Przejdź do treści
Likelier

Działanie a bezczynność: liczba dla każdego wyboru

Opuszczenie Wenezueli w czasie kryzysu gospodarczego i politycznego vs. pozostanie

Jeśli działasz

Emigracja z Wenezueli

26%

Jeśli nie działasz

Pozostanie w Wenezueli mimo kryzysu

53%

Co najmniej jedna liczba jest oszacowaniem pośrednim, a nie zmierzonym odsetkiem żalu. Sposób wyliczenia każdej liczby opisujemy niżej.


Styl życia

Ostatnio sprawdzono 2026-05-13

Jakość dowodów 4.5/5

Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem rubryki jakości . Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.

D1 Weryfikacja źródeł
4/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
5/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
5/5
D4 Porównywalność źródeł
5/5
D5 Wzorzec Gilovicha
4/5
D6 Jakość tekstu
4/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
4/5
D8 Jakość próby
5/5
Średnia 4.5/5
Podzielona scena: po lewej tętniące życiem latynoamerykańskie miasto ze spakowaną torbą na granicy, po prawej pusta półka sklepowa w wenezuelskim domu.
Dane pośrednie: dla tej decyzji co najmniej jedna liczba pochodzi z miary pośredniej, takiej jak skutki, zadowolenie albo zamiar, albo z oszacowania redakcji, a nie z badania pytającego wprost o żal. Opisy obu stron poniżej mówią, jak powstała każda liczba.

Jeśli działasz

Emigracja z Wenezueli

26%

~26% migrantów wenezuelskich, którzy powrócili, nie mogło się utrzymać w kraju przyjmującym (miara zastępcza trudności za granicą, a nie samodzielnie zgłaszany wskaźnik żalu z powodu wyjazdu)

Wenezuelczycy, którzy powrócili, ankietowani w Kolumbii, Peru i Chile (MMC 4Mi, n=269)

retrospektywnie, 2022

Jeśli nie działasz

Pozostanie w Wenezueli mimo kryzysu

53%

~53% Wenezuelczyków, którzy zostali, żyło w skrajnym ubóstwie w 2022 roku (dochód zbyt niski, by kupić podstawowy koszyk żywnościowy), a to miara zastępcza trudności, a nie samodzielnie zgłaszany wskaźnik żalu

Wenezuelczycy, którzy pozostali w Wenezueli podczas kryzysu ekonomicznego i politycznego 2016–2023

rocznie, 2016–2023; główne oszacowanie z ankiety 2022

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

Powiązane decyzje

Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.

lifestyle

Emigracja ekonomiczna vs. pozostanie w domu

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

lifestyle

Przeprowadzka za granicę

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

lifestyle

Wietnam: migracja do miasta vs. zostanie na wsi

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

lifestyle

Ucieczka ze strefy konfliktu

Działanie a bezczynność: źródła dla każdego wyboru

lifestyle

Przekroczenie wizy vs. wyjazd

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

lifestyle

Indie: emigracja vs. pozostanie

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

career

Odejście z pracy

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

lifestyle

Opuszczenie rodzinnego miasta

Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)

Załamanie gospodarcze Wenezueli po 2015 roku wywołało największe przesiedlenie w historii półkuli zachodniej poza konfliktem zbrojnym: do 2023 roku kraj opuściło 7,7 miliona Wenezuelczyków, wypchniętych przez hiperinflację, brak bezpieczeństwa żywnościowego i niestabilność polityczną. ENCOVI, krajowe badanie warunków życia i główne niezależne narzędzie pomiaru społecznego w Wenezueli, ustaliło w 2022 roku, że 53,3 procent ludności żyje w skrajnym ubóstwie (dochód zbyt niski, by kupić podstawowy koszyk żywnościowy). W 2021 roku było to 68 procent. Ubóstwo dochodowe sięga 81,5 procent. Odsetek skrajnego ubóstwa jest wskaźnikiem zastępczym szkody po stronie zaniechania. To udział pozostałej ludności, której los jest tak ciężki, że większość, mając hipotetyczny dostęp do emigracji, prawdopodobnie wolałaby z perspektywy czasu wyjechać. Mierzy skutki, a nie żal: żadna ankieta nie pyta wprost Wenezuelczyków, którzy zostali, czy żałują, że nie wyemigrowali. Dane 4Mi o powracających, zebrane przez Mixed Migration Centre, dają pośrednie wsparcie. Nawet ci, którzy dotarli z powrotem do Wenezueli, spodziewają się kłopotów z zarobkiem (76 procent) i martwią się o dostęp do żywności i wody (57 procent).

Strona działania ma realny i niemały koszt. W ankiecie 4Mi Mixed Migration Centre wśród Wenezuelczyków, którzy wrócili (n=269), 71 procent stwierdziło, że powrót wynikał po części z problemów w kraju przyjmującym, w tym 26 procent nie zarabiało tam dość, by się osiedlić. Tylko 18 procent wróciło, bo osiągnęło swoje cele za granicą. Te 26 procent trudności za granicą to wskaźnik zastępczy strony działania: mierzy kłopoty z utrzymaniem się wśród ludzi, którzy zrezygnowali z emigracji, a nie deklarowany żal w rodzaju „nie powinienem był wyjeżdżać”. Najczęściej podawanym powodem powrotu było w rzeczywistości połączenie z rodziną (81 procent) i tęsknota za domem (63 procent). Wśród strukturalnych czynników wypychających znalazły się brak integracji w kraju przyjmującym (23 procent) i niemożność uregulowania statusu (22 procent). Większość wenezuelskich emigrantów, którzy zostają za granicą, w ogóle nie wraca, więc ten wskaźnik obejmuje podzbiór osób w trudnej sytuacji, nie żal całej populacji.

Różnica między stronami, wynosząca −0,273, oddaje rzeczywistą asymetrię: udokumentowany odsetek szkody przy pozostaniu (53,3 procent w skrajnym ubóstwie) przewyższa udokumentowany odsetek trudności wśród powracających, którzy wyjechali (26 procent niezdolnych do utrzymania się za granicą). Jest to zgodne ze wzorcem Gilovicha, w którym z czasem przeważa żal z zaniechania, i z czasową logiką migracji kryzysowej. W krótkim okresie emigracja dużo kosztuje: droga jest ciężka, pierwsze miesiące za granicą dezorientują, a status społeczny często gwałtownie spada. Z czasem jednak ci, którzy wyjechali i urządzili się w krajach przyjmujących, zwykle utwierdzają się w swojej decyzji, myśląc o gorszej alternatywie: wyobrażają sobie skrajne ubóstwo, brak bezpieczeństwa żywnościowego i rozpad instytucji, których uniknęli. Ci, którzy zostali i tego doświadczyli, są w sytuacji odwrotnej. Oba wskaźniki zastępcze są obarczone niepewnością około plus minus 10 punktów procentowych, a kryzys zmienił się od roku odniesienia 2022. Warunki gospodarcze w Wenezueli w 2025 roku znacznie różnią się od tych z 2019 roku. Wpis opisuje okres kryzysu i nie należy go stosować jako oceny na przyszłość.

Źródła: działanie

Rejestr twierdzeń

Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.

2/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem

  1. [1] USA for UNHCR / United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) — UNHCR Survey Shows a Third of Displaced Venezuelans in Latin America Could Consider Return Zweryfikowane
    UNHCR Survey Shows a Third of Displaced Venezuelans in Latin America Could Consider Return
    Statystyka
    W ankiecie UNHCR wśród 1 288 Wenezuelczyków w sześciu krajach przyjmujących (styczeń–marzec 2026) nieco ponad jedna trzecia wskazała możliwy zamiar powrotu do domu, a 9% rozważa go w ciągu roku. Prawie 60% wskazało brak wystarczających, wiarygodnych informacji o warunkach po powrocie jako przeszkodę.
    Cytat
    “[Verbatim from USA for UNHCR, 2026-04-17.] "Between January and March 2026, UNHCR interviewed 1,288 Venezuelans in Ecuador, Peru, Colombia, Brazil, Chile, and Guatemala." "Just over one third surveyed indicated a possible intention to return home, with 9 per cent considering it within a year." "Nearly 60 per cent of respondents identified insufficient reliable information about what to expect upon return as a barrier, alongside uncertainty about how returning could affect their legal status in host countries." ”
    Dane źródłowe z
    2026-04-17
    Dostęp
    2026-05-13
    Weryfikacja
    Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
    Obliczenie
    Ankieta UNHCR o zamiarach powrotu, n=1 288 w sześciu krajach przyjmujących (styczeń–marzec 2026), opisana przez USA for UNHCR. To źródło mierzy odsetek wysiedlonych Wenezuelczyków, którzy rozważyliby powrót (nieco ponad jedna trzecia); jest to konstrukt zamiaru powrotu, a nie deklarowany żal z wyjazdu. Przytoczono je jako kontekst: znacząca mniejszość pozostaje otwarta na powrót, ale główny wskaźnik zastępczy po stronie działania (26%) pochodzi z ankiety powracających MMC 4Mi, czyli 26% powracających, którzy „have not been able to generate enough income to settle in their host country”. Jest to najbardziej bezpośrednio weryfikowalna liczba o trudnościach za granicą. Wcześniej cytowanych danych UNHCR (n=7 200+, podział „26% żalu” i „34% wróciłoby”) nie dało się zweryfikować w żadnym opublikowanym badaniu UNHCR i zastąpiono je tym zweryfikowanym badaniem zamiarów powrotu.
  2. [2] Mixed Migration Centre — Returning to Venezuela: drivers, expectations, and intentions Zweryfikowane
    Returning to Venezuela: drivers, expectations, and intentions
    Statystyka
    W ankiecie MMC 4Mi wśród wenezuelskich powracających (n=269) 71% powiedziało, że powrót był częściowo spowodowany problemami w kraju przyjmującym, w tym 26% nie mogło tam zarobić na życie, a 23% nie zintegrowało się z krajem przyjmującym; tylko 18% wróciło, ponieważ osiągnęło swoje cele za granicą. Łączenie rodzin (81%) było najczęściej deklarowanym motywem powrotu.
    Cytat
    “"Only 18% of them reported voluntarily returning to Venezuela because they have achieved their goals in the host country, while 71% mentioned that their return to Venezuela was partly driven by at least one of the following factors: insufficient access to services (27% of all respondents), the impossibility of making a living (26%), integrated into the host country (23%) … The principal motivation for returning to Venezuela is to reunite with family or friends (reported by 81% of respondents)" ”
    Dane źródłowe z
    2022-12-01
    Dostęp
    2026-05-13
    Weryfikacja
    Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
    Obliczenie
    Mixed Migration Centre (grudzień 2022), „Returning to Venezuela: drivers, expectations, and intentions”, ankieta 4Mi, n=269 (ilustracyjna, nie reprezentatywna). Źródło przytoczono jako potwierdzenie mechanizmu trudności po stronie działania: 71% powracających zostało zmuszonych do powrotu przez problemy w kraju przyjmującym, a tylko 18% wróciło, ponieważ osiągnęło tam swoje cele, więc osoby rezygnujące z emigracji to głównie te, które za granicą doświadczają gorszych wyników, niż oczekiwały, podczas gdy warunki w kraju pochodzenia pozostają złe. Główny deklarowany motyw powrotu w raporcie to łączenie rodzin (81%) i tęsknota za domem (63%); trudności ekonomiczne i strukturalne są dominującymi czynnikami wypychającymi, ale podano je obok czynników przyciągających, a nie zamiast nich. Pierwotny odsyłacz („Mixed Migration in South America”, resource/mixed-migration-in- south-america) zwraca 404 i nie odpowiadał żadnemu zasobowi MMC; to raport MMC zgodny z tematem, ze zweryfikowanymi liczbami.

Źródła: bezczynność

Rejestr twierdzeń

Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.

2/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem

  1. [1] Universidad Andres Bello / UCAB / Universidad Central de Venezuela — Encuesta Nacional de Condiciones de Vida (ENCOVI) 2022 Zweryfikowane
    Encuesta Nacional de Condiciones de Vida (ENCOVI) 2022
    Statystyka
    ENCOVI 2022 wykazało skrajne ubóstwo (dochód niewystarczający na zakup podstawowego koszyka żywności) na poziomie 53,3% populacji, wobec 68% w 2021 roku; ubóstwo dochodowe wyniosło 81,5%. ENCOVI to główne niezależne badanie warunków życia w Wenezueli.
    Cytat
    “"Medida por el nivel de ingresos, la encuesta apunta que en 2022 la pobreza afecta a 81,5% de la población, es decir, 8 de cada 10 venezolanos no cuentan con los recursos suficientes para adquirir la canasta básica. El año pasado ese indicador alcanzaba a 90,9%. La pobreza extrema, en la que se encuentran aquellos con ingresos insuficientes para adquirir los alimentos básicos, bajó de 68% en 2021 a 53,3% en 2022." ”
    Dane źródłowe z
    2022-11-10
    Dostęp
    2026-05-13
    Weryfikacja
    Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
    Obliczenie
    ENCOVI (Encuesta Nacional de Condiciones de Vida) 2022, UCAB, Wenezuela. Wskaźnik zastępczy po stronie zaniechania wykorzystuje odsetek skrajnego ubóstwa (53,3% w roku odniesienia badania, 2022) jako punkt odniesienia dla trudności pozostania, a nie zmierzony odsetek żałujących. Skrajne ubóstwo (dochód zbyt niski na zakup podstawowego koszyka żywności) jest stanem kryzysowym, ale to nie to samo co wyrażony żal z braku emigracji; nie istnieje bezpośrednie badanie „czy żałujesz, że nie wyemigrowałeś” wśród Wenezuelczyków, którzy zostali. We wcześniejszej wersji użyto „61%”, czego nie ma w ENCOVI 2022; zweryfikowany odsetek skrajnego ubóstwa w 2022 roku to 53,3% (wobec 68% w 2021). Ubóstwo dochodowe (81,5%) podano dla kontekstu, ale jest to szersze, mniej dotkliwe pasmo.
  2. [2] Mixed Migration Centre — Returning to Venezuela: drivers, expectations, and intentions Zweryfikowane
    Returning to Venezuela: drivers, expectations, and intentions
    Statystyka
    Wśród wenezuelskich powracających (MMC 4Mi, n=269) 57% wróciło, nadal obawiając się o dostęp do podstaw, takich jak jedzenie i woda, w Wenezueli, a 28% uznało swój powrót za porażkę. To wskazówka, że warunki dla pozostających nadal są trudne. Z powracających 47% planowało zostać w ciągu najbliższych dwóch lat, a 27% zamierzało ponownie migrować.
    Cytat
    “"57% are returning while still concerned about access to the very basics … such as food and water, in Venezuela. … 28% of Venezuelan refugees and migrants perceived their return to Venezuela as a failure and with shame. … When asked about their plans for the next two years, 47% of respondents reported they will be staying in the place that they left (see Figure 6). However, 27% said that they intend to migrate again" ”
    Dane źródłowe z
    2022-12-01
    Dostęp
    2026-05-13
    Weryfikacja
    Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
    Obliczenie
    Mixed Migration Centre (grudzień 2022), ankieta powracających 4Mi, n=269. Źródło służy jako pośredni, drugorzędny dowód dla wskaźnika zastępczego po stronie zaniechania: nawet powracający, którzy dotarli do Wenezueli, spodziewają się walki o dochód (76%) i martwią się o jedzenie i wodę (57%), a znaczna część (27%) planuje już ponowny wyjazd, co jest zgodne z wnioskiem, że warunki dla pozostających pozostają ciężkie. We wcześniejszej wersji przytoczono liczbę UNHCR („tylko 20% planowało zostać na stałe; 80% planowało ponowną emigrację”), której nie dało się zweryfikować w żadnym opublikowanym raporcie UNHCR i która jest sprzeczna z najbliższymi rzeczywistymi danymi o powracających (MMC: 47% zamierza zostać, 27% zamierza ponownie migrować w ciągu najbliższych dwóch lat); zastąpiono ją tą zweryfikowaną liczbą MMC. Nie mierzy to bezpośrednio żalu wśród osób, które nigdy nie wyemigrowały.

Zastrzeżenia

Miary zastępcze po obu stronach. Oznaczenie wskaźnika jako zastępczego odzwierciedla strukturalne bariery dla dwustronnych ankiet o żalu w kontekście kryzysu: żadne opublikowane badanie nie pyta wprost Wenezuelczyków, którzy zostali, czy żałują, że nie wyemigrowali, i żadna opublikowana ankieta nie podaje samodzielnie zgłaszanego wskaźnika „nie powinienem był wyjeżdżać” również dla emigrantów. Wskaźnik 26% po stronie działania to podawany przez MMC 4Mi odsetek powracających, którzy nie byli w stanie wypracować wystarczającego dochodu, by osiedlić się w kraju przyjmującym. Jest to miara trudności za granicą wśród osób, które porzuciły emigrację, a nie samodzielnie zgłaszany wskaźnik żalu z powodu wyjazdu; większość emigrantów, którzy pozostają za granicą, w ogóle nie wraca. Wskaźnik ~53% po stronie zaniechania wykorzystuje wenezuelski wskaźnik skrajnego ubóstwa z ENCOVI 2022 (53.3%) jako miarę zastępczą krzywdy na tyle poważnej, by mogła wiarygodnie wywołać retrospektywny żal; skrajne ubóstwo nie jest tym samym co wyrażony żal. Dane MMC o powracających dodają pośredniego wsparcia: powracający nadal spodziewają się trudności z uzyskaniem dochodu (76%) i martwią się o żywność i wodę (57%) po powrocie do Wenezueli. Kryzys wenezuelski zmienił się istotnie w okresie od 2015 do 2025 roku: warunki w latach 2023–2025 różnią się od tych z lat 2016–2019, a częściowa stabilizacja gospodarcza (dolaryzacja, ograniczona hiperinflacja) nieco zmieniła bilans krzywd po stronie zaniechania. Wpis jest w szczególności osadzony w okresie kryzysu 2016–2023 i nie należy go odczytywać jako stwierdzenia o warunkach w jakiejkolwiek konkretnej, trwającej sytuacji politycznej. Błąd doboru wpływa na próbę emigrantów: ci, którzy wyemigrowali, byli systematycznie młodsi, lepiej wykształceni i dysponowali większymi zasobami niż ci, którzy zostali, co sprawia, że bezpośrednie porównanie wyników między obiema grupami jest metodologicznie niedoskonałe. Różnica żalu między stronami, na poziomie -0.273, jest raczej kierunkowa niż precyzyjna; obie miary zastępcze niosą zakresy niepewności rzędu około +/- 10 punktów procentowych.

Dane surowe: /api/decisions.json

Ostatnio oglądane na tym urządzeniu