Intuicja stojąca za nadzorowanym piciem nastolatków jest na pierwszy rzut oka wiarygodna: wprowadzenie alkoholu w domu, w kontrolowanych ilościach, mogłoby zaspokoić ciekawość i nauczyć umiaru, zanim pojawi się presja rówieśników. Dane z trzech dekad prospektywnych badań kohortowych tej narracji nie potwierdzają. Australijskie podłużne badanie Parental Supply of Alcohol Longitudinal Study (APSALS), które śledziło 1927 rodzin od klasy 7 do 12, wykazało, że nastolatki otrzymujące alkohol wyłącznie od rodziców miały 2,58 raza wyższą szansę na intensywne picie, 2,53 raza wyższą szansę na szkody związane z alkoholem i 2,51 raza wyższą szansę na objawy zaburzenia używania alkoholu niż nastolatki, które nie otrzymywały alkoholu z żadnego źródła (Mattick i in., Lancet Public Health, 2018). Co istotne, osoby zaopatrywane wyłącznie przez rodziców miały dwa razy większe prawdopodobieństwo, że w następnym roku zaczną zdobywać alkohol z innych źródeł. Nadzorowana ekspozycja nie ograniczyła zachowania, tylko je przyspieszyła.
Porównanie między jurysdykcjami autorstwa Smolkowskiego i współpracowników (2011) jest szczególnie przydatne dla tej decyzji, bo daje bezpośrednio porównywalne odsetki szkód u dzieci w dwóch środowiskach politycznych, które odpowiadają podejściom rodziców. W stanie Wiktoria w Australii, gdzie nadzorowane picie w domu było normą, a dwie trzecie uczniów zgłaszało je do klasy 8, 36% uczniów doświadczyło szkodliwych skutków alkoholu do klasy 9. W stanie Waszyngton, gdzie przeważały normy zerowej tolerancji, a tylko 35% zgłaszało nadzorowane picie, odsetek wynosił 21%. Różnica nie jest tylko kulturowa: to samo badanie wykazało, że w obu populacjach nadzorowane przez dorosłych sytuacje picia wiązały się z wyższymi odsetkami szkodliwych skutków. Metaanaliza łącząca 7 badań prospektywnych ze Szwecji, USA, Holandii i Australii wykazała łączny iloraz szans 2,00 (95% CI 1,72–2,32) dla ryzykownego picia wśród nastolatków zaopatrywanych w alkohol przez rodziców wobec niezaopatrywanych (Mattick i in., IJERPH, 2017).
W ramach modelu żalu w czasie Gilovicha i Medveca działania rodzą intensywniejszy krótkoterminowy żal, gdy ich skutki pojawiają się szybko, a skutki dostarczania alkoholu przez rodziców zwykle widać w ciągu jednego do trzech lat. Wzorzec przewagi działania zgadza się z dowodami: rodzice, którzy dali nadzorowany dostęp i patrzyli, jak ich dziecko rozwija problemowe picie, mają wyraźny kontrfaktyczny scenariusz (mogłem powiedzieć „nie”), poznawczo bardzo żywy. Rodzice, którzy utrzymywali ścisły zakaz i obawiają się, że dziecko pije w ukryciu, mierzą się z bardziej niejasnym scenariuszem. Różnica wskaźników zastępczych między 36% a 21% to różnica 15 punktów procentowych w bezpośredniej szkodzie dla dziecka, a nie bezpośredni dwustronny sondaż żalu. Obie strony niosą realną niepewność: mniejszość nastolatków w kontekście zakazu i tak zaczyna pić, a mniejszość nastolatków z nadzorowanym dostępem nie wykazuje problemowej trajektorii. Dowody nie uzasadniają kategorycznej pewności w żadnym kierunku. Uzasadniają jedynie stwierdzenie, że średnio droga nadzorowanego dostępu wiązała się z bardziej mierzalną szkodą.







