Działanie a bezczynność: liczba dla każdego wyboru
Stosować lek GLP-1 na odchudzanie długoterminowo czy odstawić po osiągnięciu docelowej wagi?
Jeśli działasz
Odstawienie leku po osiągnięciu wagi docelowej
55%
Jeśli nie działasz
Długotrwałe przyjmowanie leku
56%
Co najmniej jedna liczba jest oszacowaniem pośrednim, a nie zmierzonym odsetkiem żalu. Sposób wyliczenia każdej liczby opisujemy niżej.
Zdrowie
Ostatnio sprawdzono 2026-06-13
Jakość dowodów 4.13/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem
rubryki jakości
. Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
D1 Weryfikacja źródeł
5/5
D2 Autorytet i niezależność źródeł
4/5
D3 Dokładność wskaźnika żalu
3/5
D4 Porównywalność źródeł
3/5
D5 Wzorzec Gilovicha
4/5
D6 Jakość tekstu
5/5
D7 Kompletność zastrzeżeń
4/5
D8 Jakość próby
5/5
Średnia4.13/5
Dane pośrednie: dla tej decyzji co najmniej jedna liczba pochodzi z miary pośredniej, takiej jak skutki, zadowolenie albo zamiar, albo z oszacowania redakcji, a nie z badania pytającego wprost o żal. Opisy obu stron poniżej mówią, jak powstała każda liczba.
Jeśli działasz
Odstawienie leku po osiągnięciu wagi docelowej
55%
55% osób z grupy otyłościowej odstawiających lek przybrało na wadze w ciągu roku (wskaźnik zastępczy oparty na wyniku ponownego przyrostu masy, a nie ankieta o deklarowanym żalu; średni przyrost netto wyniósł tylko 0,5%, gdyż wiele osób wznowiło lub zmieniło leki)
Dorośli z otyłością, którzy odstawili semaglutyd lub tirzepatyd we wstrzyknięciach 3–12 miesięcy po rozpoczęciu leczenia
1 rok po odstawieniu
Jeśli nie działasz
Długotrwałe przyjmowanie leku
56%
56% użytkowników GLP-1 mówi, że lek jest trudny do sfinansowania (wskaźnik zastępczy o charakterze postawy dotyczący obciążenia kosztowego, a nie ankieta o deklarowanym żalu)
Dorośli w USA, którzy obecnie lub w przeszłości stosowali lek z grupy GLP-1
trwające stosowanie (badanie przeprowadzono w październiku–listopadzie 2025)
Liczba dla każdego wyboru (miarę opisano na stronie)
Odstawienie leku po osiągnięciu wagi docelowejDługotrwałe przyjmowanie leku
55%56%
Powiązane decyzje
Semantycznie podobne decyzje — ten sam obszar, inne kompromisy.
Obie strony tej decyzji zrekonstruowano z danych o wynikach i postawach, a nie z pytania pacjentów, czy żałują dokonanego wyboru. Na połowę 2026 roku nie ma opublikowanego badania żalu dotyczącego kontynuowania terapii GLP-1, więc przedstawione liczby są wskaźnikami zastępczymi: ponowny przyrost masy ciała zastępuje żal z odstawienia, a zgłaszana trudność ze sfinansowaniem leku zastępuje ciężar pozostania na nim. Należy je czytać jako częstość, z jaką każda ze ścieżek prowadzi do tego, czego ludzie, według własnych słów, chcieli uniknąć, a nie jako liczbę deklarowanego żalu.
Odstawienie leku po osiągnięciu wagi docelowej odwraca większość utraconych kilogramów u większości osób. W przedłużeniu badania STEP-1 uczestnicy, którzy przestali przyjmować semaglutyd, odzyskali w następnym roku średnio dwie trzecie wcześniej utraconej masy. Metaregresja sześciu badań z randomizacją z 2026 roku wskazała 60% odzyskanej masy po 52 tygodniach, z plateau w okolicach 75% pierwotnej utraty. Dane z praktyki klinicznej są łagodniejsze, ale wskazują ten sam kierunek: w kohorcie Cleveland Clinic obejmującej 7938 dorosłych z otyłością, którzy odstawili semaglutyd lub tirzepatyd, 55% przybrało na wadze w kolejnym roku, a 45% dalej chudło lub utrzymało wagę. Dane z badań klinicznych opisują, ile masy wraca, natomiast 55% to odsetek poszczególnych osób, u których waga poszła w złą stronę. Dlatego to ta liczba, a nie wielkość ponownego przyrostu, jest podstawą strony działania.
Pozostanie na leku ma inny koszt, a duża część długotrwałych użytkowników opisuje go jako trudny do udźwignięcia. W badaniu KFF z końca 2025 roku 56% użytkowników GLP-1 stwierdziło, że lek jest trudny do sfinansowania, a wśród ubezpieczonych odsetek jest ledwie niższy. Ciężar jest na tyle konkretny, że kończy terapię u większości osób, które ją zaczynają: badanie z praktyki klinicznej wykazało, że 54,9% przerwało leczenie w ciągu pierwszego roku, przy czym koszty lub kwestie ubezpieczeniowe odpowiadały za 47,6% tych rezygnacji, a nietolerancja działań niepożądanych za kolejne 14,6%. Tych odsetków przerwania leczenia nie włączono do odsetka żałujących, bo osoba, która rezygnuje, w praktyce wybrała ścieżkę odstawienia, a nie pozostania. Pokazują one jedynie, że bezterminowy wydatek i znośność leku przy stosowaniu bez końca są na tyle uciążliwe, że większość osób przestaje go przyjmować w ciągu dwunastu miesięcy.
Oba wskaźniki zastępcze niemal się pokrywają, 55% dla odstawienia i 56% dla pozostania, więc porównanie jest bliskie równowagi i nie faworyzuje żadnej ścieżki. Ta symetria jest częściowo skutkiem wyboru wskaźników: ujęcie przez wielkość ponownego przyrostu przesunęłoby stronę odstawienia wyżej, a badanie deklarowanego żalu, gdyby istniało, mogłoby zmienić obie strony. Dane potwierdzają coś węższego i pewniejszego. Odstawienie zwykle oznacza odzyskanie większości utraconej masy, a pozostanie zwykle oznacza wydatek, który większość uznaje za trudny do utrzymania. Żadna ze ścieżek nie daje czystego wyjścia z tego dylematu.
Źródła: działanie
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
1/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]Cleveland Clinic Newsroom — What Happens When Patients Stop Taking GLP-1 Drugs? New Cleveland Clinic Study Reveals Real-World Insights
Zweryfikowane
Źródło referencyjne
W grupie z otyłością 55% przybrało na wadze w roku po odstawieniu, a 45% nadal traciło wagę lub ją utrzymało (n=7 938 dorosłych; badanie opublikowane w Diabetes, Obesity and Metabolism, marzec 2026).
Cytat
“55% gained weight in the year after discontinuation, while 45% kept losing or stayed the same.”
Dane źródłowe z
2026-03-12
Dostęp
2026-06-13
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Wskaźnik zastępczy (brak bezpośredniej ankiety o żalu). Aktywnym wyborem jest odstawienie leku po osiągnięciu celu; czynnikiem żalu jest ponowny przyrost masy ciała. Wskaźnik zastępczy na poziomie osoby: spośród pacjentów z otyłością, którzy odstawili semaglutyd lub tirzepatyd, 55% przybrało na wadze w kolejnym roku. Odsetek żałujących = 0,55, przyjęty wprost jako odsetek odstawiających, u których waga poszła w złą stronę. To wskaźnik zastępczy oparty na wyniku (ponowny przyrost), a nie ankieta o deklarowanym żalu; 45%, które nadal traciło wagę lub ją utrzymało, traktujemy jako grupę niezałującą. Zastrzeżenie: wskaźnik zastępczy prawdopodobnie zawyża żal. Liczba 55% obejmuje każdego, kto przybrał jakąkolwiek wagę, a średni przyrost netto w grupie z otyłością wyniósł rok później tylko 0,5% masy ciała (wobec 8,4% utraconych przed odstawieniem), ponieważ 27% zmieniło lek, 20% wznowiło leczenie, a 14% kontynuowało przez wizyty dotyczące stylu życia. „55% przybrało na wadze” oznacza więc odsetek osób, u których waga w ogóle drgnęła w górę, a nie osób z klinicznie istotnym przyrostem. Badanie źródłowe: Gasoyan i in., Cleveland Clinic, kohorta z rzeczywistej praktyki w Ohio i na Florydzie, opublikowana w Diabetes, Obesity and Metabolism (marzec 2026).
Niezależność
Dane pochodzą z kohorty Gasoyan/Cleveland Clinic z rzeczywistej praktyki. Pod względem mechanizmu są niezależne od wielkości przyrostu masy w przedłużeniu badania klinicznego (STEP-1), przywołanej jako kontekst wspierający.
[2]Diabetes, Obesity and Metabolism (Wilding et al.) — Weight regain and cardiometabolic effects after withdrawal of semaglutide: The STEP 1 trial extension
Recenzowane naukowo
Po odstawieniu semaglutydu i interwencji dotyczącej stylu życia uczestnicy odzyskali średnio dwie trzecie wcześniejszej utraty masy w ciągu rocznego przedłużenia bez leczenia (n=327; tygodnie 68–120).
Cytat
“After withdrawal of semaglutide and structured lifestyle intervention, participants regained a mean of two-thirds of their prior weight loss in the 1-year off-treatment extension phase.”
Dane źródłowe z
2022-04-19
Dostęp
2026-06-13
Obliczenie
Kontekst wspierający dla mechanizmu ponownego przyrostu, a nie główny odsetek. To wielkość przyrostu (dwie trzecie utraconej masy, średnio 11,6 punktu procentowego odzyskane), a nie odsetek osób, które żałują. Użyte do uzasadnienia, że odstawienie niezawodnie odwraca większość utraty masy. Dotyczy podzbioru uczestników przedłużenia badania, n=327, przez 52 tygodnie bez leczenia.
Niezależność
Przedłużenie RCT STEP-1. Prawdopodobnie jedno z sześciu RCT połączonych w metaregresji z eClinicalMedicine 2026, przywołanej po stronie zaniechania, więc obie liczby dotyczące przyrostu nie są w pełni niezależne.
Źródła: bezczynność
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
2/2 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
[1]KFF (Kaiser Family Foundation) — Poll: 1 in 8 Adults Say They Are Currently Taking a GLP-1 Drug, Even as Half Say the Drugs Are Difficult to Afford
Zweryfikowane
Źródło referencyjne
Około połowa użytkowników GLP-1 (56%), w tym 55% osób z ubezpieczeniem, mówi, że trudno było im opłacić te leki (próba reprezentatywna dla dorosłych w USA, 1 350 osób; badanie 27 października–2 listopada 2025).
Cytat
“about half of GLP-1 users (56%), including a similar share among those with insurance (55%), say that it was difficult to afford these drugs.”
Dane źródłowe z
2025-11-14
Dostęp
2026-06-13
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Wskaźnik zastępczy (brak bezpośredniej ankiety o żalu). Wyborem zachowującym status quo jest długotrwałe pozostanie na leku; czynnikiem żalu są koszty, działania niepożądane i otwarta zależność. Wskaźnik postawy na poziomie osoby: 56% użytkowników GLP-1 mówi, że lek był trudny do opłacenia. Odsetek żałujących = 0,56, przyjęty jako odsetek długoterminowych użytkowników ponoszących ciężar, który określają jako trudny do utrzymania. Jest to wskaźnik zastępczy obciążenia kosztami i zależnością związanego z pozostaniem na leku, a nie bezpośredniego żalu. Koszt jest podawany jako główny powód odstawiania leku, co potwierdza, że to obciążenie jest realne, ale traktujemy to jako kontekst wspierający i nie wliczamy podwójnie do odsetka.
Niezależność
Ankieta postaw; niezależna pod względem źródła i mechanizmu od danych z badań i kohort o przyroście masy po stronie działania.
[2]Obesity (Gasoyan et al.) — Reasons for Discontinuation of Obesity Pharmacotherapy With Semaglutide or Tirzepatide in Clinical Practice
Zweryfikowane
Recenzowane naukowo
54,9% pacjentów przerwało leczenie w pierwszym roku; wśród przerywających 47,6% wskazało koszt lub ubezpieczenie, a 14,6% niemożność tolerowania działań niepożądanych (n=288 z zakodowanym powodem; szersza kohorta 8 184).
Cytat
“137 patients (47.6%) discontinued their medication due to cost or insurance‐related issues”
Dane źródłowe z
2025-10-02
Dostęp
2026-06-13
Weryfikacja
Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
Obliczenie
Kontekst wspierający dla obciążenia po stronie zaniechania, a nie główny odsetek. Dokumentuje, dlaczego długotrwałe pozostanie na leku jest trudne: koszt lub ubezpieczenie (47,6%) i nietolerancja działań niepożądanych (14,6%) to główne powody odchodzenia, a 54,9% przerywa leczenie w ciągu roku. Celowo nie użyte jako odsetek żałujących po stronie zaniechania, bo przerywający faktycznie wybrali działanie (odstawienie); liczenie ich jako „żalu z pozostania” liczyłoby ich podwójnie. Służy wyłącznie do wykazania, że obciążenie kosztami, działaniami niepożądanymi i zależnością jest na tyle poważne, że w ciągu roku odsuwa większość od leczenia.
Niezależność
Ten sam program badawczy Gasoyan/Cleveland Clinic co źródło kohortowe po stronie działania; uzupełniające (powody rezygnacji obok wyników dotyczących masy), a nie niezależne potwierdzenie.
Zastrzeżenia
Oba wskaźniki są zastępcze: żadna ze stron nie ma bezpośredniego badania żalu, więc oba odsetki są wyprowadzone. Strona działania (odstawienie): odsetek 0,55 to wskaźnik oparty na wyniku, czyli odsetek osób z otyłością odstawiających lek w warunkach rzeczywistych, które przybrały na wadze w ciągu roku (kohorta Cleveland Clinic/Gasoyan, n=7938, publikacja w Diabetes, Obesity and Metabolism, marzec 2026). Dane z przedłużeń badań klinicznych (STEP-1, dwie trzecie odzyskanej masy; eClinicalMedicine 2026, 60% po roku, plateau około 75%) opisują wielkość ponownego przyrostu, a nie odsetek osób, które żałują, i służą wyłącznie jako kontekst mechanizmu. Strona zaniechania (pozostanie): odsetek 0,56 to wskaźnik postawy, czyli odsetek użytkowników GLP-1, którzy mówią, że lek jest trudny do sfinansowania (KFF, n=1350, październik–listopad 2025). Jest on wskaźnikiem zastępczym ciężaru kosztów i zależności przy bezterminowym stosowaniu, a nie deklarowanego żalu. Odsetków przerwania leczenia (54,9% w ciągu roku, 47,6% z powodów kosztowych) celowo nie użyto jako odsetka po stronie zaniechania, aby nie liczyć dwukrotnie osób, które przez rezygnację wybrały ścieżkę działania. Zależność: STEP-1 bardzo prawdopodobnie należy do sześciu badań z randomizacją w metaregresji eClinicalMedicine z 2026 roku, więc te dwie liczby o ponownym przyroście nie są niezależne. Niemal remis (różnica -0,01) jest wrażliwy na wybór wskaźników zastępczych, a ujęcie przez wielkość lub rzeczywiste badanie żalu mogłoby go istotnie zmienić. Obie strony dotyczą dorosłych użytkowników ze wskazaniem otyłości. Użytkownicy z cukrzycą typu 2 mieli niższy odsetek ponownego przyrostu (44%) i wyłączono ich z populacji po stronie działania.