorzędną z osobami monogamicznymi. Żadna ankieta nie mierzy żalu z otwarcia związku. Pokazane ~15% NIE jest zmierzonym ani szacowanym wskaźnikiem żalu; jest to symbol zastępczy do wyświetlenia, przypięty do granicy parytetu satysfakcji, tak aby obie strony można było pokazać obok siebie. Odczytuj słupek jako „dorośli, którzy otworzyli związek, zgłaszają satysfakcję na poziomie porównywalnym z dorosłymi monogamicznymi" — a nie jako „15% żałuje otwarcia".
Dorośli z USA, którzy mieli doświadczenia z CNM, próby online i wygodne
przekrojowy, retrospektywny sentyment
Żal za zaniechanie
Pozostanie w ścisłej monogamii
21%
Wskaźnik zastępczy oparty na rozpowszechnieniu, a nie wskaźnik żalu. To, co Haupert et al. (2017) faktycznie mierzą, to rozpowszechnienie CNM w ciągu życia: 21,9% (Badanie 1) / 21,2% (Badanie 2) samotnych dorosłych z USA deklaruje, że kiedykolwiek w życiu angażowało się w zgodę na niemonogamię (consensual non-monogamy). Jest to wskaźnik behawioralnego rozpowszechnienia / ujawnionych preferencji, a NIE zmierzony wskaźnik żalu z monogamii — żadna ankieta nie pyta dorosłych monogamicznych, czy żałują, że nigdy nie spróbowali. Odsetek osób, które spróbowały CNM, jest tu pokazany jedynie jako kierunkowa dolna granica populacji rozważającej żal; nie jest to udział osób, które żałują pozostania monogamicznymi, a obie populacje nie pokrywają się (osoby, które spróbowały CNM, to nie grupa monogamiczna i odczuwająca żal).
Samotni dorośli z USA, dwie próby reprezentatywne dla kraju
życiowy, przekrojowy
% żałuje tej decyzji
Otwarcie na konsensualną niemonogamięPozostanie w ścisłej monogamii
15%21%
inaction dominates — Bezczynność dominuje — większość żałuje, że nie podjęła działania.
Powiązane decyzje
Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.
Haupert, Gesselman, Moors, Fisher and Garcia’s 2017 study in the Journal of Sex & Marital Therapy, drawing on two nationally representative samples of single US adults (combined N=8,718), found that 21.9% in Study 1 and 21.2% in Study 2 reported engaging in consensual non-monogamy at some point in their lifetime, with the proportion stable across age, education, income, religion, region, political affiliation, and race. This 21% lifetime-engagement figure is used here as a revealed-preference floor on the inaction-side regret rate: at least this share of the US adult population has actually engaged in CNM, which traces a lower bound on the share of strictly-monogamous adults who would regret never having tried. The underlying pool of regret-curious-but-never-engaged adults — those constrained by partner agreement, social cost, or default inertia — is necessarily larger. No survey directly asks long-term monogamous adults “do you regret never having tried opening?”, so the 21% revealed-preference rate substitutes for the missing regret item. The OPEN 2025 Community Survey, conducted under Chapman University IRB by Dr. Amy Moors with 5,885 respondents from 65 countries, indicates that the CNM-identified population has grown substantially since the Haupert 2017 fieldwork, so the 21% should be treated as a conservative lower bound on current regret-curious population.
The action side — adults who opened their relationship and regret having done so — is the harder side to estimate. Conley, Matsick, Moors and Ziegler’s 2017 review in Perspectives on Psychological Science (PMID 28346120) synthesizes the comparative literature and finds few differences in relationship functioning between monogamous and CNM individuals. Conley, Piemonte, Gusakova and Rubin’s 2018 study in the Journal of Social and Personal Relationships reports that monogamous people report slightly lower sexual satisfaction and lower orgasm rates than CNM individuals, with swingers reporting higher sexual satisfaction than monogamous individuals and those in open relationships reporting equivalent satisfaction; relationship satisfaction did not differ between groups. Satisfaction parity is not the same as low regret, but it bounds the regret rate: if the average CNM participant reports satisfaction comparable to the average monogamous person, the lifetime-regret share among opened adults cannot be dramatically higher than the monogamy baseline. The 15% shown on the action side is not a measured or derived regret rate — it is a display placeholder pinned to that satisfaction-parity bound, because no survey directly asks opened adults whether they regret the decision. The cross-sectional satisfaction samples also partly miss the elevated dissolution rate during the opening transition itself, since dissolved CNM-attempting couples are absent from the currently-in-CNM populations, so even the parity bound is read loosely.
The directional finding — inaction-side regret modestly exceeds action-side regret — is consistent with Roese and Summerville’s 2005 meta-analysis of 11 regret-ranking datasets, which identifies romance as the third-largest lifetime regret domain (14.8%) and finds inaction regrets persist longer than action regrets because they reflect greater perceived opportunity. A long-term monogamous adult who was curious about CNM but never explored falls squarely in the missed-opportunity-in-romance pattern. The delta is small (6 percentage points) and should be held loosely on magnitude: both rates are proxy constructions, the action-side rate is particularly speculative because no survey separates opened-and-stayed-open adults from opened-and-closed-again adults, and the published CNM-satisfaction literature faces non-trivial publication and researcher bias in both directions (Conley et al. document that polyamory-favorable findings face more bias accusations, while the field is dominated by CNM-sympathetic researchers). The r/OpenMarriageRegret subreddit with 16,000+ members is sometimes cited as evidence of high action-side regret; we have not used it because it is a self-selected community with no denominator. The 21%/15% rates are US-adult averages and do not generalize cleanly across gendered or orientation gradients — Haupert found higher CNM engagement among men and LGB respondents, so the regret-curious population is itself gendered.
Źródła: działanie
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
[1]Journal of Social and Personal Relationships (Conley, Piemonte, Gusakova & Rubin) — Sexual satisfaction among individuals in monogamous and consensually non-monogamous relationships
Recenzowane naukowo
Across two samples, monogamous people reported slightly lower sexual satisfaction and lower orgasm rates than CNM individuals; relationship satisfaction did not differ between CNM and monogamous groups; swingers reported higher sexual satisfaction than monogamous individuals, while those in open relationships reported equivalent satisfaction
Cytat
“"[Paraphrase from abstract — full text paywalled] Monogamous people reported slightly lower sexual satisfaction and lower orgasm rates than CNM individuals. Swingers consistently reported higher sexual satisfaction than monogamous individuals, whereas those in open relationships had equivalent levels of satisfaction to those in monogamous relationships. Relationship satisfaction did not differ between CNM and monogamous groups."
”
Dane źródłowe z
2018-04-01
Dostęp
2026-05-30
Obliczenie
Conley, Piemonte, Gusakova & Rubin (2018), Journal of Social and Personal Relationships 35(4), 509-531. DOI 10.1177/ 0265407517743078. Peer-reviewed comparison of sexual and relationship satisfaction across monogamous and CNM groups. Used here to establish parity: people who have opened are not systematically dissatisfied with their decision relative to monogamous comparators. Parity in satisfaction is not the same as low regret, but it bounds the regret rate: if the average CNM participant reports satisfaction comparable to or higher than the average monogamous person, the lifetime-regret share cannot be much higher than the monogamy baseline. The 15% action-side figure is NOT a measured or derived regret rate — it is a display placeholder pinned to this satisfaction-parity bound so the action side can be shown alongside the inaction side. No regret-of-opening survey exists to populate this side.
[2]Perspectives on Psychological Science (Conley, Matsick, Moors & Ziegler) — Investigation of Consensually Nonmonogamous Relationships
Recenzowane naukowo
Across a basic comparative analysis of monogamous and CNM relationships, few differences in relationship functioning emerged; researcher-bias analysis shows polyamory-favorable findings are accused of bias more than monogamy-favorable findings
Cytat
“"[Paraphrase from abstract — full text paywalled] The premise that monogamy is the exemplary form of romantic partnership underlies much theory and research on relationship quality... We find few differences in relationship functioning between individuals engaged in monogamy and those in consensually nonmonogamous relationships."
”
Dane źródłowe z
2017-03-01
Dostęp
2026-05-30
Obliczenie
Conley, Matsick, Moors & Ziegler (2017), Perspectives on Psychological Science 12(2), 205-232. PMID 28346120. Peer-reviewed theoretical and empirical synthesis. Used as the methodological anchor for treating CNM and monogamous outcomes as comparable: the authors' core finding is that the assumed superiority of monogamy as a relationship configuration is not supported by direct comparison of functional outcomes. Establishes the empirical license to construct action-side regret as not systematically higher than the monogamy baseline.
Źródła: bezczynność
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
2/3 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]Journal of Sex & Marital Therapy (Haupert, Gesselman, Moors, Fisher & Garcia) — Prevalence of Experiences With Consensual Nonmonogamous Relationships: Findings From Two National Samples of Single Americans
Zweryfikowane
Recenzowane naukowo
More than 1 in 5 (21.9% in Study 1, 21.2% in Study 2) of single US adults report engaging in consensual non-monogamy at some point in their lifetime; the proportion is stable across age, education, income, religion, region, political affiliation, and race
Cytat
“"[Paraphrase from abstract — full text paywalled] More than 1 in 5 (21.9% in Study 1; 21.2% in Study 2) participants reported engaging in CNM at some point in their lifetime. This proportion remained constant across age, education level, income, religion, region, political affiliation, and race. The proportion varied with gender and sexual orientation: men and people who identify as gay, lesbian, or bisexual were more likely to report previous engagement in CNM."
”
Dane źródłowe z
2017-04-20
Dostęp
2026-05-30
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Haupert, Gesselman, Moors, Fisher & Garcia (2017), Journal of Sex & Marital Therapy 43(5), 424-440. Two nationally representative samples of single Americans (combined N=8,718). DOI 10.1080/0092623X.2016.1178675. The 21% figure is a revealed-preference floor on the share of US adults who would regret never having tried CNM: at least this fraction of the population has actually engaged in CNM at some lifetime point, and the underlying pool of adults curious about it but constrained by partner agreement or social cost is necessarily larger. The inaction-side regret rate is constructed by treating ever-engagement as a behavioural revealed preference — adults who have done it at least once are not the regret- of-monogamy population, but they trace the floor of the regret-curious population. The 21% rate is conservative because (a) it is conditional on singlehood at survey time, (b) it captures only realized engagement, not regret among adults who never engaged despite curiosity. Not a direct regret-of-monogamy measure.
[2]OPEN — Organization for Polyamory and Ethical Non-monogamy (Moors, Chapman University, IRB #26-13) — 2025 Community Survey Report
Źródło referencyjne
5,885 respondents from 65 countries and 52 US states and territories — largest dataset of non-monogamous experiences compiled to date, conducted as formal academic research
Cytat
“"The 2025 Community Survey gathered 5,885 respondents from 65 countries and 52 US states and territories, representing the largest dataset of non-monogamous experiences compiled to date. The survey was conducted as formal academic research in partnership with Dr. Amy Moors of Chapman University (IRB #26-13)."
”
Dane źródłowe z
2025-04-15
Dostęp
2026-05-30
Obliczenie
OPEN 2025 Community Survey — largest CNM-population dataset to date, conducted under IRB by Dr. Amy Moors. Used here as the anchor establishing that a large and growing population of US adults are CNM-active and willing to participate in academic research about their experiences. Not used for a direct regret-of-monogamy rate — the survey does not include retrospective regret-of-monogamy items because the population is already in CNM. Used as scaffolding for the claim that the Haupert 21% figure understates current CNM-curious population, because OPEN's 5,885 respondents represent a community of actively-CNM adults that has grown substantially since the Haupert 2017 fieldwork.
[3]Personality and Social Psychology Bulletin (Roese & Summerville) — What We Regret Most ... and Why
Zweryfikowane
↗ 13 other entries
Recenzowane naukowo
Romance is among the top three lifetime regret domains (14.8%); regrets of inaction persist longer than regrets of action because they reflect greater perceived opportunity within affected life domains
Cytat
“"Regrets of inaction persist longer than regrets of action in part because they reflect greater perceived opportunity. Education (32.2%), career (22.3%), and romance (14.8%) top lifetime regret domains; the common thread is missed opportunity for self-actualization."
”
Dane źródłowe z
2005-09-01
Dostęp
2026-05-30
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Roese & Summerville (2005), PSPB 31(9), 1273-1285. Foundational meta-analysis. The romance domain consistently ranks in the top three regret categories across 11 datasets, and the inaction-dominant pattern (84% of biggest-regrets are inactions per Gilovich & Medvec 1994) applies particularly to romance because the opportunity window closes with partner commitment. Used as theoretical anchor: a long-term monogamous adult who never explored CNM despite curiosity falls squarely in the missed-opportunity-in-romance-domain pattern, which Roese and Summerville identify as the most regret-generative category. Supports the directional finding that inaction-side regret modestly exceeds action-side regret in this dilemma.
Zastrzeżenia
ŻADNA Z LICZB NIE JEST WSKAŹNIKIEM ŻALU. Żadna opublikowana ankieta nie pyta bezpośrednio dorosłych z USA „czy żałujesz otwarcia swojego związku?" ani „czy żałujesz pozostania monogamicznym?". 15% po stronie działania NIE jest zmierzonym ani skonstruowanym wskaźnikiem żalu — jest to symbol zastępczy do wyświetlenia, przypięty do granicy parytetu satysfakcji: Conley et al. (2017, 2018) stwierdzają, że osoby w związkach otwartych zgłaszają satysfakcję seksualną i związkową równorzędną z osobami monogamicznymi, co ogranicza (ale nie mierzy) żal po otwarciu związku. 21% po stronie zaniechania to statystyka behawioralnego rozpowszechnienia / ujawnionych preferencji — odsetek samotnych dorosłych z USA, którzy faktycznie kiedykolwiek w życiu angażowali się w CNM (Haupert et al. 2017, łączne N=8 718 w dwóch reprezentatywnych na poziomie krajowym próbach) — a NIE odsetek dorosłych monogamicznych, którzy żałują, że nigdy nie spróbowali. Obie populacje nie pokrywają się. Odczytuj oba słupki jako konstrukt, który każde źródło faktycznie mierzy (parytet satysfakcji; rozpowszechnienie CNM w ciągu życia), a nie jako wskaźniki żalu.
PARYTET SATYSFAKCJI TO NIE PARYTET ŻALU. Ustalenie Conley et al. (2018), że osoby praktykujące CNM i monogamiczne zgłaszają porównywalną satysfakcję ze związku, jest najsilniejszą empiryczną kotwicą dla wskaźnika po stronie działania, ale parytet satysfakcji ogranicza żal, a nie go mierzy. Okres przejściowy — miesiące i lata bezpośrednio po otwarciu wcześniej monogamicznego związku — to okno o najwyższym poziomie żalu, a przekrojowe próby Conley obejmują dorosłych, którzy przetrwali ten okres. Błąd selekcji prawdopodobnie zaniża żal okresu przejściowego: rozpadłe pary próbujące CNM są częściowo nieobecne w próbach osób aktualnie w CNM.
DOWODY Z SUBREDDITA NIE SĄ REPREZENTATYWNE. Subreddit r/OpenMarriageRegret (ponad 16 000 członków) bywa cytowany jako dowód wysokiego żalu po stronie działania; nie wykorzystaliśmy go, ponieważ jest to samodobrana społeczność osób specyficznie doświadczających żalu, bez mianownika. Istnienie tego forum wskazuje, że żal po otwarciu związku jest rozpoznawalnym zjawiskiem, ale nie mówi nic o jego rozpowszechnieniu na poziomie populacji.
OPUBLIKOWANA LITERATURA O SATYSFAKCJI Z CNM MIERZY SIĘ Z BŁĘDEM PUBLIKACYJNYM. Conley et al. (2017) wyraźnie dokumentują, że ustalenia korzystne dla poliamorii spotykają się z większą liczbą zarzutów o stronniczość niż ustalenia korzystne dla monogamii, a autorzy argumentują, że domyślne założenie monogamii w tej dziedzinie zawyża opublikowane dowody na wyższość monogamii. Ustalenie o parytecie może być zatem konserwatywne. Z drugiej strony w literaturze badawczej o CNM dominują badacze przychylni CNM, co może działać w przeciwnym kierunku. Traktujemy ustalenie o parytecie satysfakcji jako kierunkowo solidne, ale nieprecyzyjne co do wielkości.
GRADIENT PŁCI I ORIENTACJI. Haupert et al. stwierdzili wyższe zaangażowanie w CNM wśród mężczyzn i respondentów LGB; nagłówkowy wskaźnik 21% to średnia międzykohortowa, a populacja rozważająca żal jest zróżnicowana ze względu na płeć. Kobiety heteroseksualne, które na wszystkich etapach życia są niedoreprezentowane w zaangażowaniu w CNM, mogą być również niedoreprezentowane w żalu po stronie zaniechania. 21% należy odczytywać jako średnią dla dorosłych z USA, a nie jako wskaźnik dla poszczególnych grup demograficznych.
NIEDAWNY WZROST WIDOCZNOŚCI CNM. Badanie OPEN 2025 Community Survey (N=5 885) — jak dotąd największy zbiór danych o populacji CNM, przeprowadzony pod egidą Chapman University IRB przez dr Amy Moors — pokazuje znaczny wzrost populacji identyfikującej się z CNM od badań terenowych Hauperta z 2017 r. Wskaźnik 21% zaangażowania w ciągu życia z Hauperta jest zatem konserwatywną dolną granicą aktualnej populacji zainteresowanej CNM.
