Japońska kultura nadgodzin należy do najlepiej zmierzonych na świecie. Globalne badanie zdrowia McKinsey z 2023 roku, obejmujące ponad 30 000 pracowników z 30 krajów, umieściło Japonię na ostatnim miejscu wśród wszystkich badanych państw pod względem dobrostanu pracowników: tylko 25% deklarowało dobry ogólny stan zdrowia przy średniej globalnej 57%, a 27% zgłaszało wprost objawy wypalenia, co należy do najwyższych odsetków w 30 badanych krajach. Żadne badanie nie pyta bezpośrednio japońskich pracowników, czy żałują pozostania w pracy z licznymi nadgodzinami, więc odsetek 27% z objawami wypalenia jest tu przejrzystym wskaźnikiem zastępczym niezadowolenia po stronie działania, a nie prawdziwą liczbą żalu.
Obraz żalu u osób, które odchodzą, jest mierzony bardziej bezpośrednio. Ankieta En Japan wśród 12 940 osób zmieniających pracę wykazała, że 84% wskazało nadmierne nadgodziny jako ważny lub mniej ważny powód odejścia. Odrębna ankieta Tenshoku Kaigi wśród 1 034 niedawno zmieniających pracę pytała, czy zmiana okazała się sukcesem, czy porażką: 74% uznało ją za sukces, a 26% za porażkę, czyli jedna osoba na cztery żałuje zmiany, najczęściej z powodu rozbieżności między firmą wyobrażoną a tą, do której dołączyła. Pozostałe trzy osoby na cztery nie żałują, co pasuje do cechy strukturalnej japońskiego rynku pracy: system nenko joretsu, czyli starszeństwa, wiąże płace i awans ze stażem, więc osoby odchodzące tracą długoterminowe narastanie zarobków, nawet jeśli ich bieżący dobrostan się poprawia. OECD Better Life Index ocenia Japonię na 3,4 na 10 w zakresie równowagi między pracą a życiem, przy czym 15% pracowników pracuje bardzo długo, wobec średniej OECD 11%, co potwierdza, że ten kompromis dotyczy całego systemu, a nie pojedynczych firm.
Jeden wymiar umieralności odróżnia tę parę od większości wpisów o żalu z kariery. Japonia formalnie uznaje karoshi (śmierć z przepracowania) za ryzyko długotrwałych, dużych nadgodzin, a ten wymiar śmiertelności nie pojawia się w standardowych ankietach satysfakcji. W miarach ankietowych obie strony wyglądają prawie równo (27% pozostających zgłasza objawy wypalenia wobec 26% odchodzących, którzy żałują zmiany), ale te liczby mierzą różne rzeczy i całkowicie pomijają umieralność. Strona działania niesie ryzyko fizyczne, którego strona zaniechania nie niesie, więc niemal remis w głównych liczbach zaniża, o ile cięższy może być koszt pozostania.







