Wśród dorosłych, którzy w dzieciństwie grali na pianinie, a potem przestali, 48% deklaruje, że żałuje tej decyzji, jak wynika z ankiety YouGov wśród 3000 dorosłych Amerykanów z czerwca i lipca 2022 roku. W przypadku gitarzystów odsetek jest wyższy (51%), a gitarzystów elektrycznych jeszcze wyższy (55%). Sugeruje to stały wzorzec przy dziecięcej nauce gry na instrumencie: mniej więcej połowa byłych uczniów, patrząc wstecz z dorosłości, żałuje, że nie kontynuowała nauki. Po drugiej stronie bilansu reprezentatywna ogólnokrajowa ankieta Aspen Institute wśród 3827 młodych sportowców wykazała, że 21% tych, którzy zrezygnowali ze sportu, zgłosiło, iż wywierano na nie nacisk, by grały wbrew własnej woli. To ponad dwa razy więcej niż wśród dzieci, które zostały w swoim sporcie. Te 21% to górne oszacowanie urazy związanej z wymuszoną kontynuacją, bo nie każde dziecko poddane naciskowi niesie to doświadczenie do dorosłego żalu.
Argumenty za pozwoleniem na rezygnację też mają oparcie w danych. Ruth i Müllensiefen (2021) stwierdzili w badaniu podłużnym 3303 młodych Brytyjczyków i Niemców, że mniej więcej połowa młodych muzyków rezygnuje przed 17. rokiem życia, a ci, którzy zrezygnowali, „usually value the time they spent making music and consider it enriching despite having stopped”. W sporcie zorganizowanym dane Aspen Institute są zgodne z tym, że wymuszone uczestnictwo przyczynia się do późniejszego porzucenia, choć żadna z tutejszych ankiet nie śledzi, czy dzieci, które zrezygnowały na własnych warunkach, radzą sobie w dorosłości lepiej czy gorzej niż te, które musiały kontynuować. Duckworth, Peterson, Matthews i Kelly (2007) stwierdzili jednak w sześciu osobnych badaniach, że wytrwałość (grit, czyli wytrwałość i pasja w dążeniu do długoterminowych celów) przewidywała wykształcenie, utrzymanie się w wojsku i miejsce w konkursie ortograficznym ponad to, co wyjaśniały iloraz inteligencji i sumienność. Osobno, w popularnych tekstach o wytrwałości, Duckworth opisała rodzinną „Zasadę Trudnej Rzeczy” (Hard Thing Rule): każdy domownik ma wytrwać przy wybranym zobowiązaniu do naturalnego punktu zakończenia, zamiast rezygnować w połowie. To anegdota, a nie dane, ale zgodna z tą samą teorią, że zdolność doprowadzania trudnych rzeczy do końca można trenować.
Ramy asymetrii czasowej Gilovicha i Medveca z 1994 roku przewidują ten wzorzec. Żal z działania (po tym, jak rodzic zmusił dziecko do dokończenia wbrew jego woli) bywa dotkliwy w danej chwili, ale słabnie wraz z rozwojem wydarzeń. Żal z zaniechania (po tym, jak rodzic pozwolił dziecku zrezygnować) rośnie z czasem, bo droga, której nie wybrano, zostaje wyidealizowana. Richardson i Gilovich (2023) w replikacji na n=2600 odwiedzających muzeum potwierdzili, że krótkoterminowy żal dotyczy raczej działań, ale długoterminowa asymetria z oryginalnego badania osłabła. W odniesieniu do tego dylematu rodzice, którzy pozwalają na rezygnację, mogą od razu poczuć ulgę. Odsetek 48% wśród byłych dziecięcych muzyków sugeruje jednak, że dorosłe rozliczenie często odwraca ten osąd. Dwóch odsetków zastępczych nie można bezpośrednio porównywać: muzyka i sport to różne dziedziny, respondenci są w różnym wieku, a żadna z ankiet nie pyta wprost o decyzję „zrezygnować czy dokończyć”. Dane wskazują kierunkową asymetrię: strona rezygnacji ma wyraźnie więcej udokumentowanego retrospektywnego żalu niż strona dokończenia. Jest to zgodne z ramami Gilovicha, nawet jeśli dokładna wielkość jest niepewna.







