Działanie a bezczynność: liczba dla każdego wyboru
Mieć kolejne dziecko vs. zatrzymać się przy obecnej liczbie dzieci
Jeśli działasz
Posiadanie kolejnego dziecka
14%
Jeśli nie działasz
Pozostanie przy obecnej liczbie dzieci
37%
Co najmniej jedna liczba jest oszacowaniem pośrednim, a nie zmierzonym odsetkiem żalu. Sposób wyliczenia każdej liczby opisujemy niżej.
Rodzina
Ostatnio sprawdzono 2026-05-13
Jakość dowodów 4.25/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem
rubryki jakości
. Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
D1 Weryfikacja źródeł
4/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
4/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
3/5
D4 Porównywalność źródeł
4/5
D5 Wzorzec Gilovicha
5/5
D6 Jakość tekstu
5/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
5/5
D8 Jakość próby
4/5
Średnia4.25/5
Dane pośrednie: dla tej decyzji co najmniej jedna liczba pochodzi z miary pośredniej, takiej jak skutki, zadowolenie albo zamiar, albo z oszacowania redakcji, a nie z badania pytającego wprost o żal. Opisy obu stron poniżej mówią, jak powstała każda liczba.
Jeśli działasz
Posiadanie kolejnego dziecka
14%
~14% rodziców twierdzi, że chciałoby mieć mniej dzieci (żal dotyczący łącznej wielkości rodziny, a nie żal z powodu jednego konkretnego dodatkowego dziecka)
Dorośli Amerykanie mający dzieci, próba ogólnokrajowo reprezentatywna (SABES, fala 2)
retrospektywnie, bez stałego horyzontu
Jeśli nie działasz
Pozostanie przy obecnej liczbie dzieci
37%
~37% dorosłych Amerykanów chciałoby mieć więcej dzieci, niż obecnie ma (miara aspiracji, która łączy rodziców i osoby bezdzietne, a nie bezpośrednie narzędzie „żałuję, że przestałem”)
Dorośli Amerykanie (rodzice i osoby bezdzietne łącznie), próba ogólnokrajowo reprezentatywna (SABES, fala 2)
retrospektywnie, bez stałego horyzontu
Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)
Posiadanie kolejnego dzieckaPozostanie przy obecnej liczbie dzieci
14%37%
Powiązane decyzje
Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.
Institute for Family Studies zbadał w 2021 roku 1 518 dorosłych Amerykanów i stwierdził trwałą asymetrię w tym, jak ludzie czują się wobec decyzji o wielkości rodziny. Największa pojedyncza grupa, 37% wszystkich dorosłych (niezależnie od tego, czy są obecnie rodzicami), chciałaby mieć więcej dzieci, niż ma, natomiast 14% rodziców chciałoby mieć mniej. Te dwie liczby nie pochodzą z symetrycznych narzędzi: 37% to aspiracja „chcę więcej”, która łączy rodziców chcących kolejnego dziecka (~24% dorosłych) z osobami, które nigdy nie były rodzicami i wciąż mają nadzieję je mieć (~13%). Liczba 14% to skumulowany żal co do wielkości rodziny we wszystkich kolejnościach urodzeń, a nie żal z powodu jednego konkretnego dodatkowego dziecka. Żadne badanie w USA nie wyodrębnia żalu z powodu jednego krańcowego dziecka, więc po stronie działania użyto opublikowanej liczby 14% z wyraźnym zastrzeżeniem, że dotyczy szerszego konstruktu. Literatura jakościowa o żalu rodziców (Donath 2015, Signs) ustala, że zjawisko jest realne i badane, ale nie podaje częstości jego występowania. Opisana przez IFS luka w pragnieniu większej rodziny ma charakter strukturalny: deklarowana przez Amerykanów idealna wielkość rodziny wzrosła do poziomu najwyższego od 50 lat, podczas gdy rzeczywisty wskaźnik urodzeń spadł, więc rozbieżność między aspiracją a rzeczywistością się powiększa, a nie zmniejsza.
Model dominacji zaniechania Gilovicha i Medveca przewiduje, że w dłuższym okresie żale kumulują się bardziej po stronie rzeczy niezrobionych niż zrobionych. Dowody z płodności pasują do tej prognozy. Rodzice, którzy mieli jeszcze jedno dziecko i czują się przeciążeni, rzadko wyrażają trwały, narastający żal, który przewyższałby żal tych, którzy poprzestali i później żałowali tego. Dane IFS pokazują, że grupa „chcę mieć mniej” wśród rodziców (14%) stanowi znacznie mniej niż połowę grupy „chcę mieć więcej” (37% wszystkich dorosłych; ~24% wszystkich dorosłych, czyli tych, którzy są już rodzicami i chcą mieć więcej), co zgadza się z dominacją zaniechania. W populacji grupa chcąca więcej wyraźnie przewyższa liczebnie grupę chcącą mniej, a to osobny sygnał, że posiadanie zbyt małej liczby dzieci jest żałowane częściej niż posiadanie zbyt wielu.
Kilka ograniczeń zawęża to porównanie. Liczba 14% po stronie działania to opublikowana liczba IFS dla rodziców, którzy chcieliby mieć mniej dzieci, ale mierzy skumulowany żal co do wielkości rodziny we wszystkich kolejnościach urodzeń, a nie żal z powodu jednego konkretnego dodatkowego dziecka. Żadne badanie w USA nie wyodrębnia konstruktu krańcowego dziecka, więc odsetek jest szerszy niż ścisłe ujęcie tego wpisu („jeszcze jedno?”). Liczba 37% po stronie zaniechania to opublikowana liczba „chcę więcej”, ale obejmuje osoby, które nigdy nie były rodzicami i nie podejmowały decyzji o zatrzymaniu się, więc zawyża retrospektywny żal z powodu dobrowolnego poprzestania. Znaczna część decyzji o „poprzestaniu” jest niedobrowolna (spadek płodności, brak zgody partnera, ograniczenia finansowe), więc wiele osób policzonych po stronie zaniechania nie stanęło przed czystym wyborem, czy mieć jeszcze jedno dziecko, i odmówiło. Mieszanie barier strukturalnych z zaniechaniem decyzyjnym może zawyżać szacunek żalu z zaniechania. Źródła IFS pochodzą z think tanku o deklarowanej orientacji prorodzinnej, choć leżące u ich podstaw dane z badania (US Adult Sexual Behaviors and Attitudes Study) są publicznie dostępne. Obie strony tego wpisu mierzą pragnienie „więcej” lub „mniej” jako obecną preferencję, a nie retrospektywny żal decyzyjny zwalidowanym narzędziem. Luka jest kierunkowo odporna, ale nie należy jej czytać jako dokładnie skalibrowanej wielkości efektu.
Źródła: działanie
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
1/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]Institute for Family Studies / Lyman Stone — To Have Kids or Not: Which Decision Do Americans Regret More?
Zweryfikowane
↗ 1 inny wpis
Źródło referencyjne
14% osób z dziećmi zgodziło się ze zdaniem „Chciał(a)bym, żeby moich dzieci było mniej” (co odpowiada 10% wszystkich dorosłych); to skumulowany żal co do wielkości rodziny niezależnie od liczby dzieci, a nie żal z powodu jednego konkretnego dodatkowego dziecka
Cytat
“"Just 14% of people with children (10% of all adults) agreed with the statement [that they wish they had had fewer children]."
”
Dane źródłowe z
2021-12-08
Dostęp
2026-06-30
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Analiza Institute for Family Studies danych z badania US Adult Sexual Behaviors and Attitudes Study (fala 2, marzec 2021, n=1 518 dorosłych Amerykanów, reprezentatywnie ogólnokrajowo). Odsetek żałujących po stronie działania w tym wpisie (0,14) to bezpośrednio opublikowana liczba: 14% osób z dziećmi zgodziło się ze zdaniem „Chciał(a)bym, żeby moich dzieci było mniej”. To najszersza dostępna miara żalu rodziców z powodu dzieci w USA, a opis żalu pokazywany czytelnikowi uczciwie nazywa ją skumulowanym żalem co do wielkości rodziny: obejmuje rodziców, którzy żałują, że którekolwiek dziecko przyszło na świat, niezależnie od liczby dzieci, i nie ogranicza się do żalu z powodu krańcowego dodatkowego dziecka. Żadna opublikowana ankieta z USA nie wyodrębnia żalu z powodu jednego dodatkowego dziecka ponad obecną wielkość rodziny, więc wpis używa opublikowanych 14% z odpowiednim opisem konstruktu zamiast zmyślać mniejszą liczbę dla ujęcia „jeszcze jedno dziecko?”. (Wcześniejsza wersja wpisu używała nieopublikowanej korekty w dół do 8%, połączonej z pracą jakościową, by dopasować się do tego ujęcia; ta korekta nie występowała w żadnym źródle i została usunięta.) Ocena trafności liczby (D3): 3 (prawdziwa reprezentatywna ogólnokrajowo ankieta, bezpośrednio opublikowana liczba; konstrukt to żal co do wielkości rodziny, szerszy niż ścisłe ujęcie krańcowego dziecka w tym wpisie, oznaczony jako taki).
[2]Signs: Journal of Women in Culture and Society — Regretting Motherhood: A Sociopolitical Analysis
Recenzowane naukowo
Analiza jakościowa uznająca żal rodzicielski za uprawnione, badane doświadczenie społeczne, bez podania częstości jego występowania
Cytat
“[Paraphrase from published abstract — full text paywalled. Donath (2015) argues that regretting motherhood is a legitimate societal experience that challenges the assumption all mothers love motherhood. The paper draws on qualitative interviews with Israeli mothers who regret having children and situates regret within feminist and sociological theory. The paper does not report a single national prevalence figure but provides a conceptual framework used in subsequent quantitative work.]
”
Dane źródłowe z
2015-01-01
Dostęp
2026-05-13
Obliczenie
Donath, O. (2015). Regretting Motherhood: A Sociopolitical Analysis. Signs: Journal of Women in Culture and Society, 40(2), 343-367. https://doi.org/10.1086/678145. To pionierska jakościowa praca feministyczna, która zapoczątkowała systematyczne badania żalu rodzicielskiego; nie podaje częstości występowania. Dodana jako recenzowane wsparcie metodologiczne dla strony działania, bo potwierdza, że żal rodzicielski jest realnym, badanym zjawiskiem. Ilościowy odsetek (0,14) pochodzi w całości z powyższej analizy ankiety IFS/Stone; Donath nie służy do wyprowadzenia żadnej liczby.
Źródła: bezczynność
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
2/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]Institute for Family Studies / Lyman Stone — To Have Kids or Not: Which Decision Do Americans Regret More?
Zweryfikowane
↗ 1 inny wpis
Źródło referencyjne
37% dorosłych Amerykanów, największa pojedyncza grupa, chciałoby mieć więcej dzieci, niż mają obecnie, niezależnie od tego, czy są obecnie rodzicami; 24% ma już dzieci, ale chce więcej, a 13% nie ma dzieci, ale nadal ma nadzieję
Cytat
“"A third (34%) have children and are happy with the number they have and another third—the largest group—wish they had more (37%), whether currently parents or not."
”
Dane źródłowe z
2021-12-08
Dostęp
2026-06-30
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Analiza Institute for Family Studies danych z US Adult Sexual Behaviors and Attitudes Study (fala 2, marzec 2021, n=1 518 dorosłych Amerykanów, reprezentatywnie ogólnokrajowo). Dosłowny fragment źródła określa grupę zadowolonych jako 34%, a grupę chcących więcej jako 37% („whether currently parents or not”). Odsetek po stronie zaniechania dla tego wpisu to bezpośrednio opublikowane 0,37 dla chcących więcej, a nie 0,34, które opisuje grupę zadowoloną z obecnej liczby dzieci (wcześniejsza wersja wpisu błędnie pożyczyła liczbę 34%, co było odwróceniem, i zostało to poprawione). 37% składa się z ~24% osób, które już mają dzieci i nadal chcą więcej, oraz ~13% osób bez dzieci, które nadal mają nadzieję, więc łączy rodziców i osoby bezdzietne. Opis żalu pokazywany czytelnikowi uczciwie nazywa to miarą aspiracji, a nie retrospektywnym narzędziem typu „żałuję, że przestałem(am)”: oddaje obecne życzenie posiadania więcej dzieci, a znaczna część grupy (~13% osób bez dzieci) nigdy nie podejmowała żadnej decyzji o zatrzymaniu się. Ocena trafności liczby (D3): 3 (prawdziwa reprezentatywna ogólnokrajowo ankieta, bezpośrednio opublikowana liczba; konstrukt to aspiracja chcenia więcej, szerszy niż żal z dobrowolnego zatrzymania się i z nim nieidentyczny, oznaczony jako taki).
[2]Institute for Family Studies — Americans' Desire for Large Families Hits 50-Year High
Zweryfikowane
↗ 1 inny wpis
Źródło referencyjne
45% Amerykanów uważa obecnie troje lub więcej dzieci za idealną wielkość rodziny, to najwyższy odsetek od końca lat 1960., w porównaniu z 38% w 2013 roku, co poszerza lukę między pożądaną a faktyczną dzietnością
Cytat
“"Today, 45% of Americans see three or more children as ideal, a steep increase from 38% in 2013 and from 33% in 2003. … Not since the sweeping social changes of the late 1960s have more Americans considered a larger family of three or more children ideal,"
”
Dane źródłowe z
2023-06-28
Dostęp
2026-06-30
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Analiza Institute for Family Studies (IFS) danych Gallup Social Series o idealnej wielkości rodziny. Potwierdza, że luka między aspiracją a rzeczywistością rośnie w czasie, co wspiera tezę, że kierunek „chcę więcej” jest trwały, a nie artefaktem jednej ankiety. Włączone jako potwierdzające dane o trendzie; główny odsetek po stronie zaniechania (0,37) pochodzi z powyższej ankiety Stone (2021) SABES.
Zastrzeżenia
Ten wpis jest odrębny od istniejącego wpisu o wielkości rodziny, który formułuje pytanie jako „chęć mniejszej vs większej rodziny przy wszystkich wielkościach rodziny”. Ten wpis skupia się konkretnie na marginalnej decyzji o zatrzymaniu się vs urodzeniu jeszcze jednego dziecka. Oba wpisy dzielą część danych źródłowych, ale zadają różne pytania; docelowymi odbiorcami tutaj są osoby stojące przed konkretną decyzją „jeszcze jedno?”. Wskaźnik 0.14 po stronie działania to bezpośrednio opublikowana wartość IFS: 14% rodziców chciałoby mieć mniej dzieci. Wartość ta obejmuje rodziców o wszystkich liczebnościach potomstwa i ujmuje żal dotyczący łącznej wielkości rodziny, a nie żal konkretnie z powodu jednego marginalnego powiększenia. Żadne badanie w USA nie izoluje żalu z powodu marginalnego dziecka, więc opublikowane 14% jest użyte z odpowiednim opisem konstruktu, a nie z nieopublikowaną korektą w dół. Wartość 0.37 po stronie zaniechania to bezpośrednio opublikowana wartość IFS dotycząca chęci większej liczby dzieci; łączy ona rodziców, którzy chcą więcej dzieci (~24% dorosłych), i osoby bezdzietne, które wciąż mają nadzieję na dzieci (~13%), więc jest to miara aspiracji, a nie bezpośrednie narzędzie „żałuję, że przestałem”, a znaczna jej część (osoby bezdzietne) nigdy nie podjęła żadnej decyzji o zatrzymaniu się. Znacząca część decyzji o zatrzymaniu się jest niedobrowolna (ograniczenia płodności, brak zgody partnera, ograniczenia finansowe, zdrowie), co komplikuje podział na działanie i zaniechanie. Osoby, które chciały więcej, ale nie mogły mieć więcej, nie wybrały dobrowolnie bierności w tym samym sensie, co osoby, które wybrały zatrzymanie się. Praca Donath (2015) jest pełnotekstowo za paywallem, a jej centralna teza ma charakter jakościowo-feministyczny, a nie ilościowo-epidemiologiczny; jest włączona, aby ustanowić recenzowaną podstawę dla konstruktu po stronie działania. Oba źródła IFS pochodzą z think tanku o deklarowanej orientacji prorodzinnej, co może wpływać na ramy i akcenty; leżące u podstaw dane (GSS, SABES) są publicznie dostępne i niezależnie odtwarzalne.