Jakość dowodów 4.5/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem rubryki jakości . Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
- D1 Zakotwiczenie w źródłach
- 5/5
- D2 Autorytet źródeł
- 5/5
- D3 Arytmetyka
- 4/5
- D4 Niepewność
- 4/5
- D5 Zakres
- 5/5
- D6 Tekst
- 5/5
- D7 Uczciwość co do percepcji
- 3/5
- D8 Kompletność zastrzeżeń
- 5/5
● twoje czynniki — kliknij to ryzyko ▾ aby ujawnić
- Twoje czynniki
≈ Tak samo prawdopodobne jak
Postrzegane
Sporty ekstremalne zajmują niezręczne miejsce w wyobraźni publicznej. Osoby niepraktykujące zwykle wrzucają surfing, kolarstwo górskie i wspinaczkę skalną do jednego worka z BASE jumpingiem, holowaniem na wielkie fale i lotami w kombinezonie skrzydłowym, i oceniają całą kategorię jako mniej więcej „ekstremalną”. Praktykujący wiedzą, że rzeczywistość od środka jest łagodniejsza — rozcięcie od statecznika deski surfingowej, złamanie barku przez kierownicę, skręcona kostka po zeskoku z maty do boulderingu — ale znają też kogoś, kogo zabrano skądś helikopterem. Nie ma rygorystycznego samodzielnego badania tego, jak publiczność ocenia ryzyko urazu w rekreacyjnym surfingu w porównaniu z kolarstwem górskim czy wspinaczką, więc postrzegane ryzyko oznaczono jako intuicję redakcyjną. Ciekawą własnością jest to, że ludowa intuicja jest z grubsza trafna kierunkowo dla średniej kategorii, ale systematycznie błędna co do tego, który konkretny sport i który konkretny mechanizm wywołują urazy. Złamania barku po upadkach do przodu dominują w kolarstwie górskim; rozcięcia od własnej deski dominują w surfingu; złamania kostki po upadkach w boulderingu dominują we wspinaczce halowej. Prawie żaden z nich nie jest tym, co osoba niepraktykująca wyobraża sobie, słysząc „sport ekstremalny”.
Szacunek przybliżony: osoby nieuprawiające oceniają te sporty jako jednolicie niebezpieczne; uczestnicy oceniają je jako sporty o średnim, kumulującym się ryzyku
Źródło: intuicja redakcyjna, bez badania
Rzeczywiste
~0,3 urazu wymagającego pomocy medycznej na 100 dni uprawiania (mieszany rekreacyjny hobbysta)
regularny rekreacyjny hobbysta sportów ekstremalnych, USA / porównywalne kraje zachodnie
Pokaż obliczenia
Scope is activity_specific_lifetime — this is the probability for a regular recreational hobbyist who spends roughly 30 participation-days per year across some mix of surfing, mountain biking, and rock climbing over a 30-year active career (~900 lifetime participation days). It is not a US-adult population figure; most US adults never do any of these sports regularly. Per-sport anchors from the epidemiology: (1) Surfing — Nathanson et al. (Am J Sports Med 2007) found 6.6 significant injuries per 1,000 hours of competitive surfing. Recreational rates are lower by roughly a factor of 2-3; the 2002 Nathanson survey (Am J Emerg Med) of 1,237 acute injuries puts the recreational significant-injury rate at roughly 3 per 1,000 surfing hours, or ~0.006 per 2-hour session. (2) Mountain biking — Nelson and McKenzie (Am J Sports Med 2011) estimated ~217,000 US ED visits from 1994-2007, averaging 15,500 per year across roughly 8-9 million US riders, implying an annual ED-visit rate of ~0.18% per rider. Whole-population rates are ~0.6-1 injury per 1,000 hours for cross-country and ~1.1 per 1,000 hours for downhill (Course et al. 2023), with severe-trauma share roughly 10% in the downhill subgroup. (3) Rock climbing — Schöffl et al. (Wilderness Environ Med 2013) recorded 30 acute injuries across 515,337 indoor climbing wall visits, an acute injury rate of 0.02 per 1,000 climbing hours. Outdoor trad climbing is orders of magnitude higher at ~37.5 injuries per 1,000 hours per the International Alpine Trauma Registry synthesis, and sport climbing is intermediate at ~0.2 per 1,000 hours. Weighting a mixed hobbyist's exposure across those sports and restricting to medically-attended injuries (ED visit or equivalent), a working per-day rate is ~3 per 1,000 participation days — heavily driven by MTB and surfing with climbing as a smaller denominator contribution. Over 900 lifetime participation days, the probability of at least one such injury is 1 − (1 − 0.003)^900 ≈ 0.93 if we treat days as independent Poisson trials, but that is an overestimate because injury risk is correlated (a hobbyist who is injured once is often one who takes elevated risk, and many "injuries" in the literature numerator are minor and self-treated rather than medically attended). Adjusting for that correlation and for the fact that the true "ED-visit or hospitalization" threshold is stricter than the Nathanson and Schöffl numerators, a more defensible central estimate lands near 0.55 with a wide uncertainty band. Hospitalization-level (admission, not just ED triage) lifetime probability sits materially lower, probably 0.10-0.20 for the same career profile.
Zastrzeżenia: Ten wpis obejmuje surfing, kolarstwo górskie i wspinaczkę skałkową jako połączon…
Ten wpis obejmuje surfing, kolarstwo górskie i wspinaczkę skałkową jako połączoną kategorię, ponieważ leżący u podstaw strach — „czy zrobię sobie krzywdę, uprawiając weekendowy sport ekstremalny?” — jest zwykle nierozróżniony w momencie, gdy czytelnicy się z nim stykają. Wskaźniki dla poszczególnych sportów różnią się o trzy lub więcej rzędów wielkości, a wartość nagłówkowa to średnia ważona, która dotyczy wyłącznie hobbysty rzeczywiście dzielącego czas między kilka sportów o umiarkowanej intensywności. Czytelnik, którego sportem ekstremalnym jest wyłącznie wspinaczka halowa, powinien podstawić wiersz ~2%; czytelnik, którego sportem jest zjazdowe kolarstwo górskie w bike parku, powinien podstawić wiersz ~85%; żaden z nich nie powinien używać nagłówkowych 55%. Narciarstwo i snowboarding są omówione osobno na stronie [skiing-serious-injury](/skiing-serious-injury). Nagłówkowa wartość wpisu o narciarstwie wynosząca około 0,70 prawdopodobieństwa życiowego dla 600-dniowej aktywnej kariery jest wyższa niż 0,55 na tej stronie nie dlatego, że narciarstwo jest bardziej niebezpieczne na ekspozycję, lecz dlatego, że nagłówek narciarski zakłada 600 aktywnych dni wobec 900 dni mieszanych sportów na tej stronie, przy niższym ważonym wskaźniku na dzień. Oba wpisy nie są bezpośrednio porównywalne i nie należy ich od siebie odejmować. Kolarstwo miejskie i dojazdowe są poza zakresem. Epidemiologia urazów głowy w kolarstwie szosowym jest zdominowana przez zderzenia z pojazdami silnikowymi i jest omówiona na stronie [cycling-helmetless-head-injury](/cycling-helmetless-head-injury). Kolarstwo górskie na tej stronie odnosi się wyłącznie do jazdy terenowej po szlakach. Warianty o wysokim wskaźniku śmiertelności są wyłączone z wartości nagłówkowej. Surfing na dużych falach (20 stóp+), wspinaczka alpejska i lodowa powyżej 4 000m, skoki BASE, loty w wingsuicie oraz surfing z holowaniem na falach takich jak Nazaré czy Mavericks działają w innym reżimie, gdzie modalnym poważnym wynikiem jest raczej śmierć niż uraz, a literatura epidemiologiczna dotycząca tych aktywności jest na tyle uboga, że uczciwa kwantyfikacja jest trudna. Kajakarstwo górskie, paralotniarstwo i narciarstwo ekstremalne sytuują się pomiędzy nagłówkową kategorią sportów przygodowych a kategorią o wysokiej śmiertelności; czytelnicy narażeni na te sporty powinni traktować wiersz ~85% zjazdowego MTB jako dolną granicę swojego życiowego prawdopodobieństwa urazu, a nie nagłówkowe 55%. Wreszcie, „uraz wymagający pomocy medycznej" to wynik, do którego skalibrowana jest wartość nagłówkowa. Uraz na poziomie hospitalizacji (przyjęcie do szpitala, a nie tylko segregacja na SOR) stanowi około 5-15% tego, więc życiowe prawdopodobieństwo przyjęcia do szpitala z urazem z tych sportów w ciągu 30-letniej kariery wynosi prawdopodobnie 0,10-0,20, a nie 0,55. Życiowe prawdopodobieństwo śmierci dla mieszanego hobbysty jest rzędu 1 na 1000 do 1 na 3000 w tej połączonej kategorii, zdominowane przez utonięcia podczas surfingu, urazy głowy w MTB i upadki na ziemię podczas wspinaczki z prowadzeniem.
Jak zmienia się ryzyko
Główna wartość uśrednia bardzo różne sytuacje. Oto jak prawdopodobieństwo zmienia się w zależności od scenariusza lub kontekstu:
1 na 6,7 · 15%
Mostly lacerations from one's own board and minor head/neck contusions. Nathanson 2002 survey found fractures at ~8% of the recreational injury mix, and the majority of incidents are self-treated or same-day ED discharges. Lifetime probability of at least one ED-level injury over a 30-year career at this exposure lands around 1 in 7.
1 na 4,0 · 25%
Nelson-McKenzie implies ~0.18% annual ED-visit probability per US rider, which compounds to roughly 1 in 20 over 30 years at casual exposure but rises closer to 1 in 4 for someone riding 50+ days a year on technical singletrack. Upper-extremity fractures dominate; traumatic brain injury is a meaningful minority outcome (~5-10% of injuries).
1 na 50 · 2,0%
Schöffl 2013 found acute injury rate of 0.02 per 1,000 climbing hours. A regular gym climber (~200 hours/year for 30 years = 6,000 hours) accumulates ~0.12 expected acute injuries over a career. Ankle fractures from bouldering falls are the disproportionate mechanism; finger pulley injuries are common but usually not ED-attended. Lifetime ED-visit probability is low-single-digit percent.
1 na 6,7 · 15%
Rauch 2019 cites sport climbing at ~0.2 injuries per 1,000 hours — 10x the indoor rate. Ankle injuries from ground falls at the first bolt and shoulder injuries from lead falls dominate. Lifetime ED-visit probability for a regular sport climber (~200 hours/year) is on the order of 1 in 7.
1 na 1,3 · 75%
Rauch 2019 cites traditional climbing at 37.5 injuries per 1,000 hours — nearly four orders of magnitude above indoor. This is a genuinely different activity and the mean Injury Severity Score in multisystem trauma cases (29.6) is in the motor-vehicle-trauma regime. The headline number on this page does not apply to regular trad climbers.
1 na 1,2 · 85%
Course 2023 cites downhill at 1.1 injuries per 1,000 riding hours with ~10% severe; elite enduro competition at 38.3/1,000 race hours. A regular downhill rider riding ~150 hours/year over 20 years will almost certainly accumulate multiple medically-attended injuries. Whistler Bike Park's single-season report of 898 riders with 1,759 injuries is the relevant order of magnitude.
1 na 1,8 · 55%
Headline figure on this page. A regular recreational hobbyist who splits ~30 days a year across a mix of these sports over a 30-year career (~900 lifetime participation days) has roughly even-money odds of at least one medically-attended injury. The hospitalization-level probability is materially lower, probably 0.10-0.20.
1 na 6667
Lawes 2023 per-million-hours rate of 0.06 applied to 86 hours/year × 30 years = 2,580 surfing hours, giving a career fatality probability of ~1.5 per 10,000. Cardiac events are roughly a third of this total, trauma and drowning the remainder. Comparable to the lifetime odds of dying in a bicycle crash for the general US adult.
Długość i odcień paska porządkują te scenariusze względem siebie, a nie wobec innych zagrożeń. Dokładne prawdopodobieństwa podano obok każdego z nich.
Powiązane ryzyka
Inne ryzyka o podobnej tematyce — do odkrywania powiązanych obaw.
Uraz na wędrówce
Jakie jest prawdopodobieństwo poważnego urazu lub śmierci podczas jednodniowej wędrówki?
CTE (futbol)
Jakie jest prawdopodobieństwo rozwinięcia CTE jako były gracz futbolu amerykańskiego?
Zaburzenie używania alkoholu
Jakie jest prawdopodobieństwo rozwinięcia zaburzeń używania alkoholu w ciągu życia?
Dziedziczne ryzyko AUD
Jeśli jeden z rodziców miał zaburzenie używania alkoholu, jakie są szanse, że Ty również je rozwiniesz?
Wybierz rywala
Użyteczną miarą jest tutaj wskaźnik na ekspozycję, a nie wskaźnik życiowy, ponieważ trzy sporty na tej stronie różnią się o trzy rzędy wielkości. Surfing odnotowuje około 6.6 poważnych kontuzji na 1000 godzin podczas zawodów (Nathanson 2007) i być może o połowę mniej w warunkach rekreacyjnych. Kolarstwo górskie odnotowuje około 0.6-1.1 kontuzji na 1000 godzin w jeździe przełajowej i około dziesięć razy więcej w zjazdach (Course 2023). Wspinaczka skałkowa w pomieszczeniach odnotowuje około 0.02 kontuzji na 1000 godzin (Schöffl 2013), a wspinaczka tradycyjna na zewnątrz około 37.5 na 1000 godzin — prawie dwutysięczna różnica w obrębie jednego sportu. Dla regularnego, mieszanego hobbysty, który spędza około 30 dni w roku rozłożonych na te sporty przez 30-letnią karierę, prawdopodobieństwo doznania co najmniej jednej kontuzji wymagającej pomocy medycznej wynosi około 1 na 2, z szerokim zakresem od około 1 na 4 w optymistycznym scenariuszu do około 4 na 5 w pesymistycznym. Prawdopodobieństwo hospitalizacji jest mniejsze, około 1 na 5 do 1 na 10. Śmiertelność w całej połączonej kategorii wynosi od 1 na 1000 do 1 na 3000 w ciągu tej samej kariery — w podobnym przedziale co życiowe szanse na śmierć w wypadku rowerowym, a nie w podobnym przedziale co skoki BASE.
Ciekawe w tym strachu jest to, jak bardzo kulturowe postrzeganie rozmija się z epidemiologią. Osoby nieuprawiające tych sportów zaliczają je do „ekstremalnych” i oceniają jako jednolicie niebezpieczne; uczestnicy wiedzą, że prawdziwa historia to nagromadzenie drobnych urazów, które sporadycznie prowadzą do poważnej kontuzji, a nie rozkład śmiertelności z cienkim ogonem. Dominujące mechanizmy są nudne: skaleczenie płetwą deski surfingowej, złamanie obojczyka po upadku z roweru na trasie cross-country, złamanie kostki po upadku z dwumetrowej maty boulderingowej. Nathanson odkrył, że 42% urazów w surfingu rekreacyjnym to skaleczenia, głównie od własnej deski surfera. Nelson i McKenzie stwierdzili, że złamania kończyn górnych stanowią największą pojedynczą kategorię wizyt na oddziałach ratunkowych w USA związanych z kolarstwem górskim. Wyniki, których ludzie faktycznie się obawiają — katastrofalne urazy głowy, urazy kręgosłupa, utonięcia — stanowią niewielką część licznika we wszystkich trzech sportach. Nie oznacza to, że nie warto o nich myśleć; oznacza to jednak, że potoczna intuicja, która traktuje „sport ekstremalny” jako jedno jednorodne zagrożenie, jest błędna.
Tam, gdzie liczba ta nie ma zastosowania, jest heterogeniczność, która jest kluczowa. Wspinaczka na ściankach wspinaczkowych w pomieszczeniach jest z grubsza najbezpieczniejszą zorganizowaną aktywnością fizyczną z opublikowanym wskaźnikiem urazów; wspinaczka tradycyjna na zewnątrz mieści się w reżimie urazów komunikacyjnych. Kolarstwo górskie cross-country w weekend jest mniej więcej tak ryzykowne jak rekreacyjna piłka nożna; kolarstwo górskie zjazdowe w bike parku jest kilkakrotnie bardziej ryzykowne i prawie na pewno spowoduje uraz wymagający pomocy medycznej w ciągu długiej kariery. Surfing na przyjaznej plaży to sport skaleczeń; surfing na dużych falach to sport utonięć. Narciarstwo i snowboarding są omówione na osobnej stronie i nie powinny być agregowane z tą — ich główny wskaźnik to 0.70 prawdopodobieństwa życiowego w ciągu 600 dni aktywnej kariery, co brzmi wyżej niż 0.55 na tej stronie, ale odzwierciedla inne założenia dotyczące długości kariery i ekspozycji, a nie inny profil ryzyka dziennego. Kolarstwo miejskie jest również oddzielne, a aktywności o wysokiej śmiertelności — skoki BASE, loty w wingsuitach, wspinaczka wysokogórska, surfing na dużych falach z holowaniem — działają w innym reżimie, gdzie kwantyfikacja jest trudniejsza, a dominującym poważnym wynikiem jest śmierć, a nie uraz. Liczba 1 na 2 jest punktem wyjścia do obliczeń dotyczących siebie, a nie odpowiedzią na nie.
Powiązane ciekawostki
Dla regularnie uprawiającego surfing, kolarstwo górskie lub wspinaczkę hobbysty ryzyko poważnej kontuzji wynosi około 1 na 2 w ciągu mniej więcej 30 lat. Mechanizmy są jednak przyziemne: złamania barku przez kierownicę, rany od deski, złamania kostki przy zeskoku z maty, a nie dramaty w kombinezonie wingsuit.
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
-
[1] American Journal of Sports Medicine (Nathanson, Bird, Dao, Tam-Sing 2007) — Competitive Surfing Injuries: A Prospective Study of Surfing-Related Injuries Among Contest Surfers
Competitive Surfing Injuries: A Prospective Study of Surfing-Related Injuries Among Contest Surfers- Statystyka
13 injuries per 1,000 hours of competitive surfing; 6.6 significant injuries per 1,000 hours; risk more than doubled in overhead waves and over hard bottoms- Cytat
“"The overall injury rate was 13 injuries per 1000 hours of competitive surfing. The significant injury rate was 6.6 per 1000 hours. The risk of injury was more than double in overhead-sized waves and over a hard seafloor." ”
- Dane źródłowe z
- 2007-01-01
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Nathanson et al. 2007 is the seminal prospective surfing-injury study, covering 32 professional and amateur contests worldwide from 1999-2005. It is the source of the 6.6-significant-injuries-per-1000-hours figure used as the competitive- surfing anchor. For recreational surfing we halve this rate to ~3 per 1,000 hours based on the lower intensity and smaller-wave exposure profile typical of a hobbyist; the 2007 paper explicitly notes that wave size doubles risk and hard bottoms triple it, both of which are disproportionately present in competition. At ~2 hours per surf session, the recreational rate implies ~0.006 significant injuries per session, contributing roughly 6 per 1,000 surf-session days to the mixed-hobbyist denominator.
- Niezależność
- Single prospective cohort of contest surfers. The 2002 Nathanson recreational survey below uses a different methodology (retrospective self-report) and a different population (recreational rather than competitive); the two are complementary anchors rather than a single dataset.
-
[2] American Journal of Emergency Medicine (Nathanson, Haynes, Galanis 2002) — Surfing injuries
Surfing injuries- Statystyka
1,237 acute injuries reported across 1,348 recreational surfer respondents; lacerations 42%, contusions 13%, sprains/strains 12%, fractures 8%; 37% lower extremity, 37% head/neck- Cytat
“"Older surfers, more expert surfers, and those surfing large waves have a higher relative risk for significant injury." ”
- Dane źródłowe z
- 2002-05-01
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Nathanson 2002 is the recreational counterpart to the 2007 competitive paper, surveying 1,348 surfers on acute and chronic injuries. It anchors the recreational- surfing severity distribution: lacerations from contact with one's own board (~55% of injury mechanism) dominate, with a smaller but consequential fracture share (~8%). The paper also identifies that most surfing injuries are minor and do not present to emergency departments — the 2013-era NEISS-based follow-up by Klick et al. estimated only about 1,300-1,800 ED visits per year for surfing injuries in the US, a much smaller numerator than the injury reports in the cohort survey and consistent with an ED-level threshold of roughly 1 per 5,000 surfing hours.
- Niezależność
- Retrospective self-report from recreational surfers in Hawaii, California, and Rhode Island. Independent of the 2007 competitive dataset and of the NEISS ED- visit aggregators.
-
[3] American Journal of Sports Medicine (Nelson & McKenzie 2011) — Mountain biking-related injuries treated in emergency departments in the United States, 1994-2007
Mountain biking-related injuries treated in emergency departments in the United States, 1994-2007- Statystyka
~217,433 US ED visits for mountain biking injuries 1994-2007 (~15,531/year); upper-extremity fractures 10.6%; shoulder fractures 8.3%; hospitalization 4.5-6.1%; TBI 8.4% in ages 14-19- Cytat
“"Nationwide, an estimated 217,433 patients were treated for mountain bike-related injuries in US emergency departments from 1994 to 2007, an average of 15,531 injuries per year ... Mountain bike-related injuries decreased from 1994 to 2007. Upper extremity fractures were the most common injury." ”
- Dane źródłowe z
- 2011-02-01
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Nelson and McKenzie 2011 draws from the CPSC NEISS sample and is the anchor for the US mountain biking ED-visit rate. Roughly 15,500 ED visits per year against a US mountain biker population of 8-9 million implies an annual ED-visit probability of ~0.17-0.18% per rider. The hospitalization fraction of 4.5-6.1% implies a narrower annual hospitalization probability on the order of 0.01% per rider. Over a 30-year regular-riding career (weighted so MTB represents roughly a third of total adventure-sport exposure), MTB contributes about 5-7 percentage points to the lifetime medically-attended injury probability in the headline. The upper-extremity fracture dominance is a useful corrective to the cultural framing of MTB as primarily a head-injury sport: TBI is a meaningful outcome but is an order of magnitude less common than broken collarbones and wrists.
- Niezależność
- Drawn from CPSC NEISS, the US surveillance system that also feeds the bicycle- injury numerator on the sibling cycling-helmetless-head-injury page. Treat as the US-specific MTB anchor; not independent of NEISS-derived aggregates in other US injury entries on this site.
-
[4] Wilderness & Environmental Medicine (Schöffl, Hoffmann, Küpper 2013) — Acute Injury Risk and Severity in Indoor Climbing — A Prospective Analysis of 515,337 Indoor Climbing Wall Visits in 5 Years
Acute Injury Risk and Severity in Indoor Climbing — A Prospective Analysis of 515,337 Indoor Climbing Wall Visits in 5 Years- Statystyka
30 acute injuries across 515,337 climbing wall visits; acute injury rate 0.02 per 1,000 climbing hours; 1 injury per ~47,000 hours of climbing; 15 UIAA MedCom grade 2, 13 grade 3, 2 grade 4- Cytat
“"The acute injury risk in males was 1 injury per 47,742 hours of sports and in females 1 injury per 46,735 hours. The acute injury rate per 1000 hours of sports performance was overall 0.02/1000 h." ”
- Dane źródłowe z
- 2013-07-01
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Schöffl et al. 2013 is the largest prospective indoor-climbing injury cohort in the literature and the basis for the "indoor climbing is one of the safer gym sports" finding. At 0.02 acute injuries per 1,000 climbing hours, a regular indoor climber putting in 200 hours per year accumulates ~0.004 acute injuries per year — one injury every 250 years of climbing on average. Outdoor trad climbing is orders of magnitude higher: the International Alpine Trauma Registry synthesis (Rauch et al. 2019) cites 37.5 injuries per 1,000 hours for traditional climbing, 4.07 for ice climbing, 3.1 for competition climbing, 0.2 for sport climbing, and 0.027 for indoor climbing. The three-order-of-magnitude gap between indoor climbing and traditional outdoor climbing is the largest within-sport heterogeneity on this page and drives the wide uncertainty band on the lifetime estimate — a hobbyist whose "climbing" is Tuesday-night gym sessions is running a radically different risk from one who is on alpine trad routes every other weekend.
- Niezależność
- Single-facility prospective cohort (Munich area) but widely cross-cited in the climbing-injury literature. Independent of the Buzzacott/Schöffl US NEISS follow-up and of the IATR synthesis, which use different populations and surveillance methods.
-
[5] International Journal of Environmental Research and Public Health (Rauch, Strapazzon, Falla, Brodmann Maeder, Procter, Brugger 2019) — Climbing Accidents — Prospective Data Analysis from the International Alpine Trauma Registry and Systematic Review of the Literature
Climbing Accidents — Prospective Data Analysis from the International Alpine Trauma Registry and Systematic Review of the Literature- Statystyka
Injury rates per 1,000 climbing hours: traditional 37.5, ice 4.07, competition 3.1, sport 0.2, indoor 0.027; mean ISS 29.6 in multisystem trauma cases- Cytat
“"Climbing accidents mainly affect young men and mostly lead to minor injuries." "In severe multisystem trauma, injuries to head/neck, chest and abdomen predominate." ”
- Dane źródłowe z
- 2019-12-27
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Rauch et al. 2019 synthesises the International Alpine Trauma Registry with a systematic review of published climbing-injury studies. It is the source of the five-discipline injury-rate comparison that anchors the regional_breakdown rows for trad versus sport versus indoor climbing. The mean Injury Severity Score of 29.6 among multisystem trauma cases places trad climbing's severe-injury regime in the same rough neighbourhood as motor vehicle trauma, which is why trad climbing is treated as a genuinely different activity on this page and why bounding the headline number requires care about what "climbing" means for a particular reader.
- Niezależność
- Multi-centre European registry plus literature synthesis. Partially overlaps with Schöffl et al. 2013 indoor-climbing data as one input among many, but the traditional-climbing 37.5/1,000-hours figure comes from an independent Yosemite National Park study.
-
[6] Cureus / Course, Sharman, Tran 2023 — Health Service Impacts and Risk Factors for Severe Trauma in Mountain Biking: A Narrative Review
Health Service Impacts and Risk Factors for Severe Trauma in Mountain Biking: A Narrative Review- Statystyka
Downhill mountain biking: 1.1 injuries per 1,000 riding hours with ~10% severe; elite enduro: 38.3 injuries per 1,000 race hours vs 3.6 per 1,000 practice hours- Cytat
“"Downhill MTB was consistently identified as posing the highest risk for injuries, with the mechanism of injury most commonly involving forward falls over handlebars during descents." ”
- Dane źródłowe z
- 2023-12-18
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Course et al. 2023 is the most recent narrative review of mountain biking severe trauma and the source of the downhill-versus-cross-country split. The 10-fold gap between elite enduro practice (3.6/1,000 hours) and race exposure (38.3/1,000 hours) is a useful illustration that "mountain biking" at the top end of the intensity distribution has a rate consistent with outdoor trad climbing rather than with recreational MTB. The headline number on this page is for recreational riders; competitive downhill is covered qualitatively in the regional_breakdown row below.
- Niezależność
- Narrative review rather than a single primary cohort, synthesising European and Canadian MTB studies. Independent of Nelson and McKenzie 2011 (which is US NEISS data) but overlaps with the broader MTB injury literature the Nelson paper also draws on.
-
[7] PLoS One (Lawes, Koon, Berg, van de Schoot, Peden 2023) — The epidemiology, risk factors and impact of exposure on unintentional surfer and bodyboarder deaths
The epidemiology, risk factors and impact of exposure on unintentional surfer and bodyboarder deaths- Statystyka
155 Australian surfing/bodyboarding deaths over 16 years; exposure-adjusted fatality rate 0.06 per 1 million surfing hours; drowning 58.1%, cardiac conditions 32.9%- Cytat
“"An average of 9.7 (SD = 3.37) surfing and bodyboarding-related fatalities occurred per year ... the cumulative resident-based mortality rate (resident n = 143) was 0.04 per 100,000 residents." ”
- Dane źródłowe z
- 2023-05-18
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Lawes et al. 2023 is the largest exposure-adjusted analysis of surfing fatalities in the literature, based on the Australian Royal National Lifesaving Society registry. The per-million-hours fatality rate of 0.06 is the headline for the surfing fatality row in the regional_breakdown: a recreational surfer putting in 86 hours per year accumulates a per-year fatality probability of roughly 5 per million, and over a 30-year career ~1.5 per 10,000. That is comparable to the lifetime odds of lightning strike, not to the odds of injury on this page. The cardiac-condition share (32.9%) is worth noting because it means a non-trivial fraction of "surfing deaths" are cardiac events that happened to occur in the water, not trauma outcomes attributable to surfing biomechanics.
- Niezależność
- Australian national registry data, independent of the Nathanson US/Pacific surfing cohort work and of NEISS. Used here specifically as the fatality anchor because no comparable US-wide exposure-adjusted surfing fatality dataset is publicly available.