Mieć kolejne dziecko vs. zatrzymać się przy obecnej liczbie dzieci
Jeśli działasz
Posiadanie kolejnego dziecka
14%
Jeśli nie działasz
Pozostanie przy obecnej liczbie dzieci
37%
Odsetek osób, które później żałują każdego wyboru. Słupki i pełna kartoteka danych poniżej.
Rodzina
Ostatnio sprawdzono 2026-05-13
Jakość dowodów 4.25/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem
rubryki jakości
. Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
D1 Weryfikacja źródeł
4/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
4/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
3/5
D4 Porównywalność źródeł
4/5
D5 Wzorzec Gilovicha
5/5
D6 Jakość tekstu
5/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
5/5
D8 Jakość próby
4/5
Średnia4.25/5
Żal za działanie
Posiadanie kolejnego dziecka
14%
~14% rodziców twierdzi, że chciałoby mieć mniej dzieci (żal dotyczący łącznej wielkości rodziny, a nie żal z powodu jednego konkretnego dodatkowego dziecka)
Rodzice w jakościowych i międzykrajowych badaniach ankietowych
retrospektywnie, bez stałego horyzontu
Żal za zaniechanie
Pozostanie przy obecnej liczbie dzieci
37%
~37% dorosłych Amerykanów chciałoby mieć więcej dzieci, niż obecnie ma (miara aspiracji, która łączy rodziców i osoby bezdzietne, a nie bezpośrednie narzędzie „żałuję, że przestałem”)
Dorośli Amerykanie (rodzice i nie-rodzice połączeni), ogólnokrajowo reprezentatywnie
retrospektywnie, bez stałego horyzontu
% żałuje tej decyzji
Posiadanie kolejnego dzieckaPozostanie przy obecnej liczbie dzieci
14%37%
inaction dominates — Bezczynność dominuje — większość żałuje, że nie podjęła działania.
Powiązane decyzje
Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.
The Institute for Family Studies surveyed 1,518 US adults in 2021 and found a persistent asymmetry in how people feel about their family size decisions. The single largest group — 37% of all adults, whether currently parents or not — wish they had more children than they currently have, while 14% of parents wish they had fewer. The two figures are not symmetric instruments: the 37% is a wish-for-more aspiration that bundles parents who want another child (~24% of adults) with never-parents who still hope to start (~13%), and the 14% is cumulative family-size regret across all parities rather than regret about one specific additional child. No US survey isolates regret about a single marginal child, so the action side uses the published 14% with that broader-construct caveat made explicit. The qualitative literature on parental regret (Donath 2015, Signs) establishes the phenomenon as real and studied but supplies no prevalence rate. The desire-for-more gap reported by IFS is structural: Americans’ stated ideal family size has risen to a 50-year high while actual birth rates have fallen, meaning the aspiration-actuality divergence is widening, not narrowing.
The Gilovich and Medvec inaction-dominance model predicts that long-run regrets accumulate more on the side of things left undone than things done. The fertility evidence fits this prediction. Parents who had one more child and feel stretched rarely express the kind of persistent, escalating regret that would exceed the regret of those who stopped and later wished they had not. The IFS data show that the “wish for fewer” group among parents (14%) is well under half the size of the “wish for more” group (37% of all adults; ~24% among current parents alone), consistent with inaction-dominance. Across the population, the wish-for-more group substantially outnumbers the wish-for-fewer group, a separate signal that under-reproduction is more commonly regretted than over-reproduction.
Several limitations qualify the comparison. The action-side 14% is the published IFS figure for parents who wish they had had fewer children, but it measures cumulative family-size regret across all parities, not regret about one specific additional child — no US survey isolates the marginal-child construct, so the rate is broader than the entry’s strict “one more?” framing. The inaction-side 37% is the published wish-for-more figure, but it bundles never-parents who never made a stopping decision, so it overstates retrospective regret about voluntarily stopping. A significant share of “stopping” decisions are involuntary — fertility decline, partner disagreement, financial constraints — meaning that many people counted in the inaction side did not face a clean choice to have another child and declined; conflating structural barriers with decisional inaction can inflate the inaction-regret estimate. The IFS sources are from a think tank with a stated pro-family orientation, though the underlying survey data (US Adult Sexual Behaviors and Attitudes Study) is publicly available. Both sides of this entry measure wish-for-more or wish-for-fewer as a current preference, not a retrospective decision-regret with a validated instrument; the gap is directionally robust but should not be read as a precisely calibrated effect size.
Źródła: działanie
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
1/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]Institute for Family Studies / Lyman Stone — To Have Kids or Not: Which Decision Do Americans Regret More?
Zweryfikowane
↗ 1 other entry
Źródło referencyjne
14% of people with children agreed 'I wish I had had fewer children' (equal to 10% of all adults); this is cumulative family-size regret across all parities, not regret about one specific additional child
Cytat
“"Just 14% of people with children (10% of all adults) agreed with the statement [that they wish they had had fewer children]."
”
Dane źródłowe z
2021-12-08
Dostęp
2026-06-30
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Institute for Family Studies analysis of the US Adult Sexual Behaviors and Attitudes Study (wave 2, March 2021, n=1,518 US adults, nationally representative). The action-side regret rate for this entry (0.14) is the directly published figure: 14% of people with children agreed "I wish I had had fewer children." This is the broadest available measure of parental child-regret in the US, and the regret_display labels it honestly as cumulative family-size regret — it captures parents who wish any child had not been born, spanning parents at all parities, and is NOT restricted to regret about a marginal one-more addition. No published US survey isolates regret about having one additional child beyond the current family size, so the entry uses the published 14% with a matching construct label rather than fabricating a smaller marginal-child number. (A prior version of this entry used an unpublished 8% downward adjustment fused with a qualitative paper to fit the "one more?" framing; that adjustment was not in any source and has been removed.) D3 score: 3 (real nationally representative survey, directly published figure; construct is family-size regret, broader than the entry's strict marginal-child framing — labeled as such).
[2]Signs: Journal of Women in Culture and Society — Regretting Motherhood: A Sociopolitical Analysis
Recenzowane naukowo
Qualitative analysis establishing parental regret as a legitimate, studied societal experience; the paper supplies no prevalence rate
Cytat
“[Paraphrase from published abstract — full text paywalled. Donath (2015) argues that regretting motherhood is a legitimate societal experience that challenges the assumption all mothers love motherhood. The paper draws on qualitative interviews with Israeli mothers who regret having children and situates regret within feminist and sociological theory. The paper does not report a single national prevalence figure but provides a conceptual framework used in subsequent quantitative work.]
”
Dane źródłowe z
2015-01-01
Dostęp
2026-05-13
Obliczenie
Donath, O. (2015). Regretting Motherhood: A Sociopolitical Analysis. Signs: Journal of Women in Culture and Society, 40(2), 343-367. https://doi.org/10.1086/678145. This is a landmark qualitative-feminist paper that opened systematic inquiry into parental regret; it supplies no prevalence rate. Included as peer-reviewed methodological support for the action side, confirming that parental regret is a real, studied phenomenon. The quantitative rate (0.14) comes entirely from the IFS/Stone survey analysis above; Donath is not used to derive any number.
Źródła: bezczynność
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
2/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]Institute for Family Studies / Lyman Stone — To Have Kids or Not: Which Decision Do Americans Regret More?
Zweryfikowane
↗ 1 other entry
Źródło referencyjne
37% of US adults — the single largest group — wish they had more children than they currently have, whether currently parents or not; 24% already have children but still want more and 13% have no children but still hope to
Cytat
“"A third (34%) have children and are happy with the number they have and another third—the largest group—wish they had more (37%), whether currently parents or not."
”
Dane źródłowe z
2021-12-08
Dostęp
2026-06-30
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Institute for Family Studies analysis of the US Adult Sexual Behaviors and Attitudes Study (wave 2, March 2021, n=1,518 US adults, nationally representative). The verbatim excerpt identifies the satisfied group as 34% and the wish-for-more group as 37% ("whether currently parents or not"). The inaction-side rate for this entry is the directly published 0.37 wish-for-more figure, NOT the 0.34 that labels the satisfied-with-current-count group (a prior version of this entry mistakenly borrowed the 34% number, an inversion that has been corrected). The 37% is composed of ~24% who already have children and still want more and ~13% who have no children but still hope to — so it bundles parents and never-parents. The regret_display labels this honestly as an aspiration measure that is NOT a retrospective "I regret stopping" instrument: it captures a current wish-for-more preference, and a substantial share of the group (the ~13% never-parents) never made any stopping decision at all. D3 score: 3 (real nationally representative survey, directly published figure; construct is wish-for-more aspiration, broader than and not identical to regret about voluntarily stopping — labeled as such).
[2]Institute for Family Studies — Americans' Desire for Large Families Hits 50-Year High
Zweryfikowane
↗ 1 other entry
Źródło referencyjne
45% of Americans now see three or more children as the ideal family size — the highest share since the late 1960s — up from 38% in 2013, widening the gap between desired and actual fertility
Cytat
“"Today, 45% of Americans see three or more children as ideal, a steep increase from 38% in 2013 and from 33% in 2003. Not since the sweeping social changes of the late 1960s have more Americans considered a larger family of three or more children ideal."
”
Dane źródłowe z
2023-06-28
Dostęp
2026-06-30
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
IFS analysis of Gallup Social Series data on ideal family size. Confirms that the aspiration-actuality gap is widening over time, supporting the wish-for-more direction as durable rather than a one-survey artifact. Included as corroborating trend evidence; the primary inaction-side rate (0.37) is drawn from the Stone (2021) SABES survey above.
Zastrzeżenia
Ten wpis jest odrębny od istniejącego wpisu o wielkości rodziny, który formułuje pytanie jako „chęć mniejszej vs większej rodziny przy wszystkich wielkościach rodziny”. Ten wpis skupia się konkretnie na marginalnej decyzji o zatrzymaniu się vs urodzeniu jeszcze jednego dziecka. Oba wpisy dzielą część danych źródłowych, ale zadają różne pytania; docelowymi odbiorcami tutaj są osoby stojące przed konkretną decyzją „jeszcze jedno?”. Wskaźnik 0.14 po stronie action to bezpośrednio opublikowana wartość IFS: 14% rodziców chciałoby mieć mniej dzieci. Wartość ta obejmuje rodziców o wszystkich liczebnościach potomstwa i ujmuje żal dotyczący łącznej wielkości rodziny, a nie żal konkretnie z powodu jednego marginalnego powiększenia — żadne badanie w USA nie izoluje żalu z powodu marginalnego dziecka, więc opublikowane 14% jest użyte z odpowiadającą etykietą konstrukcji, a nie z nieopublikowaną korektą w dół. 0.37 po stronie inaction to bezpośrednio opublikowana wartość IFS dotycząca chęci większej liczby dzieci; łączy ona rodziców, którzy chcą więcej dzieci (~24% dorosłych), i osoby bezdzietne, które wciąż mają nadzieję na dzieci (~13%), więc jest to miara aspiracji, a nie bezpośrednie narzędzie „żałuję, że przestałem” — a znaczna jej część (osoby bezdzietne) nigdy nie podjęła żadnej decyzji o zatrzymaniu się. Znacząca część decyzji o zatrzymaniu się jest niedobrowolna (ograniczenia płodności, brak zgody partnera, ograniczenia finansowe, zdrowie), co komplikuje ramy action/inaction — osoby, które chciały więcej, ale nie mogły mieć więcej, nie podejmują dobrowolnej bierności w tym samym sensie, co osoby, które wybrały zatrzymanie się. Praca Donath (2015) jest pełnotekstowo za paywallem, a jej centralna teza ma charakter jakościowo-feministyczny, a nie ilościowo-epidemiologiczny; jest włączona, aby ustanowić recenzowaną podstawę dla konstrukcji po stronie action. Oba źródła IFS pochodzą z think tanku o deklarowanej orientacji prorodzinnej, co może wpływać na ramy i akcenty; leżące u podstaw dane (GSS, SABES) są publicznie dostępne i niezależnie odtwarzalne.
