Około 42% rodziców małych dzieci w USA mówi, że nie chce krzyczeć ani podnosić głosu tak szybko, jak to robi, a 30% tych, którzy stosują karę fizyczną, mówi, że stosuje klapsy, choć nie czuje się z tym dobrze. Źródłem tych liczb jest przeprowadzone w 2015 roku National Parent Survey Zero to Three / Bezos Family Foundation, obejmujące 2 200 rodziców w USA dzieci w wieku 0–5 lat. Metaanaliza Gershoffa i Grogan-Kaylor z 2016 roku w Journal of Family Psychology, łącząca 75 badań i 160 927 dzieci, wykazała, że dawno głoszone korzyści klapsa dla posłuszeństwa nie istnieją: klaps wiązał się z 13 z 17 niekorzystnych skutków dla dziecka, a wielkości efektu były statystycznie nieodróżnialne od tych przy fizycznym znęcaniu się. Po drugiej stronie 35% rodziców w USA dzieci poniżej 18. roku życia mówi, że zbyt szybko ustępuje, gdy dzieci o coś proszą. Niemal symetrycznie 30% przyznaje odwrotną skłonność, czyli zbyt mocne obstawanie przy swoim. Dane pochodzą z reprezentatywnego ogólnokrajowego badania Pew Research Center z 2023 roku, obejmującego 3 757 rodziców w USA. Samokrytyka rodziców jest mniej więcej równo rozłożona na osi dyscypliny, z niewielkim przechyleniem w stronę żalu z powodu surowości.
Niewielka różnica ze wskazaniem na stronę działania, 42% wobec 35%, mieści się w szerszym wzorcu udokumentowanym przez Pew w dwóch falach serii Parenting in America. W 2015 roku 44% rodziców w USA mówiło, że czasem zbyt mocno krytykuje swoje dzieci, a 33% twierdziło, że zbyt mocno je chwali. Ojcowie częściej niż matki przyznawali się do nadmiernej sztywności (50% wobec 38%). Do 2022 roku bezwzględne odsetki się skurczyły (20% nadmiernej krytyki, 26% nadmiernej pochwały), a przechylenie się odwróciło: rodzice nieco częściej przyznawali się do nadmiernego chwalenia niż do nadmiernej krytyki, co było przeciwieństwem wzorca z 2015 roku. Psychologiczne wyjaśnienie jest takie, że żal dyscyplinarny działa w obie strony, bo rodzice mierzą się z niejawnym ideałem wyważonej stanowczości, a większość w danym dniu chybia w jedną lub w drugą stronę. Oś dyscypliny jest dla rodziców lepiej widoczna niż oś ciepła: rodzice chętnie mówią, czy zbyt mocno krytykują albo rozpieszczają, ale żadne reprezentatywne badanie nie pyta, czy okazują dzieciom dość uczucia.
Głównym zastrzeżeniem jest to, że są to przyznania tendencji w czasie rzeczywistym, a nie retrospektywny żal z powodu stylu rodzicielskiego w całym życiu. Rodzic, który mówi „skłaniam się do krzyczenia częściej, niż bym chciał”, zgłasza chwilową rozbieżność między zamierzonym a rzeczywistym zachowaniem, a nie ustaloną ocenę tego, jak wychował dziecko. Przedział wiekowy w badaniu Zero to Three (rodzice dzieci w wieku 0–5 lat) sprawia, że liczba po stronie działania odzwierciedla głównie rodziców małych dzieci, u których krzyk i kary fizyczne są najczęstsze. Porównywalnych odsetków w ciągu całego życia dla rodziców starszych dzieci i nastolatków nie mierzy żaden duży publiczny zbiór danych. Żadne z badań nie wyodrębnia wymiaru emocjonalnego ciepła, który biegnie prostopadle do natężenia dyscypliny. Oś dyscypliny jest dobrze opisana, a oś ciepła pozostaje, w kategoriach badań ankietowych, w ciemności.







