53% pracowników twierdzi, że żałowało, iż nie zabrało głosu na spotkaniu, wobec 38%, którzy żałują, że się odezwali. Wynika to z badania International Career Regrets Survey firmy Resume Now, w którym wzięło udział 1000 pracowników z USA, Wielkiej Brytanii, Francji i Niemiec. Różnica jest realna, ale umiarkowana: stosunek 1,4 do 1 sytuuje głos w miejscu pracy bliżej „równowagi” niż wyraźnej przewagi zaniechania, widocznej w takich dziedzinach jak podróże czy podejmowanie ryzyka zawodowego. Osobne badanie Zety, obejmujące ponad 1000 pracowników z USA, wykazało, że 98% ma jakiś żal związany z karierą, a kobiety żałują niezabrania głosu o 34% częściej niż mężczyźni.
Podstawę naukową dają badania Deterta i Edmondsona z 2011 roku nad ukrytymi teoriami głosu, czyli przyjmowanymi za oczywiste przekonaniami pracowników o tym, kiedy zabieranie głosu jest ryzykowne albo bezcelowe. W 190 wywiadach i kolejnych badaniach ankietowych opisali pięć odrębnych reguł autocenzury, które tłumią głos nawet wtedy, gdy komunikat byłby korzystny dla organizacji. Mechanizm jest prosty: ludzie domyślnie milczą, bo społeczny koszt zabrania głosu (zawstydzenie przełożonego, łatka malkontenta) wydaje się natychmiastowy i konkretny, a koszt milczenia (narastający problem, stracona szansa) jest rozproszony i odroczony. Wzorzec czasowy Gilovicha i Medveca przewiduje dokładnie to: ukłucie po tym, że się odezwaliśmy, słabnie, bo ludzie racjonalizują albo zapominają, ale dręczące poczucie „powinienem był coś powiedzieć” z czasem narasta.
Umiarkowana różnica wymaga tu zastrzeżenia, którego bardziej efektowne pary żalu nie potrzebują. Zabieranie głosu w pracy nie jest bezkosztowe: 43% pracowników obawia się odwetu za zgłaszanie zastrzeżeń, a badania pokazują, że częsty lub niskiej jakości głos może obniżać status i oceny wyników. To jedna z niewielu dziedzin, w których żal po stronie działania zachowuje niebagatelną pozycję, ponieważ skutki zabrania głosu (zepsuta relacja, utracony awans) bywają konkretne i trwałe. Wynik wciąż wskazuje kierunek na korzyść działania, zgodnie z szerszą literaturą o żalu, ale margines jest na tyle wąski, że ogólna rada „zawsze zabieraj głos” wyolbrzymiałaby to, co potwierdzają dane.







