Ogólnokrajowy sondaż The Trevor Project z 2022 roku, obejmujący około 34 000 młodych osób LGBTQ, wykazał, że osoby, które opóźniły coming out o dwa lata lub więcej po pierwszym uświadomieniu sobie swojej tożsamości, zgłaszały odsetek prób samobójczych w ostatnim roku na poziomie 16%, wobec 12% wśród tych, które wyszły z szafy w ciągu roku. To główny sygnał po stronie zaniechania w tym wpisie. Metaanaliza z 2021 roku, obejmująca 193 badania (n = 92 236), potwierdziła niewielki, ale spójny związek między ukrywaniem orientacji seksualnej a internalizującymi problemami ze zdrowiem psychicznym (wielkość efektu r = 0,126).
Po stronie działania sondaż Pew Research Center z 2013 roku, obejmujący 1197 dorosłych samoidentyfikujących się jako LGBT, wykazał, że 7% powiedziało, że ich orientacja seksualna lub tożsamość płciowa jest w ich życiu „głównie czymś negatywnym”. Ponieważ 86% tej próby ujawniło się przynajmniej jednemu bliskiemu przyjacielowi, a 54% powiedziało, że wszyscy lub większość ważnych osób w ich życiu o tym wie, liczba 7% przybliża odsetek niezadowolonych w populacji w większości jawnej. Jeśli chodzi o skutki: wśród osób, które powiedziały matce, 14% zgłosiło, że relacja osłabła, 46% powiedziało, że pozostała bez zmian, a 39%, że się wzmocniła.
Ogólny wzorzec zgadza się z przewidywaniem Gilovicha i Medveca, że żal z powodu zaniechania z czasem zwykle dominuje. Wśród osób, które wyszły z szafy, tylko 7% postrzega swoją orientację jako ogółem negatywną, a 14% ujawnień matce przyniosło szkody w relacji. Pozostawanie w ukryciu natomiast nakłada wymierny podatek psychologiczny: metaanaliza Pachankisa i Bränströma dokumentuje podwyższoną depresję i lęk związane z ukrywaniem, w badaniach z kilku dekad, a dane Trevor Project pokazują różnicę 4 punktów procentowych w próbach samobójczych w ostatnim roku między osobami ujawniającymi się późno i wcześnie. W 2024 roku Gallup stwierdził, że 82% dorosłych LGBTQ ujawniło się przynajmniej jednej osobie, a mediana wieku coming outu spada z pokolenia na pokolenie (17 lat dla osób poniżej 30 roku życia wobec 26 dla osób powyżej 65 lat), co zgadza się z populacją, która coraz częściej traktuje ujawnienie jako preferowaną drogę.
Żadna z tych liczb nie jest prawdziwym odsetkiem żalu. Liczba 7% obejmuje osoby, które postrzegają swoją otwarcie przeżywaną orientację jako ogółem negatywną, a nie pytanie wprost, czy coming out był błędem. Liczba 16% to częstość prób samobójczych wśród młodzieży, która opóźniła ujawnienie, czyli poważny skutek dla zdrowia psychicznego, a nie miara tego, czy osoby ukrywające się żałują, że się nie ujawniły. Obie liczby pochodzą z różnych populacji (dorośli z USA w panelu internetowym; młodzież w wieku 13–24 lat, szukająca pomocy, rekrutowana przez media społecznościowe) i mierzą różne konstrukty (satysfakcja z życia wobec kryzysu zdrowia psychicznego), więc różnica ma charakter kierunkowy, a nie precyzyjny. Błąd przeżycia jest znaczący po stronie działania: osoby, których doświadczenia były tak negatywne, że odmówiły udziału w badaniu LGBT, nie występują w danych Pew. Kontekst kulturowy różni się ogromnie, a rachunek kosztów i korzyści ujawnienia zmienia się wraz z geografią, religijnością rodziny i dekadą, której dotyczy.







