Odsetek osób, które później żałują każdego wyboru. Słupki i pełna kartoteka danych poniżej.
Styl życia
Ostatnio sprawdzono 2026-05-13
Jakość dowodów 3.75/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem
rubryki jakości
. Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
D1 Weryfikacja źródeł
3/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
4/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
2/5
D4 Porównywalność źródeł
2/5
D5 Wzorzec Gilovicha
5/5
D6 Jakość tekstu
5/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
5/5
D8 Jakość próby
4/5
Średnia3.75/5
Dane zastępcze — dla tej decyzji nie istnieje bezpośrednie badanie żałowania. Wskaźniki są oparte na ocenach zadowolenia i danych o barierach dostępu, a nie na pytaniach bezpośrednio dotyczących żałowania. Zobacz zastrzeżenia poniżej.
Żal za działanie
Odejście od przemocowego partnera
18%
~18% krótkoterminowej ambiwalencji wśród osób, które odeszły na stałe (proxy — oszacowanie analityka na podstawie klinicznej literatury po separacji; nie istnieje bezpośrednie badanie żalu z odejścia)
Ofiary IPV, które trwale opuściły agresywne relacje
krótkoterminowo retrospektywnie; tylko trwałe wyjścia
Żal za zaniechanie
Pozostanie w przemocowym związku
55%
~55% jako proxy obciążenia szkodą dla pozostania (proxy — zsyntetyzowane z rozpowszechnienia urazów w przemocy między partnerami oraz depresji/PTSD, a NIE zmierzone badanie „żałuję, że nie odszedłem wcześniej”)
Dorośli z historią przemocy w bliskich relacjach, retrospektywnie
retrospektywnie; długoterminowa ekspozycja
% żałuje tej decyzji
Odejście od przemocowego partneraPozostanie w przemocowym związku
18%55%
inaction dominates — Bezczynność dominuje — większość żałuje, że nie podjęła działania.
Powiązane decyzje
Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.
On average, a person in an abusive relationship attempts to leave seven times before permanently exiting, according to the National Domestic Violence Hotline — a statistic that encapsulates the short-term ambivalence, not a long-term endorsement of staying. An analyst estimate drawn from trauma-bonding and grief literature places action-side regret at roughly 15-20% in the first 12 months after permanent departure — not a rate any single study has measured directly, but one consistent with the short-term regret that trauma bonding and grief over the relationship can produce among a meaningful minority of leavers. The period immediately after separation carries elevated physical risk as well; Campbell et al. (2003), in an 11-city case-control study of intimate partner femicide, found that estrangement — especially from a controlling partner — was itself a preincident risk factor for being killed. These documented costs do not alter the long-term trajectory, but they are real experiences that a clinically honest accounting must register.
The inaction side carries a heavier long-term burden. CDC NISVS 2015 data document that female IPV victims are about three times as likely as male victims to be physically injured (41.6% vs. 13.9%). A 2024 systematic review and meta-analysis in Trauma, Violence, & Abuse (White et al.) found that IPV exposure raises the odds of depression (OR 2.04-3.14), PTSD (OR 2.15-2.66), and suicidality (OR 2.17-5.52) among women. Neither source measures regret directly: the ~55% inaction figure here is an explicit harm-burden proxy synthesized from these injury- and mental-health-prevalence findings, not a survey item asking whether survivors wished they had left sooner.
The 37-point gap between action and inaction regret makes this one of the more asymmetric entries in the dataset, placing it firmly in the inaction-dominates category under Gilovich and Medvec’s temporal framework. Both regret measures are proxies rather than direct bilateral survey items from a common instrument. The central interpretive challenge is that the two sides are not symmetric decision paths: the physical danger during and after separation means that the action carries short-term risks that compound the emotional ones, while the inaction carries long-term psychological and physical harms that accumulate rather than attenuate. The data document a pattern; they do not resolve the individual risk calculation.
Źródła: działanie
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
2/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]National Domestic Violence Hotline — Get Help — 50 Obstacles to Leaving
Zweryfikowane
Źródło referencyjne
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
The 7-attempt average implies that roughly 6 out of 7 initial exits are followed by a return before a permanent exit (~85% cycling), indicating high short-term ambivalence. This is a leave-attempt cycling stat, NOT a regret measure. No single survey asks "do you regret leaving?"; the ~18% action-side figure is an analyst estimate from the 15-20% range that trauma-bonding and grief literature associates with complex short-term regret among permanent leavers in the first 12 months — a proxy, not a measured rate. Original /why-do-people-stay/ URL 404s; repointed to the live /get-help-50-obstacles-to-leaving/ page (carries the verbatim line) with a Wayback archive_url.
[2]American Journal of Public Health (PMC) — Risk Factors for Femicide in Abusive Relationships: Results From a Multisite Case Control Study
Zweryfikowane
Recenzowane naukowo
Estrangement, especially from a controlling partner, was a preincident risk factor for intimate partner femicide (11-city case-control study; 220 femicide victims, 343 abused controls)
Cytat
“"Preincident risk factors associated in multivariate analyses with increased risk of intimate partner femicide included perpetrator's access to a gun and previous threat with a weapon, perpetrator's stepchild in the home, and estrangement, especially from a controlling partner."
”
Dane źródłowe z
2003-07-01
Dostęp
2026-05-13
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Campbell et al. (2003), American Journal of Public Health 93(7):1089-1097. Used as context for the action-side: leaving ("estrangement") is itself a documented preincident risk factor for femicide, so the short-term ambivalence proxy reflects fear of retaliation, not solely attachment. The physical danger during separation does not reduce the long-term evidence in favour of leaving but does contextualize short-term regret.
Źródła: bezczynność
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
1/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]Centers for Disease Control and Prevention — National Intimate Partner and Sexual Violence Survey: 2015 Data Brief — Updated Release
Raport rządowy
Female IPV victims are about three times as likely as male victims to be physically injured: 41.6% of female victims vs. 13.9% of male victims of contact sexual violence, physical violence, and/or stalking by an intimate partner reported a related physical injury (lifetime)
Cytat
“"Women are three times as likely as men to be injured by intimate partner violence (41.6% vs. 13.9%)."
”
CDC NISVS 2015 (Updated Release, 2018), national probability sample of US adults. Provides the harm-prevalence basis for the inaction-side proxy: 41.6% of female and 13.9% of male IPV victims report a related physical injury. No "wish I had left sooner" prevalence is measured here; the ~55% inaction figure is a synthesized harm-burden proxy combining this injury prevalence with the depression/PTSD odds in White et al. (2024) below, NOT a direct regret survey. The original cdc.gov/violenceprevention PDF 404s; URL repointed to the stacks.cdc.gov canonical with a Wayback archive_url.
[2]Trauma, Violence, & Abuse (PMC) — Global Prevalence and Mental Health Outcomes of Intimate Partner Violence Among Women: A Systematic Review and Meta-Analysis
Zweryfikowane
Recenzowane naukowo
IPV exposure raises the odds of every measured mental-health outcome in women: depression (OR 2.04-3.14), PTSD (OR 2.15-2.66), and suicidality (OR 2.17-5.52); depression was the most frequently reported outcome (70% of included studies)
Cytat
“"The meta-analysis suggested increased odds for all mental health outcomes associated with IPV including depression (odds ratio [OR] = 2.04-3.14), post-traumatic stress disorder (PTSD) (OR = 2.15-2.66), and suicidality (OR = 2.17-5.52)."
”
Dane źródłowe z
2024-01-01
Dostęp
2026-05-13
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
White et al. (2024), Trauma, Violence, & Abuse 25(1):494-511 (PMC10666489). This systematic review/meta-analysis documents that IPV roughly doubles-to- triples the odds of depression and PTSD in women. It measures mental-health harm prevalence, NOT regret: no pooled "wish I had left sooner" prevalence is reported. The inaction-side number is therefore a harm-derived proxy, not a direct regret survey (see regret_display and caveats).
Zastrzeżenia
Żadna z liczb po obu stronach nie jest zmierzonym badaniem żalu — ten wpis jest proxy_only. Wartość ~18% po stronie action to oszacowanie analityka dla krótkoterminowej ambiwalencji wśród osób, które odeszły na stałe (średnia 7 prób sugeruje, że z grubsza 85% wyjść jest następnie ponawianych powrotem, ale to statystyka cyklu prób odejścia, a nie wskaźnik żalu). Wartość ~55% po stronie inaction to proxy obciążenia szkodą zsyntetyzowane z rozpowszechnienia urazów CDC NISVS oraz ilorazów szans depresji/PTSD w White et al. (2024) — nigdzie w cytowanej literaturze nie mierzy się rozpowszechnienia „żałuję, że nie odszedłem wcześniej”. Obraz długoterminowy się odwraca: pozostanie wiąże się ze znacznie wyższą skumulowaną szkodą. Co kluczowe, odejście samo w sobie jest udokumentowanym oknem niebezpieczeństwa: Campbell et al. (2003) stwierdzili, że odseparowanie, zwłaszcza od kontrolującego partnera, było czynnikiem ryzyka poprzedzającym zabójstwo partnerki. Wskaźniki proxy nie ujmują tego wymiaru ryzyka fizycznego, który działa niezależnie od subiektywnego żalu. Obie liczby należy odczytywać jako proxy kierunkowe, a nie precyzyjne dwustronne pomiary z jednego wspólnego narzędzia badawczego.
