Działanie a bezczynność: liczba dla każdego wyboru
Ochotnicze wstąpienie do wojska vs. nieodbycie służby
Jeśli działasz
Wstąpienie do wojska
21%
Jeśli nie działasz
Niewstąpienie do wojska
Brak bezpośredniego pomiaru
Co najmniej jedna liczba jest oszacowaniem pośrednim, a nie zmierzonym odsetkiem żalu. Sposób wyliczenia każdej liczby opisujemy niżej.
Styl życia
Ostatnio sprawdzono 2026-05-09
Jakość dowodów 3.75/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem
rubryki jakości
. Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
D1 Weryfikacja źródeł
4/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
4/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
1/5
D4 Porównywalność źródeł
2/5
D5 Wzorzec Gilovicha
5/5
D6 Jakość tekstu
5/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
5/5
D8 Jakość próby
4/5
Średnia3.75/5
Dane pośrednie: dla tej decyzji co najmniej jedna liczba pochodzi z miary pośredniej, takiej jak skutki, zadowolenie albo zamiar, albo z oszacowania redakcji, a nie z badania pytającego wprost o żal. Opisy obu stron poniżej mówią, jak powstała każda liczba.
Jeśli działasz
Wstąpienie do wojska
21%
21% weteranów twierdzi, że nie powtórzyłoby służby wojskowej (tj. pośredni wskaźnik żalu z ankiety DAV 2015)
Amerykańscy weterani we wszystkich pokoleniach, II wojna światowa przez erę po 11 września
retrospektywnie, bez stałego horyzontu
Jeśli nie działasz
Niewstąpienie do wojska
Brak bezpośredniego pomiaru
Żadne źródło nie podaje liczby dla tej strony, więc nie pokazujemy żadnej.
Amerykańscy cywilni dorośli, którzy rozważali, ale nie dołączyli do służby wojskowej (bezpośrednia ankieta niedostępna)
retrospektywnie, bez stałego horyzontu
Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)
Wstąpienie do wojskaNiewstąpienie do wojska
21%Brak bezpośredniego pomiaru
Powiązane decyzje
Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.
Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)
Praca zdalnaPraca w biurze
36%63%
DAV Veterans Pulse Survey z 2015 roku to największa wielopokoleniowa ankieta wśród amerykańskich weteranów (n = 1 701, reprezentatywna dla około 22 milionów weteranów od II wojny światowej po czasy po 11 września). Wykazała, że 79% powtórzyłoby służbę wojskową, gdyby miało wybierać jeszcze raz. Wynikający z tego wskaźnik po stronie działania, będący dopełnieniem tych 79% (ci, którzy by jej nie powtórzyli lub nie są pewni), jest główną miarą tego wpisu. Ankieta Pew Research z 2011 roku wśród 1 853 weteranów, w tym 712 ze służby po 11 września, pokazała, że 96% jest dumnych ze swojej służby. Według 82% służba pomogła im bardziej doceniać życie, według 93% pomogła im dojrzeć, a według 90% nauczyła ich współpracy z innymi. Obie ankiety składają się na obraz niskiego lub umiarkowanego żalu z działania: duma jest niemal powszechna, a odsetek gotowych „służyć ponownie” stale przekracza 75%.
Strona zaniechania nie ma bezpośrednich danych ankietowych, więc nie ma też wiarygodnego szacunku żalu. Nie znaleziono żadnej ogólnokrajowej ankiety pytającej cywilów bez przeszłości wojskowej, czy żałują, że nie służyli, i ta luka w literaturze jest wyraźna. Strona zaniechania nie ma więc bezpośredniego pomiaru.
Zmierzony wskaźnik ma tylko strona działania, a i on jest obarczony dużą niepewnością. Strona działania ma dwie duże, reprezentatywne ogólnokrajowo próby z niemal bezpośrednimi pytaniami o gotowość do „ponownej służby”, ale błąd przeżycia jest znaczny. Weterani z ciężkim PTSD lub niepełnosprawnością związaną ze służbą są niedoreprezentowani w dobrowolnych panelach. Zadowolenie czynnych żołnierzy gwałtownie spada od 2019 roku: Blue Star Families stwierdziło, że w 2023 roku tylko 32% rodzin w czynnej służbie poleciłoby służbę, wobec 55% w 2016 roku. Sugeruje to, że żal z działania może zaniżać obraz nowszych roczników. Wpis dokumentuje stan dowodów, a nie rozstrzygnięte porównanie dwustronne: mocne dane po stronie działania, brak ankiety po stronie zaniechania, więc brak uczciwej podstawy, by wskazać, która strona żałuje bardziej.
Źródła: działanie
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
[1]DAV (Disabled American Veterans) Veterans Pulse Survey via PR Newswire — Landmark Survey Finds Veterans of All Generations Would Repeat their Military Service, But Don't Feel Supported by Government and the American Public
Badanie pierwotne
79% weteranów ze wszystkich pokoleń (od II wojny światowej po okres po 11 września) powiedziało, że gdyby miało zrobić to wszystko jeszcze raz, ponownie odbyłoby służbę wojskową.
Cytat
“"Nearly eight in 10 would, if they had to do it all over again, repeat their service."
”
Dane źródłowe z
2015-11-10
Dostęp
2026-05-09
Obliczenie
Badanie DAV Veterans Pulse Survey, przeprowadzone przez globalną firmę badawczą GfK z użyciem KnowledgePanel. Ankietę wypełniło 1 701 weteranów, reprezentatywnie dla ówczesnych około 22 milionów amerykańskich weteranów, od II wojny światowej po epokę po 11 września. Wartość 79% „powtórzyłoby” oznacza odsetek żałujących po stronie działania około 21% (odsetek tych, którzy nie powtórzyliby lub nie są pewni, czy powtórzyliby służbę). Ankieta pytała wprost, czy weterani dokonaliby tego samego wyboru ponownie, więc jest to niemal bezpośrednia miara żalu. Uwaga: „nie powtórzyłbym” nie jest tożsame z „żałuję wstąpienia”: niektórzy, którzy by nie powtórzyli, mogą nadal cenić służbę, ale nie poleciliby jej innym albo są niezdecydowani. Wartość 21% jest więc wiarygodnym górnym ograniczeniem odsetka żałujących po stronie działania, a nie potwierdzoną częstością żalu.
[2]Pew Research Center — Chapter 1: Overview — War and Sacrifice in the Post-9/11 Era
Badanie pierwotne
96% weteranów z okresu po 11 września mówi, że są dumni ze swojej służby; 82% twierdzi, że służba wojskowa pomogła im bardziej doceniać życie; 74% mówi, że pomogła im w życiu iść naprzód.
Cytat
“"Post-9/11 veterans are proud of their service (96%), appreciate life more (82%) and believe that their military service has helped them get ahead in life (74%). Large majorities say that serving in the military has been either very or fairly useful in helping them become more mature (93%); gain self-confidence (90%); learn to work with other people (90%); and prepare for a job or career (72%)."
”
Dane źródłowe z
2011-10-05
Dostęp
2026-07-07
Obliczenie
Badanie Pew Research Center „War and Sacrifice in the Post-9/11 Era” wśród 1 853 weteranów (w tym 712 służących po 11 września), rozdział 1: Przegląd (poprawione z rozdziału 2, wcześniej błędnie przytoczonego; rozdział 2 dotyczy postaw wobec polityki wojennej i nie zawiera tych liczb). Wartość 96% dumy nie jest odsetkiem żalu; mierzy reakcję emocjonalną na służbę, a nie to, czy weterani dokonaliby tego samego wyboru. Wykorzystano to jako potwierdzenie, że odsetek żalu po stronie działania jest niski: niemal powszechna duma w połączeniu z 79% „powtórzyłoby” (DAV) i 82%, którzy mówią, że służba pomogła im bardziej doceniać życie, tworzy spójny obraz niskiego żalu ze służby wśród weteranów USA. (Wcześniejsza wersja tej noty przytaczała natomiast „82%, którzy poradziliby młodej osobie wstąpić do wojska”: tego twierdzenia nie ma nigdzie w raporcie Pew; rzeczywista liczba 82% w raporcie to statystyka „bardziej doceniać życie” przytoczona powyżej i teraz poprawiona.) Odsetek 4% niedumnych daje kierunkową dolną granicę żalu.
Źródła: bezczynność
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
[1]RAND Corporation — What Americans Think About Veterans and Military Service: Findings from a Nationally Representative Survey
Źródło referencyjne
54% Amerykanów odradzałoby młodej osobie wstąpienie do wojska jako szeregowy, ale 61% zachęcałoby do służby przez ROTC lub akademię wojskową. Ten podział sugeruje, że droga do służby ma większe znaczenie niż sama służba.
Cytat
“"A majority of Americans (54.4 percent) would discourage a young person close to them from enlisting in the military, but a majority of Americans (61.2 percent) would encourage a young person to join the military via Reserve Officers' Training Corps (ROTC) or a service academy (i.e., as an officer)."
”
Dane źródłowe z
2023-12-14
Dostęp
2026-05-09
Obliczenie
RAND RRA1363-7, reprezentatywne ogólnokrajowo badania American Life Panel (luty i czerwiec 2022). Odsetek odradzających 54,4% użyto tu wyłącznie jako kontekstu o publicznym postrzeganiu służby szeregowej. Nie jest to odsetek żalu osób niebędących weteranami: mierzy, co dorośli poradziliby młodej osobie, a nie czy sami żałują, że nie służyli. Żadne opublikowane badanie nie pyta wprost osób niebędących weteranami „czy żałujesz, że nie wstąpiłeś do wojska”. Ponieważ nie ma bezpośredniego pomiaru, strona zaniechania nie ma wiarygodnego szacunku żalu. Nie wytwarzamy go: wcześniejsza wersja tego wpisu łączyła zasadę żalu z zaniechania Gilovicha i Medveca z udziałem żalu z dziedziny kariery 22,3% według Roese i Summerville (2005), by skonstruować 25% po stronie zaniechania i 4-punktową przewagę. Ta kompozycja nie była zmierzoną wartością i została usunięta. Nie pokazujemy wartości po stronie zaniechania, a wzorzec zapisano jako zrównoważony, a nie z przewagą zaniechania.
[2]Personality and Social Psychology Bulletin (APA) — What We Regret Most ... and Why↗ inne wpisy: 9
Recenzowane naukowo
Kariera odpowiada za 22,3% głównych żali w ciągu życia w metaanalizie 11 zbiorów danych z rankingami żalu; ludzie najbardziej żałują decyzji w dziedzinach, w których widzą największe utracone okazje zmiany i rozwoju.
Cytat
“"A meta-analysis of 11 regret ranking studies revealed that the top six biggest regrets in life center on (in descending order) education, career, romance, parenting, the self, and leisure."
”
Dane źródłowe z
2005-09-01
Dostęp
2026-05-09
Obliczenie
Metaanaliza Roese i Summerville (2005) obejmująca 11 badań z rankingami żalu. Kariera zajmuje drugie miejsce wśród dziedzin żalu w ciągu życia (22,3%), po edukacji (32,2%). Ten udział opisuje względny ranking dziedzin żalu w ogólnej populacji; nie mierzy, ilu niebędących weteranami żałuje, że nie służyło, a Roese i Summerville nigdy nie badali służby wojskowej. Przytoczono go tylko po to, by pokazać, że wybory dotyczące kariery i tożsamości należą teoretycznie do głównych dziedzin żalu, a nie jako podstawę jakiegokolwiek konkretnego odsetka żalu z zaniechania. Wcześniejsza wersja tego wpisu błędnie użyła liczby 22,3% (wraz z zasadą dominacji zaniechania Gilovicha i Medveca) do wyprowadzenia wstecz 25% po stronie zaniechania; to wyprowadzenie nie miało podstaw i zostało usunięte. Strona zaniechania nie ma teraz wiarygodnego szacunku.
Zastrzeżenia
Strona zaniechania nie ma bezpośredniej ankiety. Wskaźnik po stronie działania jest wyprowadzony jako dopełnienie wskaźnika „powtórzyliby służbę” z ankiety DAV Veterans Pulse Survey 2015 (79% powtórzyłoby, reszta by nie powtórzyła lub jest niepewna). „Nie powtórzyłbym” nie jest tożsame z „żałuję wstąpienia”. Pierwsze obejmuje też tych, którzy są niepewni lub postrzegają ten wybór jako zależny od kontekstu. Ustalenie Pew 2011, że 96% weteranów okresu po 11 września jest dumnych ze swojej służby, zbiega się ze wskaźnikiem DAV i wskazuje na profil od niskiego do umiarkowanego żalu po stronie działania. Obie ankiety podlegają błędowi przeżywalności: weterani, u których rozwinął się ciężki PTSD lub którzy odmówili udziału, są niedoreprezentowani w dobrowolnych panelach. Zadowolenie ze służby czynnej spada od 2019 roku (Blue Star Families MFLS: 55% poleca służbę w 2016 wobec 32% w 2023), więc żal po stronie działania może zaniżać żal w nowszych kohortach. Strona zaniechania nie ma wiarygodnego oszacowania: nie znaleziono żadnej ogólnokrajowej ankiety, która pytałaby wprost osoby niebędące weteranami, czy żałują, że nie służyły. Dla strony zaniechania nie pokazuje się żadnej liczby, by zasygnalizować, że jest niezmierzona; czytelnicy powinni traktować stronę zaniechania jako nieznaną. Tego wpisu nie można uznać za dwustronną parę żalu w zwykłym sensie: zmierzona jest tylko strona działania; strona zaniechania nie jest. Kontekst kulturowy służby wojskowej jest ogromnie zróżnicowany: analiza dotyczy amerykańskiego wojska ochotniczego, a nie armii poborowych czy służby w czasie wojny, gdzie zestaw wyborów nie jest dobrowolny.