Działanie a bezczynność: liczba dla każdego wyboru
Opuszczenie rodzinnego miasta vs pozostanie
Jeśli działasz
Wyprowadzka z rodzinnego miasta
20%
Jeśli nie działasz
Pozostanie w rodzinnym mieście
Brak bezpośredniego pomiaru
Co najmniej jedna liczba jest oszacowaniem pośrednim, a nie zmierzonym odsetkiem żalu. Sposób wyliczenia każdej liczby opisujemy niżej.
Styl życia
Ostatnio sprawdzono 2026-04-27
Jakość dowodów 3.88/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem
rubryki jakości
. Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
D1 Weryfikacja źródeł
5/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
3/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
2/5
D4 Porównywalność źródeł
3/5
D5 Wzorzec Gilovicha
4/5
D6 Jakość tekstu
5/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
5/5
D8 Jakość próby
4/5
Średnia3.88/5
Dane pośrednie: dla tej decyzji co najmniej jedna liczba pochodzi z miary pośredniej, takiej jak skutki, zadowolenie albo zamiar, albo z oszacowania redakcji, a nie z badania pytającego wprost o żal. Opisy obu stron poniżej mówią, jak powstała każda liczba.
Jeśli działasz
Wyprowadzka z rodzinnego miasta
20%
20% Amerykanów, którzy się przeprowadzili, żałuje tego (1 na 5 przeprowadzających się w ciągu 3 lat)
Amerykańscy właściciele domów, którzy przeprowadzili się w ciągu ostatnich 3 lat
retrospektywnie, w ciągu 3 lat od przeprowadzki
Jeśli nie działasz
Pozostanie w rodzinnym mieście
Brak bezpośredniego pomiaru
Żadne źródło nie podaje liczby dla tej strony, więc nie pokazujemy żadnej.
Dorośli Amerykanie, którzy nigdy nie opuścili swojej rodzinnej społeczności
retrospektywnie, bez stałego horyzontu
Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)
Wyprowadzka z rodzinnego miastaPozostanie w rodzinnym mieście
20%Brak bezpośredniego pomiaru
Powiązane decyzje
Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.
Ogólnokrajowe badanie Pew Research z 2008 roku na 2 260 dorosłych wykazało, że przeprowadzający się i pozostający zgłaszali praktycznie identyczną satysfakcję ze wspólnoty: około 60% w każdej grupie oceniało swoje społeczności jako dobre lub doskonałe, co oznacza, że mniej więcej 40% pozostających tak nie uważało. Niezadowolenie ze społeczności nie jest tym samym, co żal z decyzji o pozostaniu, więc to tylko wskaźnik zastępczy po stronie zaniechania, bez bezpośredniego pomiaru. Sierpniowe badanie All Star Home z 2023 roku wśród 1 000 Amerykanów wykazało, że 1 na 5 właścicieli domów, którzy przeprowadzili się w ciągu ostatnich trzech lat, żałuje tej decyzji, a głównymi powodami były nieoczekiwane koszty, tęsknota za dawną okolicą i tęsknota za dawnym domem. Jedna trzecia powiedziała, że rozważyłaby powrót do dawnego miasta lub stanu. Badanie LendingTree z 2023 roku wśród młodych dorosłych potwierdza ograniczone pozostawanie: 42% osób pozostających w rodzinnych miastach czuło obowiązek zostania blisko rodziny, a 33% mówiło, że nie stać ich na wyprowadzkę, choć ani obowiązek, ani ograniczenie finansowe nie jest żalem.
Dane po obu stronach są niedoskonałe. Towarzyszący raport All Star Home o rodzinnych miastach wykazał, że prawie połowa osób, które wyjechały z rodzinnego miasta, za nim tęskni, a 21% planuje powrót, co sugeruje, że 20% żalu zaniża emocjonalny koszt wyjazdu. Ankieta HireAHelper z 2021 roku z czasu pandemii wykazała wyższy odsetek żalu wśród przeprowadzających się, ale ta liczba prawdopodobnie odzwierciedla niezwykłe okoliczności przeprowadzek w 2020 roku i szerszą definicję żalu, obejmującą zastrzeżenia do procesu, takie jak logistyka i termin.
Podstawowy problem pomiarowy pozostaje: żadna pojedyncza ankieta nie zadaje obu populacjom tego samego pytania o żal dotyczący konkretnej decyzji o rodzinnym mieście. Odsetek 20% po stronie działania mierzy jawny żal wśród wszystkich przeprowadzających się (nie tylko opuszczających rodzinne miasto), a po stronie zaniechania nie ma bezpośredniego pomiaru, tylko wnioskowanie z danych Pew o satysfakcji ze wspólnoty, a nie z bezpośredniego pytania o żal. Samodzielny dobór zakłóca wszystko: osoby opuszczające małe miejscowości zwykle są lepiej wykształcone i więcej zarabiają, więc ich satysfakcja po przeprowadzce odzwierciedla zarówno samą przeprowadzkę, jak i cechy, które skłoniły je do wyjazdu. Przeprowadzki ze wsi do miasta i z przedmieść na przedmieścia to zasadniczo różne decyzje, wrzucone pod jedną etykietę „opuszczenia rodzinnego miasta”.
Źródła: działanie
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
2/3 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]All Star Home — Americans' Moving Habits and Regrets Data Survey 2023
Zweryfikowane
Źródło referencyjne
Wśród właścicieli domów, którzy przeprowadzili się w ciągu ostatnich 3 lat, 1 na 5 żałuje tej decyzji
Cytat
“"Among homeowners who have moved in the last 3 years, 1 in 5 regret it. Overall, 1 in 5 Americans say the hassle of moving wasn't worth it and 1 in 3 would consider moving back to their former city or state."
”
Dane źródłowe z
2023-08-01
Dostęp
2026-04-27
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
All Star Home zbadało 1 000 Amerykanów w sierpniu 2023 roku w sprawie przyzwyczajeń i żalu związanych z przeprowadzkami. Wartość 20% (1 na 5) dotyczy właścicieli domów, którzy przeprowadzili się w ciągu ostatnich 3 lat i żałują przeprowadzki. Do najczęstszych powodów żalu należą nieoczekiwane koszty, tęsknota za dawną okolicą lub miastem i tęsknota za dawnym domem. Badana populacja jest szersza niż same osoby opuszczające rodzinne miasto, ale raport towarzyszący, dotyczący życia w rodzinnych miastach, wykazał, że niemal połowa osób, które wyjechały z rodzinnego miasta, za nim tęskni. Sugeruje to, że 20% żalu jest wartością ostrożną w odniesieniu do wyjazdów z rodzinnego miasta.
[2]HireAHelper — 2021 Study: Do People Actually Regret Moving?
Źródło referencyjne
Około jedna trzecia (30%) osób, które przeprowadziły się w ostatnim roku, ma przynajmniej kilka żalów związanych z przeprowadzką
Cytat
“"about a third (30%) have at least a few regrets about their move. Millennials are the least pleased with their move, as 37% of them regret at least something about it—more than any other generation."
”
Dane źródłowe z
2021-01-25
Dostęp
2026-04-27
Obliczenie
HireAHelper zbadało 1 000 Amerykanów, którzy przeprowadzili się w 2020 roku; badanie przeprowadzono w styczniu 2021 roku. Wartość 30% obejmuje respondentów, którzy zgłosili „at least a few regrets” (co najmniej kilka żalów) związanych z przeprowadzką. Wyższy odsetek niż 20% z All Star Home prawdopodobnie odzwierciedla szerszą definicję żalu (obejmującą drobne zastrzeżenia do przebiegu, takie jak logistyka i termin) oraz kontekst pandemii, gdy wiele przeprowadzek odbywało się w pośpiechu. Jako podstawowy odsetek przyjmujemy 20% z All Star Home, ponieważ trzyletni okres wsteczny lepiej oddaje utrwalony żal niż bezpośrednią frustrację po przeprowadzce.
[3]All Star Home — Report: 29% of Americans Still Live in Their Hometowns
Zweryfikowane
Źródło referencyjne
Niemal połowa Amerykanów, którzy wyjechali z rodzinnego miasta, za nim tęskni, a 21% planuje powrót do swojego stanu rodzinnego (14% zamierza wrócić konkretnie do rodzinnego miasta)
Cytat
“"Nearly half of those who left miss their hometown, and 21% are planning to move back to their home state sometime in the future. Of those, 14% are aiming to move back to their hometown."
”
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Poprawka z lipca 2026 roku (ugruntowanie w źródle). Towarzyszący raport All Star Home o życiu w rodzinnych miastach (ta sama fala badania z sierpnia 2023 roku, obejmująca 1 000 Amerykanów, co cytowany wyżej raport o żalu po przeprowadzce). Uzasadnia stwierdzenie w treści, że niemal połowa osób opuszczających rodzinne miasto za nim tęskni, a 21% planuje powrót do swojego stanu rodzinnego. Przed tą poprawką treść podawała to stwierdzenie bez własnego przypisu. Potwierdza, że ogólny odsetek żalu po przeprowadzce po stronie działania, wynoszący 20%, prawdopodobnie zaniża emocjonalny koszt wyjazdu właśnie z rodzinnego miasta, ponieważ tęsknota za miejscem jest silniejszą i bardziej swoistą miarą niż ogólny żal po przeprowadzce.
Źródła: bezczynność
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
[1]Pew Research Center — Who Moves? Who Stays Put? Where's Home?
Badanie pierwotne
37% Amerykanów nigdy nie opuściło rodzinnej miejscowości; ~60% pozostających ocenia swoje społeczności jako dobre lub doskonałe, co oznacza, że ~40% tak nie uważa
Cytat
“"37% have never left their hometown and 20% have left their hometown (or native country) but not lived outside their current state. [...] Asked why they have not left their hometown, stayers cite major reasons such as the tug of family ties (74%), the desire to remain where they grew up (69%) and their belief that their communities are good places to raise children (59%). [...] Equal shares of movers and stayers--about six-in-ten--rate their current community as good or excellent."
”
Dane źródłowe z
2008-12-17
Dostęp
2026-04-27
Obliczenie
Badanie Pew Research Center na 2 260 dorosłych Amerykanach, przeprowadzone w dniach 3–19 października 2008 roku. Około 40% pozostających nie ocenia swoich społeczności jako dobrych lub doskonałych. Dla strony zaniechania nie pokazujemy wartości żalu, ponieważ niezadowolenie ze społeczności nie jest równoznaczne z żalem z decyzji: niektórzy niezadowoleni pozostający mogą nadal woleć zostać z powodów rodzinnych lub finansowych. Skoro przeprowadzający się i pozostający zgłaszają identyczną satysfakcję (~60%), to wynikający z tego odsetek niezadowolonych wśród pozostających (~40%) również nie jest odsetkiem żalu.
[2]LendingTree — 57% of Young Americans Live in Their Hometowns, but 47% Who Don't Would Consider Moving Back
Źródło referencyjne
42% młodych osób pozostających w rodzinnym mieście czuło obowiązek, by zostać blisko rodziny; 33% nie stać było na wyprowadzkę
Cytat
“"Among those who didn't leave home, 42% felt obligated to stay near family, 36% stayed out of convenience and 33% couldn't afford to move."
”
Dane źródłowe z
2023-12-18
Dostęp
2026-04-27
Obliczenie
LendingTree zleciło firmie QuestionPro badanie 1 984 amerykańskich milenialsów i przedstawicieli pokolenia Z (w wieku 18–42 lat) w dniach 16–20 listopada 2023 roku; 1 129 z nich mieszkało w swoich rodzinnych miastach. Wartości 42% osób, które czuły się „zobowiązane”, i 33%, które „nie mogły sobie pozwolić na wyprowadzkę”, sugerują, że znaczna część pozostających zostawała pod przymusem okoliczności, a nie z wolnego wyboru. Potwierdza to wskaźnik zastępczy oparty na niezadowoleniu z badania Pew, ale samo nie jest miarą żalu: obowiązek i ograniczenie finansowe nie są równoznaczne z retrospektywnym żalem z powodu decyzji o pozostaniu.
Zastrzeżenia
Żadna ze stron nie ma bezpośredniej, porównywalnej miary żalu dla konkretnej decyzji „opuszczenia rodzinnego miasta”, więc oba wskaźniki są zastępcze. 20% po stronie działania (All Star Home 2023) mierzy jawny żal z przeprowadzki wśród właścicieli domów, którzy przeprowadzili się w ciągu 3 lat (w tym przeprowadzki lokalne, międzymiastowe i międzystanowe), nie konkretnie tych, którzy opuścili rodzinne miasto dla odległego miasta. Ankieta HireAHelper z 2021 r. wśród osób przeprowadzających się w pandemii ustaliła wyższy wskaźnik żalu, prawdopodobnie odzwierciedlając jej szerszą definicję żalu i niezwykłe okoliczności przeprowadzek z 2020 r. Po stronie zaniechania nie ma bezpośredniego pomiaru; wnioskuje się z ustalenia Pew 2008, że ~40% pozostających nie ocenia swoich społeczności pozytywnie, a niezadowolenie społecznościowe nie jest tym samym co żal decyzyjny. Ustalenie LendingTree z 2023 r., że 42% młodych pozostających czuło się zobowiązanymi do pozostania blisko rodziny, a 33% nie stać było na przeprowadzkę, potwierdza, że sensowna część pozostawania jest ograniczona, a nie wybrana, ale ograniczenie finansowe nie jest retrospektywnym żalem. Samodobór jest poważny: osoby opuszczające rodzinne miasta różnią się systematycznie od pozostających w edukacji, dochodach, tolerancji na ryzyko i osobowości, czyniąc wnioskowanie przyczynowe o samej decyzji prawie niemożliwym. Silnie zakłócają obraz czynniki społeczno-ekonomiczne. Opuszczenie podupadającej wiejskiej miejscowości na rzecz boomu metropolii jest inną decyzją niż opuszczenie kwitnącego przedmieścia na rzecz nadmorskiego miasta.