Barna Group stwierdziła, że 26% osób identyfikujących się jako chrześcijanie zgłasza trwającą, nierozwiązaną wątpliwość duchową (nie dawną wątpliwość, z którą sobie poradzili, lecz obecne, uporczywe kwestionowanie), i to jest dominujący odsetek po stronie zaniechania. Po stronie działania raport PRRI z 2024 roku o zmianach religijnych w Ameryce wykazał, że tylko 9% dorosłych Amerykanów niezwiązanych z żadną religią mówi, że stwierdzenie „szukam religii, która byłaby dla mnie odpowiednia” dobrze ich opisuje, co czyni aktywne poszukiwanie najbliższym dostępnym wskaźnikiem zastępczym żalu po stronie działania, opartym na postawach. Badanie Pew Research Center z grudnia 2025 roku na 8 937 dorosłych Amerykanach dodaje kontekstu: wśród tych, którzy zachowali religię z dzieciństwa, tylko 64% oceniło wiarę w nauki tej religii jako niezwykle lub bardzo ważną, co zostawia znaczącą mniejszość, której powody pozostania opierają się na wspólnocie, nawyku lub rodzinie, a nie na przekonaniu.
Różnica 17 punktów na korzyść żalu z zaniechania zgadza się z czasowym ujęciem Gilovicha i Medvec, w którym żal z zaniechania zwykle się kumuluje. Decyzje tożsamościowe, takie jak przynależność religijna, pasują do tego wzorca: odejście z religii jest konkretnym, oznaczonym w czasie działaniem, którego skutki stają się znajome, podczas gdy pozostanie mimo wątpliwości jest trwającym pominięciem, które może narastać jako opowieść „co by było, gdybym był odważniejszy”. Longitudinalne badanie Bleidorn i in. z 2024 roku na około 20 000 dorosłych Holendrów nie wykazało istotnej zmiany satysfakcji z życia po porzuceniu religii, co sugeruje, że samo działanie nie jest ani wiarygodnie korzystne, ani szkodliwe dla dobrostanu. Wielkość różnicy prawdopodobnie zawyża prawdziwą asymetrię żalu, bo oba wskaźniki zastępcze mierzą różne nasilenie niezadowolenia: aktywne poszukiwanie nowej religii to wyższa poprzeczka niż zgłaszanie nierozwiązanej wątpliwości.
Oba wskaźniki zastępcze naciągają znaczenie „odsetka żalu”. Poszukiwanie religii to nie to samo, co żałowanie odejścia, a niektórzy poszukujący mogą chcieć nowej praktyki duchowej, a nie powrotu do tego, co porzucili. Trwająca wątpliwość nie jest żalem, a wielu teologów traktuje wątpliwość jako nieodłączną część dojrzałej wiary, a nie znak, że pozostanie było złą decyzją. Zróżnicowanie na poziomie wyznań jest prawdopodobnie duże, a grupy o wysokich wymaganiach (LDS, Świadkowie Jehowy) powodują wyższe koszty społeczne odejścia, a więc potencjalnie więcej poszukujących, których motywacją jest powrót do wspólnoty, a nie przekonanie duchowe. Badania PRRI i Barna różnią się datą (2023 wobec 2017) i ujęciem populacji. Wszystkie źródła dotyczą głównie USA; w społeczeństwach, w których religia jest prawnie lub społecznie obowiązkowa, podział na działanie i zaniechanie ledwo się stosuje.







