Korea Południowa zajmuje wyjątkową pozycję w światowych statystykach chirurgii estetycznej: powszechnie uważa się, że ma jedne z najwyższych wskaźników na mieszkańca na świecie, a globalny przegląd International Society of Aesthetic Plastic Surgery z 2022 roku plasuje ją wśród czołowych krajów pod względem łącznej liczby zabiegów i liczby chirurgów plastycznych. Operacja podwójnej powieki (blefaroplastyka) i operacja nosa (rynoplastyka) są często dawane w prezencie na zakończenie szkoły, a zabiegi estetyczne omawia się otwarcie w głównym nurcie koreańskich miejsc pracy i w mediach społecznościowych, w sposób niezwykły w większości innych krajów. W tym kontekście decyzja o operacji jest mniej czysto dobrowolna, a bardziej odpowiedzią na ustrukturyzowaną normę społeczną: niezmienianie wyglądu niesie widoczny i udokumentowany koszt społeczny w określonych segmentach demograficznych, zwłaszcza wśród kobiet po dwudziestce w Seulu i innych obszarach metropolitalnych. Ankieta Korea Consumer Agency z 2014 roku wśród 1 000 pacjentów chirurgii estetycznej wykazała, że 32,3% było niezadowolonych z wyników, a 17% zgłosiło niekorzystne skutki fizyczne, w tym asymetrię, blizny i zakażenia. Recenzowane badanie w Aesthetic Plastic Surgery (2018/2019) wykazało, że 37,6% badanych Koreanek po dwudziestce przeszło już co najmniej jeden zabieg estetyczny, najczęściej operację powiek (90,5% przypadków chirurgicznych), w średnim wieku pierwszego zabiegu około 21,8 roku. Wykazało też, że akceptacja chirurgii estetycznej korelowała ujemnie z zadowoleniem z wyglądu, a porównywanie się z innymi i presja związana z wyglądem przewidywały decyzję o operacji.
Stronę zaniechania tej decyzji dokumentują badania koreańskiej dyskryminacji ze względu na wygląd (woemo jisangjuui, czyli „lookizm”), a nie bezpośrednie ankiety o żalu. Badanie z 2017 roku w International Journal for Equity in Health (Lee, Son, Yoon i Kim) przeanalizowało 2 973 młodych Koreańczyków w wieku 18–25 lat i wykazało, że 8,3% zgłosiło dyskryminację ze względu na wygląd w ciągu życia (2,5% „powtarzającą się”, a 5,8% „jednorazową”), a osoby zgłaszające dyskryminację miały mniej więcej trzy do czterech razy wyższe szanse na złą samoocenę zdrowia (powtarzająca się: OR 3,70, jednorazowa: OR 3,10). Kobiety zgłaszały więcej dyskryminacji niż mężczyźni, a najbardziej narażona grupa demograficzna pokrywa się z kohortą pod największą presją, by poddać się zabiegom estetycznym. Szacunek około 8% po stronie zaniechania to rozpowszechnienie zgłaszanej dyskryminacji ze względu na wygląd w tym badaniu, użyte tu jako wskaźnik zastępczy kosztu społecznego ponoszonego przez osoby niedostosowujące się do chirurgicznych norm piękna. Mierzy ono doświadczenie dyskryminacji i jego korelaty zdrowotne, a nie bezpośrednio żal z decyzji.
Wzorzec przewagi działania opisany przez Gilovicha utrzymuje się tu, przy różnicy między stronami wynoszącej 0,24. Obie strony niosą jednak realne koszty: operacja pod presją społeczną wprowadza mierzalne ryzyko niezadowolenia z wyniku i szkód zabiegowych (mniej więcej jedna trzecia pacjentów w ankiecie z 2014 roku uznała swoje wyniki za niezadowalające), a rezygnacja z operacji w środowisku przesyconym normami naraża mniejszość na udokumentowaną dyskryminację ze względu na wygląd i związane z nią obciążenie zdrowotne. Po każdej stronie użyto wskaźnika zastępczego (niezadowolenie z wyniku po stronie działania, rozpowszechnienie dyskryminacji po stronie zaniechania), a nie bezpośredniego badania żalu z decyzji, więc różnicę należy czytać jako orientacyjną, a nie precyzyjną. Wpis celowo różni się od ogólnego wpisu o żalu po chirurgii estetycznej w tej bazie, który obejmuje wyniki z wielu krajów i operacje wynikające z indywidualnych preferencji, a nie z presji norm społecznych. Kontekst koreański zmienia rachunek, bo gdy chirurgia estetyczna jest na tyle znormalizowana, że 37,6% badanych kobiet po dwudziestce przeszło już zabieg, niepoddanie się mu jest odstępstwem od norm rówieśniczych, a nie neutralnym ustawieniem domyślnym. To zmienia ramę psychologiczną w sposób, którego nie ujmują ani międzynarodowe dane o wynikach chirurgii estetycznej, ani ogólne ankiety koreańskie, które nie odróżniają zabiegów podyktowanych normą od zabiegów podyktowanych preferencją.







