Działanie a bezczynność: liczba dla każdego wyboru
Pozostanie w kraju po wygaśnięciu wizy vs. wyjazd na czas
Jeśli działasz
Pozostanie po wygaśnięciu wizy
44%
Jeśli nie działasz
Wyjazd w terminie zgodnie z wizą
9,0%
Co najmniej jedna liczba jest oszacowaniem pośrednim, a nie zmierzonym odsetkiem żalu. Sposób wyliczenia każdej liczby opisujemy niżej.
Styl życia
Ostatnio sprawdzono 2026-05-09
Jakość dowodów 3.88/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem
rubryki jakości
. Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
D1 Weryfikacja źródeł
5/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
4/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
1/5
D4 Porównywalność źródeł
2/5
D5 Wzorzec Gilovicha
5/5
D6 Jakość tekstu
5/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
5/5
D8 Jakość próby
4/5
Średnia3.88/5
Dane pośrednie: dla tej decyzji co najmniej jedna liczba pochodzi z miary pośredniej, takiej jak skutki, zadowolenie albo zamiar, albo z oszacowania redakcji, a nie z badania pytającego wprost o żal. Opisy obu stron poniżej mówią, jak powstała każda liczba.
Jeśli działasz
Pozostanie po wygaśnięciu wizy
44%
~44% jako górna granica, a nie potwierdzony wskaźnik żalu (ani wskaźnik specyficzny dla przekroczenia wizy): 56% prawdopodobnie nieudokumentowanych imigrantów mówi, że nadal wybrałoby przeprowadzkę do USA, gdyby mogli cofnąć czas (spadek z 72% w 2023 r.). Pozostałe 44% łączy rzeczywisty sprzeciw z odpowiedziami „nie wiem”: w podziale dla całej próby tej ankiety „nie wiem” (21%) przeważa nad „nie przeprowadziłbym się” (9%) w 30-punktowym udziale odpowiedzi innych niż „tak”, ale nie opublikowano takiego podziału dla osób nieudokumentowanych, więc 44% to górna granica żalu przy wzmożonym egzekwowaniu prawa w 2025 r., a nie oszacowanie punktowe
Prawdopodobnie nieudokumentowani imigranci w Stanach Zjednoczonych (obejmuje przekroczenia wiz)
ankieta retrospektywna, sierpień–październik 2025
Jeśli nie działasz
Wyjazd w terminie zgodnie z wizą
9,0%
~9% jako wskaźnik zastępczy odpowiedzi „nie przeprowadziłbym się” (to nie żal specyficzny dla wyjazdu; nie istnieje bezpośrednia ankieta): wśród wszystkich ankietowanych imigrantów (nie tylko tych, którzy wyjechali) 70% mówi, że nadal wybrałoby przeprowadzkę do USA, gdyby mogli cofnąć czas, 9% mówi, że by tego nie zrobiło, a 21% nie wie. Wartość 9% (bezpośrednio podana w ankiecie, a nie dopełnienie 70%) służy jako najlepszy dostępny wskaźnik zastępczy dla osób, które wyjechały po wygaśnięciu wizy, ponieważ żadna ankieta nie mierzy tej populacji bezpośrednio
Populacja zastępcza: wszyscy imigranci ankietowani przez KFF/NYT, z dokumentami i bez łącznie, a nie osoby, które faktycznie opuściły USA po wygaśnięciu wizy; żadna dostępna ankieta nie mierzy tej populacji bezpośrednio
retrospektywny wskaźnik zastępczy, 2025
Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)
Pozostanie po wygaśnięciu wizyWyjazd w terminie zgodnie z wizą
44%9,0%
Powiązane decyzje
Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.
Działanie a bezczynność: źródła dla każdego wyboru
Odejście od przemocowego partneraPozostanie w przemocowym związku
Brak podanego odsetka żaluBrak podanego odsetka żalu
Ankieta KFF/New York Times z 2025 roku wśród imigrantów (n = 1805, przeprowadzona od sierpnia do października 2025) wykazała, że 56% imigrantów, którzy prawdopodobnie nie mają dokumentów, mówi, że nadal wybraliby przyjazd do Ameryki, gdyby mogli cofnąć czas, wobec 72% w 2023 roku. Pozostałe 44% nie jest czystym wskaźnikiem żalu. Pytanie w ankiecie daje trzy odpowiedzi (nadal bym się przeprowadził, nie, nie wiem), a w całej próbie odpowiedź „nie” (9%) jest wielokrotnie rzadsza niż „nie wiem” (21%). KFF nie publikuje jednak tego podziału dla podgrupy prawdopodobnie bez dokumentów, więc 44% można czytać jedynie jako górną granicę żalu w tej populacji, a nie jako zwalidowany odsetek. Po stronie zaniechania żadna ankieta nie pyta osób, które faktycznie wyjechały z USA po wygaśnięciu wizy, czy tego żałują. Najlepszy dostępny wskaźnik zastępczy opiera się na bezpośrednio podanym wyniku tej samej ankiety dla wszystkich imigrantów: 70% mówi, że nadal wybrałoby przeprowadzkę do USA, 9% że nie, a 21% nie ma zdania. Zatem to 9%, a nie 30-punktowy odsetek odpowiedzi innych niż „tak”, jest uzasadnionym zastępnikiem. Dotyczy on osób, które patrzyły, jak inni budują w USA życie, kariery i rodziny, podczas gdy one wyjechały w terminie. Czytane w ten sposób, oba wskaźniki zastępcze mogą być od siebie bardziej oddalone, niż się na pierwszy rzut oka wydaje. Górna granica po stronie działania, 44%, jest jednak na tyle miękka, że prawdziwej różnicy nie da się dokładnie wyznaczyć: sam odsetek „nadal bym się przeprowadził” wśród imigrantów prawdopodobnie bez dokumentów spadł z 72% w 2023 roku do 56% w 2025 roku, gdy nasiliły się działania egzekucyjne.
Mechanizm po każdej ze stron jest strukturalnie inny. Osoby, które przekroczyły okres pobytu i zaczynają żałować, reagują zwykle na przewlekły lęk przed egzekwowaniem prawa. W ankiecie KFF 75% imigrantów prawdopodobnie bez dokumentów martwi się o zatrzymanie lub deportację, 77% zgłasza negatywny wpływ tych obaw na zdrowie, a 74% unikało zwykłych czynności, takich jak praca czy opieka medyczna. Te koszty trwają i się kumulują. Osoba, która wyjechała w terminie, ponosi jednorazowy koszt utraconej szansy. Może on rosnąć z czasem, gdy ta osoba obserwuje życie zbudowane przez tych, którzy zostali (klasyczny wzorzec żalu z zaniechania opisany przez Gilovicha), ale nie doświadcza przewlekłego obciążenia psychicznego związanego z lękiem przed egzekwowaniem prawa. Kompromis przebiega między ostrym codziennym niepokojem a długotrwałą utratą możliwości, co jest porównaniem jakościowo innym niż w większości decyzji z tego zbioru.
Obie liczby niosą dużą niepewność i są wrażliwe na kontekst egzekwowania prawa. Odsetek „nadal bym się przeprowadził” wśród imigrantów prawdopodobnie bez dokumentów wynosił 72% w 2023 roku i spadł do 56% w 2025 roku. Ten spadek o 16 punktów łączy się z konkretnym otoczeniem politycznym i egzekucyjnym. KFF nie opublikował jednak, jaka część tych 16 punktów przeszła do odpowiedzi „nie”, a jaka do „nie wiem” w tej podgrupie, więc odpowiednich górnych granic żalu (28% w 2023 roku, 44% w 2025 roku) nie należy czytać jako zmierzonych odsetków żalu w żadnym z tych lat. Wskaźnik po stronie zaniechania (9%) ma pewniejsze oparcie: to własna, bezpośrednio podana przez źródło odpowiedź „nie” wśród wszystkich ankietowanych imigrantów, a nie wyliczone dopełnienie. Nadal odpowiada ona jednak na ogólne pytanie o zadowolenie z imigracji, a nie na pytanie dotyczące wyjazdu. Narodowość ma ogromne znaczenie. Żal obywatela Meksyku, który przekracza okres pobytu i zakłada rodzinę blisko granicy, zasadniczo różni się od sytuacji posiadacza wizy H-1B z Indii, który traci status z powodu wieku, albo europejskiego turysty, który po prostu opóźnił wyjazd o kilka tygodni. Ten wpis opisuje wzorce zagregowane i nie należy go czytać jako dowodu dotyczącego jakiejkolwiek konkretnej narodowości, kategorii wizy ani polityki egzekwowania prawa.
Źródła: działanie
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
[1]Kaiser Family Foundation / New York Times — KFF/New York Times 2025 Survey of Immigrants: Worries and Experiences Amid Increased Immigration Enforcement↗ 1 inny wpis
Badanie pierwotne
75% prawdopodobnie nieudokumentowanych imigrantów obawia się zatrzymania lub deportacji; 56% mówi, że nadal przeprowadziłoby się do USA, gdyby mogło cofnąć czas (spadek z 72% w 2023 r.); podział odpowiedzi innych niż „tak” w pełnej próbie dla tego samego pytania to 9% „nie” i 21% „nie wiem”, ale źródło nie publikuje tego podziału dla podgrupy nieudokumentowanych, więc udział 44% odpowiedzi innych niż „tak” w tej podgrupie jest górną granicą żalu, a nie zwalidowanym odsetkiem
Cytat
“"Four in ten (41%) immigrants say they personally worry they or a family member could be detained or deported, much more than the 26% who said so in 2023. While worries are most pronounced among likely undocumented immigrants (75%), they have increased the most among lawfully present immigrants (from 33% to 50%) and naturalized citizens (from 12% to 31%). [...] While a majority of immigrants say they would still move to the U.S., this share dropped 16 percentage points among likely undocumented immigrants (from 72% to 56%) and 10 percentage points since 2023 among lawfully present immigrants (from 78% to 68%)."
”
Dane źródłowe z
2025-11-01
Dostęp
2026-05-09
Obliczenie
Ankieta KFF/NYT przeprowadzona od 28 sierpnia do 20 października 2025 r., n = 1 805 dorosłych imigrantów, ogólnokrajowo reprezentatywna próba probabilistyczna z nadreprezentacją prawdopodobnie nieudokumentowanych imigrantów (podgrupa n ok. 300–400). Korekta z lipca 2026 r.: poprzednia wersja tego wpisu przyjmowała dopełnienie odsetka „nadal by się przeprowadził” (100% minus 56% = 44%) i nazywała je „domniemanym żalem”. To wyprowadzenie jest niepoprawne: pytanie ankiety (Q12, „If you could go back in time knowing what you know now, would you choose to move to the U.S.?”) ma trzy warianty odpowiedzi (nadal by się przeprowadził / nie / nie wiem), a nie dwa, a podział odpowiedzi innych niż „tak”, który podaje samo źródło dla pełnej próby, to 9% „nie” i 21% „nie wiem” (z 30-punktowej luki dla wszystkich ankietowanych imigrantów): „One in ten (9%) say they would not choose to move to the U.S. if they could go back in time, and one in five (21%) say they are not sure.” Większość odpowiedzi innych niż „tak” to niepewność, a nie sprzeciw. Dla podgrupy prawdopodobnie nieudokumentowanych nie opublikowano podziału na „nie” i „nie wiem”, więc nie da się obliczyć zwalidowanego wskaźnika samego żalu dla tej strony. Wartość 44% zachowano tylko jako górną granicę (pułap tego, jak wysoki może być prawdziwy żal, skoro co najwyżej 44% tej podgrupy nie odpowiedziało „tak”), a nie jako szacunek punktowy żalu. Prawdziwy udział odpowiedzi „nie” w tej podgrupie jest nieznany i, przez analogię do wzorca z pełnej próby, prawdopodobnie znacznie niższy niż 44%. Zastrzeżenie co do tego, co mierzy pytanie: pomiar dotyczy opinii o imigrowaniu (wymuszony wybór „zrobiłbym to jeszcze raz”), a nie żalu z powodu przekroczenia wizy. Ankieta nie pyta o przekroczenie wizy ani o to, czy respondenci wyjechali po jej wygaśnięciu. To najbliższy dostępny retrospektywny pomiar dla tej populacji, ale oba konstrukty nie są tożsame, a nawet surowy odsetek „nadal by się przeprowadził” zależy od okresu egzekwowania prawa (72% w 2023 r. wobec 56% w 2025 r. wśród prawdopodobnie nieudokumentowanych imigrantów). Odsetek 75% (obawa przed deportacją) oraz odsetek 77% (negatywny wpływ na zdrowie, z towarzyszącego raportu zdrowotnego tej ankiety, wymienionego poniżej) dokumentują przewlekły koszt decyzji o przekroczeniu wizy, ale same nie są miarami żalu. Ankieta powstała w okresie nasilonego egzekwowania prawa (druga kadencja Trumpa), co może obniżać odsetek „nadal by się przeprowadził” w porównaniu z latami bazowymi.
[2]US Department of Homeland Security / US Customs and Border Protection — Entry/Exit Overstay Report, Fiscal Year 2023
Raport rządowy
Podejrzewany odsetek przekroczeń pobytu w kraju w roku fiskalnym 2023: 1,02% z 39 milionów oczekiwanych wyjazdów; 399 708 podejrzewanych przekroczeń pobytu w kraju
Cytat
“"By May 1, 2024, the number of Suspected In-Country Overstays for FY 2023 decreased to 399,708, resulting in a Suspected In-Country Overstay rate of 1.02 percent of the 39,005,712 expected departures. For non-Visa Waiver Program countries (excluding Canada and Mexico), the FY 2024 Suspected In-Country Overstay rate is 2.22 percent."
”
Dane źródłowe z
2024-10-01
Dostęp
2026-05-09
Obliczenie
Raport DHS Entry/Exit Overstay Report za rok fiskalny 2023. Użyty tutaj do wskazania skali populacji przekraczających pobyt (setki tysięcy rocznie) i kontekstu egzekwowania prawa. Raport o przekroczeniach nie zawiera danych o żalu; pokazuje, że przekroczenia pobytu tworzą duży udział w populacji nieudokumentowanej (szacunki mówią o ponad 40% całej populacji nieudokumentowanej). Użyty jako uzupełniające źródło rządowe, które opisuje kontekst decyzji, a nie jako wskaźnik zastępczy żalu.
[3]Kaiser Family Foundation / New York Times — KFF/New York Times 2025 Survey of Immigrants: Health and Health Care Experiences During the Second Trump Administration
Badanie pierwotne
Prawie ośmiu na dziesięciu (77%) prawdopodobnie nieudokumentowanych imigrantów oraz czterech na dziesięciu (40%) dorosłych imigrantów ogółem mówi, że od stycznia 2025 r. doświadczyło negatywnych skutków zdrowotnych z powodu obaw związanych z imigracją
Cytat
“"Since President Trump took office in January 2025, four in ten (40%) immigrant adults overall and nearly eight in ten (77%) likely undocumented immigrants say they have experienced negative health impacts due to immigration-related worries."
”
Dane źródłowe z
2025-11-18
Dostęp
2026-11-04
Obliczenie
Towarzyszący raport z tej samej ankiety KFF/NYT 2025 co pierwsze źródło. Dostarcza wartości 77% negatywnego wpływu na zdrowie przywołanej wyżej; ta wartość jest miarą kosztu, a nie miarą żalu.
Źródła: bezczynność
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
[1]Kaiser Family Foundation / New York Times — KFF/New York Times 2025 Survey of Immigrants: Worries and Experiences Amid Increased Immigration Enforcement↗ 1 inny wpis
Badanie pierwotne
Wśród wszystkich ankietowanych imigrantów wyraźne większości mówią, że kluczowe aspekty ich życia poprawiły się dzięki przeprowadzce do USA (możliwości edukacyjne 74%, sytuacja finansowa 70%, zatrudnienie 65%); na pytanie, czy nadal wybraliby przeprowadzkę do USA, gdyby mogli cofnąć czas, 70% odpowiada „tak”, 9% „nie”, a 21% „nie wie”; wartość 9% to bezpośrednio podany przez źródło odsetek odpowiedzi „nie”, a nie wyliczone dopełnienie
Cytat
“"About two-thirds or more immigrants say the educational opportunities for themselves or their children (74%), their financial situation (70%), and their employment situation (65%) are better as a result of moving to the U.S. … seven in ten (70%) immigrants say they would still choose to move to the U.S., … One in ten (9%) say they would not choose to move to the U.S. if they could go back in time, and one in five (21%) say they are not sure. … this share dropped 16 percentage points among likely undocumented immigrants (from 72% to 56%)"
”
Dane źródłowe z
2025-11-01
Dostęp
2026-05-09
Obliczenie
Wskaźnik zastępczy żalu po stronie zaniechania (osoby, które wyjechały w terminie, ale żałują, że nie zostały) jest najtrudniejszy do empirycznego zakotwiczenia. Żadna opublikowana ankieta nie pyta konkretnie osób, które wyjechały z USA po wygaśnięciu wizy, czy tego żałują, a próba tej ankiety składa się wyłącznie z imigrantów mieszkających obecnie w USA, więc nie może obejmować nikogo, kto wyjechał. Korekta z lipca 2026 r.: poprzednia wersja tego wpisu obliczała to jako dopełnienie (100% minus 70% osób, które nadal by się przeprowadziły), aby wyprowadzić 30% odpowiedzi „nie”. To wyprowadzenie było niepoprawne: Q12 w tej samej ankiecie ma trzy warianty odpowiedzi (nadal by się przeprowadził / nie / nie wiem), a źródło bezpośrednio podaje podział dla wszystkich imigrantów: 70% nadal by się przeprowadziło, 9% nie, a 21% nie wie. Traktowanie całego 30-punktowego udziału odpowiedzi innych niż „tak” jako żalu błędnie wliczało 21 punktów rzeczywistej niepewności do 9 punktów odpowiedzi „nie”. Używany teraz wskaźnik 0,09 to własna, bezpośrednio podana przez źródło statystyka „nie”, a nie wyliczone dopełnienie. To nadal słabsze zakotwiczenie niż po stronie działania z dwóch powodów: mierzy osoby, które zostały, a nie te, które wyjechały, i odpowiada na ogólne pytanie o przeprowadzkę, a nie na pytanie dotyczące przekroczenia wizy lub wyjazdu. Należy ją czytać wyłącznie jako zgrubne oszacowanie kierunkowe, a nie zmierzony wskaźnik żalu po stronie zaniechania.
[2]Pew Research Center — What we know about unauthorized immigrants living in the U.S.
Źródło referencyjne
Populacja imigrantów bez zezwolenia w USA wzrosła do 11,0 mln w 2022 r., z czego 8,3 mln pracowało: duża, ekonomicznie zakorzeniona populacja, która pokazuje skalę i siłę przyciągania, z którymi trzeba ważyć decyzję o wyjeździe w terminie
Cytat
“"The unauthorized immigrant population in the United States grew to 11.0 million in 2022, according to new Pew Research Center estimates based on the 2022 American Community Survey, … The number of unauthorized immigrants in the U.S. workforce grew from 7.4 million in 2019 to 8.3 million in 2022."
”
Dane źródłowe z
2024-07-22
Dostęp
2026-05-09
Obliczenie
Przegląd populacji imigrantów bez zezwolenia przygotowany przez Pew Research Center. Użyty tutaj tylko do wskazania skali populacji i jej ekonomicznego zakorzenienia (11,0 mln osób, 8,3 mln w sile roboczej w 2022 r.), które tworzy siłę przyciągania, z którą trzeba ważyć decyzję o wyjeździe w terminie. Ten artykuł nie mierzy żalu, czasu pobytu ani udziału przekroczeń wiz, więc nie może zakotwiczyć wskaźnika żalu po stronie zaniechania; jest tylko kontekstem. Wartość 0,09 po stronie zaniechania to bezpośrednio podany w ankiecie KFF/NYT odsetek wszystkich imigrantów, którzy nie przeprowadziliby się ponownie (zob. notatki do źródła KFF/NYT powyżej; skorygowane w lipcu 2026 r. po wcześniejszej, niepoprawnej konstrukcji dopełnienia). Nie jest to zmierzony wskaźnik dla osób, które faktycznie wyjechały, i należy ją czytać wyłącznie jako oszacowanie kierunkowe.
Zastrzeżenia
Po obu stronach są pomiary zastępcze i żaden z nich nie jest czystym wskaźnikiem żalu. Różnicę 0,35 należy czytać ostrożnie; obie liczby są wskaźnikami zastępczymi dla pytania „czy zrobiłbyś to ponownie” o imigrację w ogóle, a nie konkretnie o przekroczenie terminu wizy lub wyjazd. Korekta z lipca 2026 r.: wcześniejsze wersje tego wpisu wyprowadzały oba wskaźniki żalu jako dopełnienie odsetka „nadal przeprowadziłbym się do USA” (100% minus ten udział). To niepoprawne, ponieważ pytanie KFF/NYT (Q12) ma trzy odpowiedzi (nadal bym się przeprowadził, nie przeprowadziłbym się, nie wiem), a podany w samym źródle podział dla całej próby pokazuje, że większość odpowiedzi innych niż „tak” to „nie wiem” (21%), a nie „nie przeprowadziłbym się” (9%), przy łącznie 30 punktach takich odpowiedzi wśród wszystkich imigrantów. Wskaźnik po stronie zaniechania (obecnie 0,09) poprawiono na bezpośrednio podaną w źródle wartość „nie przeprowadziłbym się” dla wszystkich ankietowanych imigrantów, ponieważ ta populacja dokładnie odpowiada populacji zastępczej tej strony. Wskaźnika po stronie działania (0,44) nie dało się poprawić w ten sam sposób, bo źródło nie publikuje podziału na „nie przeprowadziłbym się” i „nie wiem” dla podgrupy prawdopodobnie nieudokumentowanych; dla tej podgrupy podano tylko udział „nadal bym się przeprowadził” (56%, spadek z 72% w 2023 r.). Wartość 0,44 zachowano więc wyłącznie jako górną granicę żalu w tej podgrupie (najwyższy możliwy żal, skoro 56% odpowiedziało „tak”), a nie jako oszacowanie punktowe; prawdziwy udział odpowiedzi „nie przeprowadziłbym się” wśród prawdopodobnie nieudokumentowanych imigrantów jest nieznany i przez analogię do wzorca dla wszystkich imigrantów prawdopodobnie znacznie niższy niż 44%. Oznacza to, że prawdziwa luka między stronami może być mniejsza niż 0,35 albo nadal wskazywać na wyższy żal po stronie działania; dane po prostu tego dokładnie nie rozstrzygają. Obie populacje pozostają ponadto strukturalnie nieporównywalne: strona działania jest mierzona wśród osób obecnie przebywających w USA, które zdecydowały się przekroczyć wizę i mierzą się z presją egzekwowania prawa, podczas gdy strona zaniechania jest szacowana na podstawie populacji osób, które wyjechały i dla których nie istnieje żadna systematyczna ankieta. Pojęcie „przekroczyć wizę czy wyjechać" nie jest też dla większości osób pojedynczą, dyskretną decyzją: przekroczenia często kumulują się przyrostowo, gdy ludzie odkładają wyjazd tydzień po tygodniu w reakcji na zmieniające się okoliczności, przez co retrospektywne ujęcie żalu jest mniej klarowne niż w innych decyzjach w tym zbiorze danych. Narodowość ma istotne znaczenie: wskaźniki przekroczeń wiz i motywacje ekonomiczne różnią się ogromnie w zależności od kraju pochodzenia, przy czym dynamika przekroczeń wśród Meksykanów, Amerykanów Środkowej i mieszkańców Azji Południowej różni się znacznie od dynamiki wśród posiadaczy wiz z Europy lub Azji Wschodniej. Wpisu tego nie należy cytować jako dowodu na jakiekolwiek konkretne stanowisko w polityce egzekwowania prawa imigracyjnego; opisuje on doświadczane wyniki i wyrażane preferencje, a nie normatywne zalecenia.