Działanie a bezczynność: liczba dla każdego wyboru
Przeprowadzka z wiejskiego Wietnamu do miasta w poszukiwaniu pracy vs. pozostanie w rodzinnej wiosce
Jeśli działasz
Przeprowadzka do miasta lub strefy przemysłowej
64%
Jeśli nie działasz
Pozostanie w rodzinnej wsi
Brak bezpośredniego pomiaru
Co najmniej jedna liczba jest oszacowaniem pośrednim, a nie zmierzonym odsetkiem żalu. Sposób wyliczenia każdej liczby opisujemy niżej.
Styl życia
Ostatnio sprawdzono 2026-05-13
Jakość dowodów 4.38/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem
rubryki jakości
. Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
D1 Weryfikacja źródeł
4/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
5/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
5/5
D4 Porównywalność źródeł
4/5
D5 Wzorzec Gilovicha
4/5
D6 Jakość tekstu
4/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
4/5
D8 Jakość próby
5/5
Średnia4.38/5
Dane pośrednie: dla tej decyzji co najmniej jedna liczba pochodzi z miary pośredniej, takiej jak skutki, zadowolenie albo zamiar, albo z oszacowania redakcji, a nie z badania pytającego wprost o żal. Opisy obu stron poniżej mówią, jak powstała każda liczba.
Jeśli działasz
Przeprowadzka do miasta lub strefy przemysłowej
64%
64% wietnamskich migrantów wieś-miasto chce wrócić do domu
Wietnamscy migranci wieś-miasto śledzeni w panelu podłużnym
panel podłużny, 2007–2010
Jeśli nie działasz
Pozostanie w rodzinnej wsi
Brak bezpośredniego pomiaru
Żadne źródło nie podaje liczby dla tej strony, więc nie pokazujemy żadnej.
Wietnamscy wiejscy niemigranci w społecznościach wysyłających migrację
przekrojowo i panel, 2022
Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)
Przeprowadzka do miasta lub strefy przemysłowejPozostanie w rodzinnej wsi
64%Brak bezpośredniego pomiaru
Powiązane decyzje
Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.
Działanie a bezczynność: źródła dla każdego wyboru
Ucieczka ze strefy konfliktuPozostanie w strefie konfliktu
Brak podanego odsetka żaluBrak podanego odsetka żalu
Do najlepiej udokumentowanych ustaleń wietnamskich badań nad migracją należy to, że większość migrantów ze wsi do miast zachowuje silne przywiązanie do rodzinnych wiosek nawet po urządzeniu się w mieście. Badanie z 2017 roku (Nguyen, Grote i Sharma), opublikowane w IZA Journal of Development and Migration, analizowało zachowania migracyjne na podstawie danych panelowych z 2 200 wiejskich gospodarstw domowych w Wietnamie oraz ankiety śledzącej 299 migrantów. Mimo udokumentowanych zysków płacowych z migracji 64 procent migrantów chciało wrócić do rodzinnej wioski, a tylko 16 procent wolałoby zostać w mieście. Zaledwie 36 procent wiejskich gospodarstw spodziewało się powrotu swoich migrujących członków. Odsetek chcących wrócić jest wyraźnie wyższy niż w porównywalnych badaniach z innych krajów Azji o niższym średnim dochodzie. Sugeruje to, że wietnamska tożsamość wiejska i sieci pokrewieństwa wyjątkowo silnie przyciągają do społeczności, z której się wyjechało.
Dane National Statistics Office of Vietnam za 2022 rok pokazują, że średni miesięczny dochód na osobę sięgnął 4,67 miliona VND, przy czym dochód miejski (5,95 miliona VND) był około 1,54 raza wyższy od wiejskiego (3,86 miliona VND). Dane krajowe IFAD podkreślają skalę tej luki: na wietnamskiej wsi, gdzie mieszka około 70 procent ludności, średni dochód na osobę nie sięga połowy poziomu miejskiego, a wskaźnik ubóstwa wiejskiego niemal trzykrotnie przewyższa miejski. Żadna wietnamska ankieta nie pyta wprost tych, którzy zostali, czy żałują, że nie wyjechali, więc strona zaniechania nie ma bezpośredniego pomiaru.
Wysoki odsetek chcących wrócić (64%) może po części odzwierciedlać racjonalne planowanie cyklu życia. Wielu wietnamskich migrantów opisuje pobyt w mieście jako tymczasowy etap zarobkowy, nie trwałą przeprowadzkę, a chęć powrotu do domu kiedyś nie musi znaczyć, że decyzja o wyjeździe była błędem. Strona zaniechania nie ma bezpośredniej ankiety o żalu, tylko dane o dochodach względnych i względnej deprywacji, więc nie da się ustalić różnicy w żalu między obiema stronami. Decyzja o migracji często nie jest też w pełni dobrowolna: długi, brak ziemi i naciski rodziny w społecznościach wysyłających ograniczają możliwość pozostania. Część pracowników deklarujących chęć powrotu opisałaby więc swój wyjazd jako ekonomiczną konieczność, nie wolny wybór.
Źródła: działanie
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
1/1 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]IZA Journal of Development and Migration (SpringerOpen) — Staying in the cities or returning home? An analysis of the rural-urban migration behavior in Vietnam
Zweryfikowane
Recenzowane naukowo
64% wietnamskich migrantów ze wsi do miast chce wrócić do rodzinnej wsi; tylko 16% wolałoby zostać w miastach; analiza wykorzystuje dane panelowe 2 200 gospodarstw wiejskich i badanie śledzące 299 migrantów.
Cytat
“"While 64% of the migrants wish to return to their home village, only 16% would prefer to stay back in the cities. However, only 36% of the rural households expect that their migrant member(s) will return back in the future. ... This paper investigates the migration behavior of rural-urban migrants within Vietnam, focusing on the length and intensity of migration and its respective determinants, using panel data of 2200 rural households and data from a migrant tracking survey of 299 migrants from Vietnam."
”
Dane źródłowe z
2017-01-01
Dostęp
2026-06-30
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Nguyen, Grote & Sharma (2017), „Staying in the cities or returning home?”, IZA Journal of Development and Migration, SpringerOpen (DOI 10.1186/s40176-017-0089-z). Analiza wykorzystuje dane panelowe 2 200 gospodarstw wiejskich oraz badanie śledzące migrantów, N = 299 migrantów. Wartość 64% to bezpośrednio raportowana preferencja: większość migrantów deklaruje chęć powrotu do rodzinnej wsi (16% wolałoby zostać w miastach). Mierzy to zamiar powrotu, a nie formalną retrospektywną ocenę żalu; różnica ma znaczenie, bo na zamiar powrotu wpływają ograniczenia ekonomiczne (pracownik może chcieć wrócić, ale jeszcze nie może sobie na to pozwolić), a nie tylko prawdziwy żal z decyzji o migracji. Przyjęto to jako najbliższy dostępny wskaźnik zastępczy żalu po stronie działania w tej populacji.
Źródła: bezczynność
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
1/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]International Fund for Agricultural Development (IFAD) — IFAD in Viet Nam — country context
Zweryfikowane
Źródło referencyjne
Na wietnamskiej wsi, gdzie mieszka około 70% ludności, średni dochód na osobę jest niższy niż 50% poziomu miejskiego, a wskaźnik ubóstwa na wsi jest prawie trzykrotnie wyższy niż w miastach.
Cytat
“"Yet in rural areas, home to 70 per cent of the population, poverty remains a severe and chronic problem. The average income per capita there is less than 50 per cent of that in urban areas, and the rural poverty rate is nearly three times the urban rate."
”
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Strona IFAD (International Fund for Agricultural Development) o kontekście kraju Viet Nam. Ustala makroekonomiczny kontekst dochodowy: średni dochód na osobę na wsi jest niższy niż połowa poziomu miejskiego, a wskaźnik ubóstwa na wsi jest prawie trzykrotnie wyższy niż w miastach, czyli to ekonomiczna podstawa żalu po stronie zaniechania. (Aktywny adres ifad.org znajduje się za wyzwaniem Cloudflare; dosłowny fragment powyżej potwierdzono na podstawie zrzutu Wayback z 2025-04-28, przytoczonego w zapisie archiwalnym źródła.) Nie pokazujemy wartości żalu po stronie zaniechania: żadne pojedyncze badanie nie pyta wprost wiejskich osób niemigrujących „czy żałujesz, że nie wyemigrowałeś”, a literatura o różnicy dochodów i względnej deprywacji nie jest bezpośrednią miarą żalu.
[2]National Statistics Office of Vietnam (GSO) — Results of the Viet Nam Household Living Standards Survey 2022
Raport rządowy
W 2022 roku krajowy średni miesięczny dochód na osobę wynosił 4,67 mln VND; średni dochód miejski wyniósł 5,95 mln VND wobec 3,86 mln VND na wsi, czyli był około 1,54 raza wyższy. Trwała różnica między miastem a wsią wywołuje względną deprywację wśród niemigrujących mieszkańców wsi w społecznościach, z których się migruje.
Cytat
“"Average income per person per month in 2022 at current price is 4.67 million dongs, increases 11.1 points percent to 2021. [...] Average income per person per month of 2022 in urban is 5.95 million dongs (it increases 10.3 points percent to 2021), higher 1.54 times in rural area is 3.86 million dongs (it increases 10.8 points percent to 2021)."
”
Dane źródłowe z
2022-12-01
Dostęp
2026-06-30
Obliczenie
Główny Urząd Statystyczny Wietnamu (GSO), Household Living Standards Survey 2022. Około 1,54-krotna premia dochodowa w miastach jest strukturalną zachętą ekonomiczną do migracji. W wioskach, z których się migruje, widoczna różnica dochodów między gospodarstwami z pracownikami migrantami a bez nich wywołuje względną deprywację wśród osób, które zostały. Nie pokazujemy wartości żalu po stronie zaniechania, ponieważ bezpośrednie dane z badań o żalu osób niemigrujących w Wietnamie nie są dostępne.
Zastrzeżenia
Odsetek 64% osób życzących sobie powrotu mierzy deklarowaną preferencję lub intencję powrotu, a nie formalną retrospektywną miarę żalu; rozróżnienie ma znaczenie, ponieważ intencja powrotu zależy od ograniczeń ekonomicznych (pracownik może chcieć wrócić, ale nie może jeszcze sobie na to pozwolić) oraz od rzeczywistego żalu z decyzji o migracji. Badanie IZA wykorzystało ankietę śledzącą 299 migrantów wybranych z panelu 2 200 wiejskich gospodarstw domowych w Wietnamie; próba jest reprezentatywna dla badanych prowincji, ale została przeprowadzona w okresie szybkiego wzrostu gospodarczego i może nie uogólniać się na nowsze kohorty migracji, które stoją przed wyższymi kosztami mieszkania w miastach. Strona zaniechania nie ma bezpośredniego pomiaru: są tylko dane o luce dochodowej i literatura o względnej deprywacji, a nie bezpośrednia ankieta niemigrantów wyrażających żal z pozostania. Migracja nie jest w pełni dobrowolna: ubóstwo, dług i presja rodzinna w społecznościach wysyłających ograniczają wybór pozostania, co oznacza, że grupa działania obejmuje pracowników, którzy opisaliby swój wyjazd jako konieczność, a nie wolny wybór. Wysoki wskaźnik życzenia powrotu (64%) może też częściowo odzwierciedlać racjonalne planowanie cyklu życiowego (pracuj w mieście za młodu, wróć, gdy cele zarobkowe są spełnione), a nie żal w sensie normatywnym.