Jakość dowodów 4.5/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem rubryki jakości . Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
- D1 Zakotwiczenie w źródłach
- 5/5
- D2 Autorytet źródeł
- 5/5
- D3 Arytmetyka
- 4/5
- D4 Niepewność
- 4/5
- D5 Zakres
- 5/5
- D6 Tekst
- 5/5
- D7 Uczciwość co do percepcji
- 3/5
- D8 Kompletność zastrzeżeń
- 5/5
● twoje czynniki — kliknij to ryzyko ▾ aby ujawnić
- Twoje czynniki
≈ Tak samo prawdopodobne jak
Postrzegane
Sporty ekstremalne zajmują niezręczne miejsce w wyobraźni publicznej. Osoby niepraktykujące zwykle wrzucają surfing, kolarstwo górskie i wspinaczkę skalną do jednego worka z BASE jumpingiem, holowaniem na wielkie fale i lotami w kombinezonie skrzydłowym, i oceniają całą kategorię jako mniej więcej „ekstremalną”. Praktykujący wiedzą, że rzeczywistość od środka jest łagodniejsza (rozcięcie od statecznika deski surfingowej, złamanie barku przez kierownicę, skręcona kostka po zeskoku z maty do boulderingu), ale znają też kogoś, kogo zabrano skądś helikopterem. Nie ma rygorystycznego samodzielnego badania tego, jak publiczność ocenia ryzyko urazu w rekreacyjnym surfingu w porównaniu z kolarstwem górskim czy wspinaczką, więc postrzegane ryzyko oznaczono jako intuicję redakcyjną. Ciekawą własnością jest to, że ludowa intuicja jest z grubsza trafna kierunkowo dla średniej kategorii, ale systematycznie błędna co do tego, który konkretny sport i który konkretny mechanizm wywołują urazy. Złamania barku po upadkach do przodu dominują w kolarstwie górskim; rozcięcia od własnej deski dominują w surfingu; złamania kostki po upadkach w boulderingu dominują we wspinaczce halowej. Prawie żaden z nich nie jest tym, co osoba niepraktykująca wyobraża sobie, słysząc „sport ekstremalny”.
Szacunek przybliżony: osoby nieuprawiające oceniają te sporty jako jednolicie niebezpieczne; uczestnicy oceniają je jako sporty o średnim, kumulującym się ryzyku
Źródło: intuicja redakcyjna, bez badania
Rzeczywiste
~0,3 urazu wymagającego pomocy medycznej na 100 dni uprawiania (mieszany rekreacyjny hobbysta)
regularny rekreacyjny hobbysta sportów ekstremalnych, USA / porównywalne kraje zachodnie
Pokaż obliczenia
Zakres to ryzyko w ciągu życia związane z konkretną aktywnością. To prawdopodobieństwo dla regularnego hobbysty, który poświęca około 30 dni rocznie na jakieś połączenie surfingu, kolarstwa górskiego i wspinaczki skałkowej przez 30 lat aktywności (~900 dni w ciągu życia). Nie jest to liczba dla populacji dorosłych w USA, bo większość z nich nigdy nie uprawia regularnie żadnego z tych sportów. Punkty odniesienia z epidemiologii dla poszczególnych sportów: (1) Surfing: Nathanson i wsp. (Am J Sports Med 2007) stwierdzili 6,6 poważnego urazu na 1 000 godzin surfingu wyczynowego. Wskaźniki rekreacyjne są mniej więcej 2–3 razy niższe. Ankieta Nathansona z 2002 roku (Am J Emerg Med) dotycząca 1 237 ostrych urazów wskazuje rekreacyjny wskaźnik poważnych urazów około 3 na 1 000 godzin surfingu, czyli ~0,006 na 2-godzinną sesję. (2) Kolarstwo górskie: Nelson i McKenzie (Am J Sports Med 2011) oszacowali ~217 000 wizyt na SOR w USA w latach 1994–2007, średnio 15 500 rocznie przy mniej więcej 8–9 milionach amerykańskich rowerzystów. Oznacza to roczny wskaźnik wizyt na SOR ~0,18% na rowerzystę. Wskaźniki dla całej populacji to ~0,6–1 urazu na 1 000 godzin w cross-country i ~1,1 na 1 000 godzin w downhillu (Course i wsp. 2023), przy udziale ciężkich urazów około 10% w podgrupie downhillowej. (3) Wspinaczka: Schöffl i wsp. (Wilderness Environ Med 2013) odnotowali 30 ostrych urazów na 515 337 wizyt na sztucznych ściankach, czyli wskaźnik ostrych urazów 0,02 na 1 000 godzin wspinaczki. Tradycyjna wspinaczka na zewnątrz ma wskaźnik o rzędy wielkości wyższy, ~37,5 urazu na 1 000 godzin według syntezy International Alpine Trauma Registry, a wspinaczka sportowa mieści się pośrodku, ~0,2 na 1 000 godzin. Po uwzględnieniu rozkładu ekspozycji hobbysty na te sporty i ograniczeniu do urazów wymagających pomocy medycznej (wizyta na SOR lub odpowiednik) roboczy wskaźnik dzienny to ~3 na 1 000 dni uprawiania. Decydują o tym głównie MTB i surfing, a wspinaczka jest mniejszym składnikiem mianownika. W ciągu 900 dni w życiu prawdopodobieństwo co najmniej jednego takiego urazu to 1 − (1 − 0,003)^900 ≈ 0,93, jeśli traktować dni jako niezależne próby Poissona. To jednak przeszacowanie, bo ryzyko urazu jest skorelowane (hobbysta, który raz odniósł uraz, często podejmuje większe ryzyko), a wiele „urazów” w licznikach z literatury jest drobnych i leczonych samodzielnie, bez pomocy medycznej. Po korekcie na tę korelację i na to, że prawdziwy próg „wizyta na SOR lub hospitalizacja” jest surowszy niż liczniki Nathansona i Schöffla, bardziej obronny szacunek centralny to około 0,55, z szerokim przedziałem niepewności. Prawdopodobieństwo hospitalizacji (przyjęcia na oddział, nie samej wstępnej oceny na SOR) w ciągu życia jest wyraźnie niższe, prawdopodobnie 0,10–0,20 przy tym samym profilu aktywności.
Zastrzeżenia: Ten wpis obejmuje surfing, kolarstwo górskie i wspinaczkę skałkową jako połączon…
Ten wpis obejmuje surfing, kolarstwo górskie i wspinaczkę skałkową jako połączoną kategorię, ponieważ leżący u podstaw strach („czy zrobię sobie krzywdę, uprawiając weekendowy sport ekstremalny?”) jest zwykle nierozróżniony w momencie, gdy czytelnicy się z nim stykają. Wskaźniki dla poszczególnych sportów różnią się o trzy lub więcej rzędów wielkości, a wartość nagłówkowa to średnia ważona, która dotyczy wyłącznie hobbysty rzeczywiście dzielącego czas między kilka sportów o umiarkowanej intensywności. Czytelnik, którego sportem ekstremalnym jest wyłącznie wspinaczka halowa, powinien podstawić wiersz ~2%; czytelnik, którego sportem jest zjazdowe kolarstwo górskie w bike parku, powinien podstawić wiersz ~85%; żaden z nich nie powinien używać nagłówkowych 55%. Narciarstwo i snowboarding są omówione osobno na stronie [skiing-serious-injury](/skiing-serious-injury). Nagłówkowa wartość wpisu o narciarstwie wynosząca około 0,70 prawdopodobieństwa życiowego dla 600-dniowej aktywnej kariery jest wyższa niż 0,55 na tej stronie nie dlatego, że narciarstwo jest bardziej niebezpieczne na ekspozycję, lecz dlatego, że nagłówek narciarski zakłada 600 aktywnych dni wobec 900 dni mieszanych sportów na tej stronie, przy niższym ważonym wskaźniku na dzień. Oba wpisy nie są bezpośrednio porównywalne i nie należy ich od siebie odejmować. Kolarstwo miejskie i dojazdowe są poza zakresem. Epidemiologia urazów głowy w kolarstwie szosowym jest zdominowana przez zderzenia z pojazdami silnikowymi i jest omówiona na stronie [cycling-helmetless-head-injury](/cycling-helmetless-head-injury). Kolarstwo górskie na tej stronie odnosi się wyłącznie do jazdy terenowej po szlakach. Warianty o wysokim wskaźniku śmiertelności są wyłączone z wartości nagłówkowej. Surfing na dużych falach (20 stóp+), wspinaczka alpejska i lodowa powyżej 4 000m, skoki BASE, loty w wingsuicie oraz surfing z holowaniem na falach takich jak Nazaré czy Mavericks działają w innym reżimie, w którym najczęstszym poważnym skutkiem jest raczej śmierć niż uraz, a literatura epidemiologiczna dotycząca tych aktywności jest na tyle uboga, że uczciwa kwantyfikacja jest trudna. Kajakarstwo górskie, paralotniarstwo i narciarstwo ekstremalne sytuują się pomiędzy nagłówkową kategorią sportów przygodowych a kategorią o wysokiej śmiertelności; czytelnicy narażeni na te sporty powinni traktować wiersz ~85% zjazdowego MTB jako dolną granicę swojego życiowego prawdopodobieństwa urazu, a nie nagłówkowe 55%. Wreszcie, „uraz wymagający pomocy medycznej" to wynik, do którego skalibrowana jest wartość nagłówkowa. Uraz na poziomie hospitalizacji (przyjęcie do szpitala, a nie tylko segregacja na SOR) stanowi około 5-15% tego, więc życiowe prawdopodobieństwo przyjęcia do szpitala z urazem z tych sportów w ciągu 30-letniej kariery wynosi prawdopodobnie 0,10-0,20, a nie 0,55. Życiowe prawdopodobieństwo śmierci dla mieszanego hobbysty jest rzędu 1 na 1000 do 1 na 3000 w tej połączonej kategorii, zdominowane przez utonięcia podczas surfingu, urazy głowy w MTB i upadki na ziemię podczas wspinaczki z prowadzeniem.
Jak zmienia się ryzyko
Główna wartość uśrednia bardzo różne sytuacje. Oto jak prawdopodobieństwo zmienia się w zależności od scenariusza lub kontekstu:
1 na 6,7 · 15%
Głównie rany szarpane od własnej deski i niewielkie stłuczenia głowy i szyi. Ankieta Nathanson 2002 wykazała złamania w około 8% urazów rekreacyjnych, a większość zdarzeń jest leczona samodzielnie lub kończy się wypisem z oddziału ratunkowego tego samego dnia. Prawdopodobieństwo co najmniej jednego urazu na poziomie oddziału ratunkowego w ciągu życia, w 30-letniej karierze przy takiej ekspozycji, wynosi około 1 na 7.
1 na 4,0 · 25%
Z danych Nelsona i McKenziego wynika roczne prawdopodobieństwo wizyty na oddziale ratunkowym około 0,18% na kolarza w USA, co przy niewielkiej ekspozycji składa się na mniej więcej 1 na 20 w ciągu 30 lat, a dla osoby jeżdżącej ponad 50 dni w roku po technicznych singletrackach rośnie bliżej 1 na 4. Dominują złamania kończyny górnej. Urazowe uszkodzenie mózgu jest istotnym skutkiem mniejszościowym (około 5–10% urazów).
1 na 50 · 2,0%
Schöffl 2013 wykazał częstość ostrych urazów 0,02 na 1 000 godzin wspinania. Regularnie trenujący na ściance (około 200 godzin rocznie przez 30 lat = 6 000 godzin) zgromadzi w karierze około 0,12 spodziewanego ostrego urazu. Nieproporcjonalnie często zdarzają się złamania kostki po upadkach w boulderingu. Urazy bloczków palców są częste, ale zwykle nie trafiają na oddział ratunkowy. Prawdopodobieństwo wizyty na oddziale ratunkowym w ciągu życia to niski odsetek jednocyfrowy.
1 na 6,7 · 15%
Rauch 2019 podaje dla wspinaczki sportowej około 0,2 urazu na 1 000 godzin, czyli 10 razy więcej niż w hali. Dominują urazy kostki po upadkach na ziemię przy pierwszym ringu oraz urazy barku po upadkach w prowadzeniu. Prawdopodobieństwo wizyty na oddziale ratunkowym w ciągu życia dla regularnego wspinacza sportowego (około 200 godzin rocznie) jest rzędu 1 na 7.
1 na 1,3 · 75%
Rauch 2019 podaje dla wspinaczki tradycyjnej 37,5 urazu na 1 000 godzin, czyli ponad trzy rzędy wielkości więcej niż w hali. To zasadniczo inna aktywność, a średni wynik skali ciężkości urazów w przypadkach urazów wielonarządowych (29,6) mieści się w zakresie urazów komunikacyjnych. Główna liczba na tej stronie nie dotyczy regularnych wspinaczy tradycyjnych.
1 na 1,2 · 85%
Course 2023 podaje dla zjazdów 1,1 urazu na 1 000 godzin jazdy, z czego około 10% ciężkich, a elitarne zawody enduro 38,3 na 1 000 godzin wyścigów. Regularny zjazdowiec jeżdżący około 150 godzin rocznie przez 20 lat prawie na pewno zgromadzi wiele urazów wymagających opieki medycznej. Odpowiednim rzędem wielkości jest raport z jednego sezonu w Whistler Bike Park: 898 jeźdźców i 1 759 urazów.
1 na 1,8 · 55%
Główna liczba na tej stronie. Regularny hobbysta rekreacyjny, który rozdziela około 30 dni w roku między te sporty w 30-letniej karierze (około 900 dni uczestnictwa w ciągu życia), ma mniej więcej równe szanse na co najmniej jeden uraz wymagający opieki medycznej. Prawdopodobieństwo na poziomie hospitalizacji jest wyraźnie niższe, prawdopodobnie 0,10–0,20.
1 na 6667
Wskaźnik Lawes 2023 wynoszący 0,06 na milion godzin zastosowany do 86 godzin rocznie × 30 lat = 2 580 godzin surfingu daje prawdopodobieństwo zgonu w karierze około 1,5 na 10 000. Zdarzenia sercowe stanowią mniej więcej jedną trzecią tej sumy, a urazy i utonięcia resztę. Porównywalne z szansą śmierci w wypadku rowerowym w ciągu życia dla ogółu dorosłych w USA.
Długość i odcień paska porządkują te scenariusze względem siebie, a nie wobec innych zagrożeń. Dokładne prawdopodobieństwa podano obok każdego z nich.
Powiązane ryzyka
Inne ryzyka o podobnej tematyce — do odkrywania powiązanych obaw.
Uraz na wędrówce
Jakie jest prawdopodobieństwo poważnego urazu lub śmierci podczas jednodniowej wędrówki?
CTE (futbol)
Jakie jest prawdopodobieństwo rozwinięcia CTE jako były gracz futbolu amerykańskiego?
Zaburzenie używania alkoholu
Jakie jest prawdopodobieństwo rozwinięcia zaburzeń używania alkoholu w ciągu życia?
Dziedziczne ryzyko AUD
Jeśli jeden z rodziców miał zaburzenie używania alkoholu, jakie są szanse, że Ty również je rozwiniesz?
Ból dolnego odcinka pleców
Jakie są szanse na doświadczenie znacznego bólu dolnego odcinka pleców?
Wybierz rywala
Użyteczną miarą jest tutaj wskaźnik na ekspozycję, a nie wskaźnik życiowy, ponieważ trzy sporty na tej stronie różnią się o trzy rzędy wielkości. Surfing odnotowuje około 6,6 poważnych kontuzji na 1000 godzin podczas zawodów (Nathanson 2007) i być może o połowę mniej w warunkach rekreacyjnych. Kolarstwo górskie odnotowuje około 0,6-1.1 kontuzji na 1000 godzin w jeździe przełajowej i około dziesięć razy więcej w zjazdach (Course 2023). Wspinaczka skałkowa w pomieszczeniach odnotowuje około 0,02 kontuzji na 1000 godzin (Schöffl 2013), a wspinaczka tradycyjna na zewnątrz około 37,5 na 1000 godzin. To różnica prawie dwutysiąckrotna w obrębie jednego sportu, wspinaczki. Dla regularnego, mieszanego hobbysty, który spędza około 30 dni w roku rozłożonych między te sporty przez 30-letnią karierę, prawdopodobieństwo doznania co najmniej jednej kontuzji wymagającej pomocy medycznej wynosi około 1 na 2, z szerokim zakresem od około 1 na 4 w optymistycznym scenariuszu do około 4 na 5 w pesymistycznym. Prawdopodobieństwo hospitalizacji jest mniejsze, około 1 na 5 do 1 na 10. Śmiertelność w całej połączonej kategorii wynosi od 1 na 1000 do 1 na 3000 w ciągu tej samej kariery, w podobnym przedziale co życiowe szanse na śmierć w wypadku rowerowym, a nie w podobnym przedziale co skoki BASE.
Ciekawe w tym strachu jest to, jak bardzo kulturowe postrzeganie rozmija się z epidemiologią. Osoby nieuprawiające tych sportów zaliczają je do „ekstremalnych” i oceniają jako jednolicie niebezpieczne; uczestnicy wiedzą, że prawdziwa historia to nagromadzenie drobnych urazów, które sporadycznie prowadzą do poważnej kontuzji, a nie rozkład śmiertelności z cienkim ogonem. Dominujące mechanizmy są nudne: skaleczenie płetwą deski surfingowej, złamanie obojczyka po upadku z roweru na trasie cross-country, złamanie kostki po upadku z dwumetrowej maty boulderingowej. Nathanson odkrył, że 42% urazów w surfingu rekreacyjnym to skaleczenia, głównie od własnej deski surfera. Nelson i McKenzie stwierdzili, że złamania kończyn górnych stanowią największą pojedynczą kategorię wizyt na oddziałach ratunkowych w USA związanych z kolarstwem górskim. Wyniki, których ludzie faktycznie się obawiają (katastrofalne urazy głowy, urazy kręgosłupa, utonięcia), stanowią niewielką część licznika we wszystkich trzech sportach. Nie oznacza to, że nie warto o nich myśleć; oznacza to jednak, że potoczna intuicja, która traktuje „sport ekstremalny” jako jedno jednorodne zagrożenie, jest błędna.
Najważniejsza jest tu różnorodność, przez którą liczba ta nie wszędzie ma zastosowanie. Wspinaczka na ściankach wspinaczkowych w pomieszczeniach jest z grubsza najbezpieczniejszą zorganizowaną aktywnością fizyczną z opublikowanym wskaźnikiem urazów; wspinaczka tradycyjna na zewnątrz mieści się w reżimie urazów komunikacyjnych. Kolarstwo górskie cross-country w weekend jest mniej więcej tak ryzykowne jak rekreacyjna piłka nożna; kolarstwo górskie zjazdowe w bike parku jest kilkakrotnie bardziej ryzykowne i prawie na pewno spowoduje uraz wymagający pomocy medycznej w ciągu długiej kariery. Surfing na przyjaznej plaży to sport skaleczeń; surfing na dużych falach to sport utonięć. Narciarstwo i snowboarding są omówione na osobnej stronie i nie powinny być łączone z tym wpisem. Ich główny wskaźnik to 0,70 prawdopodobieństwa życiowego w ciągu 600 dni aktywnej kariery, co brzmi wyżej niż 0,55 na tej stronie, ale odzwierciedla inne założenia dotyczące długości kariery i ekspozycji, a nie inny profil ryzyka dziennego. Kolarstwo miejskie jest również oddzielne, a aktywności o wysokiej śmiertelności (skoki BASE, loty w wingsuitach, wspinaczka wysokogórska, surfing na dużych falach z holowaniem) działają w innym reżimie, gdzie kwantyfikacja jest trudniejsza, a dominującym poważnym wynikiem jest śmierć, a nie uraz. Liczba 1 na 2 jest punktem wyjścia do obliczeń dotyczących siebie, a nie odpowiedzią na nie.
Powiązane ciekawostki
Dla hobbysty, który regularnie surfuje, jeździ na rowerze górskim lub się wspina, ryzyko poważnej kontuzji wynosi około 1 na 2 w ciągu mniej więcej 30 lat. Mechanizmy są jednak przyziemne: złamania barku przez kierownicę, rany od deski, złamania kostki przy zeskoku z maty, a nie dramaty w kombinezonie wingsuit.
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
-
[1] American Journal of Sports Medicine (Nathanson, Bird, Dao, Tam-Sing 2007) — Competitive Surfing Injuries: A Prospective Study of Surfing-Related Injuries Among Contest Surfers
Competitive Surfing Injuries: A Prospective Study of Surfing-Related Injuries Among Contest Surfers- Statystyka
13 urazów na 1 000 godzin zawodniczego surfingu. 6,6 istotnych urazów na 1 000 godzin. Ryzyko więcej niż dwukrotnie wyższe przy falach załamujących się nad głową i na twardym dnie- Cytat
“"There were 15,675 athlete exposures, yielding an injury rate of 5.7 per 1000 athlete exposures, or 13 per 1000 hours of competitive surfing. There were 6.6 significant injuries per 1000 hours of competitive surfing. … There were 13 acute surfing injuries per 1000 hours of competitive surfing. The risk of injury was more than doubled when surfing in large waves or over a hard seafloor." ”
- Dane źródłowe z
- 2007-01-01
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Nathanson i in. 2007 to pionierskie prospektywne badanie urazów w surfingu, obejmujące 32 zawody zawodowe i amatorskie na całym świecie w latach 1999–2005. Stąd pochodzi liczba 6,6 istotnych urazów na 1 000 godzin, użyta jako punkt odniesienia dla surfingu zawodniczego. Dla surfingu rekreacyjnego zmniejszamy tę stawkę o połowę, do około 3 na 1 000 godzin, ze względu na niższą intensywność i mniejsze fale typowe dla hobbysty. Praca z 2007 roku wprost zauważa, że ryzyko było ponad dwukrotnie wyższe przy falach załamujących się nad głową i na twardym dnie, a oba te czynniki występują nieproporcjonalnie często w zawodach. Przy około 2 godzinach na sesję surfingową stawka rekreacyjna oznacza około 0,006 istotnego urazu na sesję, co daje mniej więcej 6 na 1 000 dni sesji surfingowych w mianowniku dla mieszanego hobbysty.
- Niezależność
- Pojedyncza prospektywna kohorta zawodników. Ankieta rekreacyjna Nathanson z 2002 roku poniżej stosuje inną metodologię (retrospektywny samoopis) i dotyczy innej populacji (rekreacyjnej, a nie zawodniczej). Oba źródła są komplementarnymi punktami odniesienia, a nie jednym zbiorem danych.
-
[2] American Journal of Emergency Medicine (Nathanson, Haynes, Galanis 2002) — Surfing injuries
Surfing injuries- Statystyka
1 237 ostrych urazów zgłoszonych przez 1 348 rekreacyjnych surferów. Rany szarpane 42%, stłuczenia 13%, skręcenia i naciągnięcia 12%, złamania 8%. 37% dotyczyło kończyn dolnych, 37% głowy i szyi- Cytat
“"Older surfers, more expert surfers, and those surfing large waves have a higher relative risk for significant injury." ”
- Dane źródłowe z
- 2002-05-01
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Nathanson 2002 to rekreacyjny odpowiednik pracy zawodniczej z 2007 roku. Ankieta objęła 1 348 surferów i dotyczyła urazów ostrych i przewlekłych. Wyznacza rozkład ciężkości w surfingu rekreacyjnym: dominują rany szarpane (42% urazów), a mniejszy, lecz istotny jest udział złamań (około 8%). Praca wskazuje też, że większość urazów w surfingu jest niewielka i nie trafia na oddziały ratunkowe. Późniejsza praca Klick i in., oparta na NEISS, z okolic 2013 roku, oszacowała tylko około 1 300–1 800 wizyt rocznie na oddziałach ratunkowych z powodu urazów w surfingu w USA. To znacznie mniejszy licznik niż zgłoszenia urazów w ankiecie kohortowej.
- Niezależność
- Retrospektywny samoopis rekreacyjnych surferów na Hawajach, w Kalifornii i na Rhode Island. Niezależny od zawodniczego zbioru z 2007 roku i od zestawień wizyt na oddziałach ratunkowych opartych na NEISS.
-
[3] American Journal of Sports Medicine (Nelson & McKenzie 2011) — Mountain biking-related injuries treated in emergency departments in the United States, 1994-2007
Mountain biking-related injuries treated in emergency departments in the United States, 1994-2007- Statystyka
Około 217 433 wizyt na oddziałach ratunkowych w USA z powodu urazów w kolarstwie górskim w latach 1994–2007 (około 15 531 rocznie). Złamania kończyny górnej 10,6%, złamania barku 8,3%, hospitalizacja 4,5–6,1%, TBI 8,4% w wieku 14–19 lat- Cytat
“"Nationwide, an estimated 217,433 patients were treated for mountain bike-related injuries in US emergency departments from 1994 to 2007, an average of 15,531 injuries per year ... Mountain bike-related injuries decreased from 1994 to 2007. Upper extremity fractures were the most common injury." ”
- Dane źródłowe z
- 2011-02-01
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Nelson i McKenzie 2011 korzystają z próby CPSC NEISS i są punktem odniesienia dla częstości wizyt na oddziałach ratunkowych z powodu kolarstwa górskiego w USA. Około 15 500 wizyt rocznie przy populacji kolarzy górskich w USA wynoszącej 8–9 milionów oznacza roczne prawdopodobieństwo wizyty na oddziale ratunkowym około 0,17–0,19% na kolarza. Odsetek hospitalizacji 4,5–6,1% oznacza węższe roczne prawdopodobieństwo hospitalizacji, rzędu 0,01% na kolarza. W 30-letniej karierze regularnej jazdy (ważonej tak, by kolarstwo górskie stanowiło mniej więcej jedną trzecią całej ekspozycji na sporty przygodowe) kolarstwo górskie wnosi do głównej liczby około 5–7 punktów procentowych prawdopodobieństwa urazu wymagającego opieki medycznej w ciągu życia. Przewaga złamań kończyny górnej koryguje kulturowe ujęcie kolarstwa górskiego jako sportu głównie z urazami głowy: urazowe uszkodzenie mózgu (TBI) jest istotnym skutkiem, ale najczęstsze były jednak złamania kończyny górnej.
- Niezależność
- Dane z CPSC NEISS, amerykańskiego systemu nadzoru, z którego korzysta też wpis o urazach głowy u rowerzystów bez kasku. Traktuj to jako punkt odniesienia dla kolarstwa górskiego w USA. Nie jest niezależne od zestawień opartych na NEISS w innych wpisach o urazach w USA na tej stronie.
-
[4] Wilderness & Environmental Medicine (Schöffl, Hoffmann, Küpper 2013) — Acute Injury Risk and Severity in Indoor Climbing — A Prospective Analysis of 515,337 Indoor Climbing Wall Visits in 5 Years
Acute Injury Risk and Severity in Indoor Climbing — A Prospective Analysis of 515,337 Indoor Climbing Wall Visits in 5 Years- Statystyka
30 ostrych urazów w 515 337 wejściach na ściankę wspinaczkową. Częstość ostrych urazów 0,02 na 1 000 godzin wspinania. Około 1 uraz na 50 000 godzin wspinania (wartość wyliczona z częstości). 15 urazów stopnia 2 wg UIAA MedCom, 13 stopnia 3, 2 stopnia 4- Cytat
“"Thirty climbing injuries were recorded, 22 were in male and 8 in female climbers with a total mean age of 27.5 ± 10.6 years. [...] The overall injury rate was 0.02 injuries per 1000 hours of climbing activities." ”
- Dane źródłowe z
- 2013-07-01
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Schöffl i in. 2013 to największa prospektywna kohorta urazów podczas wspinaczki halowej w literaturze i podstawa ustalenia, że „wspinaczka halowa jest jednym z bezpieczniejszych sportów w sali”. Przy 0,02 ostrego urazu na 1 000 godzin wspinania regularnie trenujący na ściance, spędzający tam 200 godzin rocznie, zgromadzi około 0,004 ostrego urazu rocznie, czyli średnio jeden uraz na 250 lat wspinania. Wspinaczka tradycyjna w terenie jest o rzędy wielkości groźniejsza: synteza International Alpine Trauma Registry (Rauch i in. 2019) podaje 37,5 urazu na 1 000 godzin dla wspinaczki tradycyjnej, 4,07 dla lodowej, 3,1 dla zawodów, 0,2 dla sportowej i 0,027 dla halowej. Trzy rzędy wielkości różnicy między wspinaczką halową a tradycyjną w terenie to największe zróżnicowanie wewnątrz jednego sportu na tej stronie i powód szerokiego przedziału niepewności szacunku w ciągu życia. Hobbysta, którego „wspinaczka” to wtorkowe wieczory na ściance, ma radykalnie inne ryzyko niż ktoś, kto co drugi weekend wspina się tradycyjnie w drogach alpejskich.
- Niezależność
- Prospektywna kohorta z jednego obiektu (Stuttgart, Niemcy), ale szeroko cytowana w literaturze o urazach we wspinaczce. Niezależna od amerykańskiej kontynuacji NEISS autorstwa Buzzacott i Schöffl oraz od syntezy IATR, które opierają się na innych populacjach i metodach nadzoru.
-
[5] International Journal of Environmental Research and Public Health (Rauch, Strapazzon, Falla, Brodmann Maeder, Procter, Brugger 2019) — Climbing Accidents — Prospective Data Analysis from the International Alpine Trauma Registry and Systematic Review of the Literature
Climbing Accidents — Prospective Data Analysis from the International Alpine Trauma Registry and Systematic Review of the Literature- Statystyka
Częstość urazów na 1 000 godzin wspinania: tradycyjna 37,5, lodowa 4,07, zawodnicza 3,1, sportowa 0,2, halowa 0,027. Średni wynik ISS 29,6 w przypadkach urazów wielonarządowych- Cytat
“"They found traditional climbing more than 20 years ago to have an injury risk of 37.5 injuries per 1000 hours of sport performance, which was higher than the injury risk of American football (15.7) or motorbiking (22.4). … Ice climbing had an injury risk of 4.07 … competition climbing 3.1 … indoor climbing had the lowest injury risk of 0.027 … In the IATR, the mean ISS was 29.6 and the chest, the head and neck and the abdomen are more frequently affected." ”
- Dane źródłowe z
- 2019-12-27
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Rauch i in. 2019 łączą International Alpine Trauma Registry z przeglądem systematycznym opublikowanych badań urazów we wspinaczce. To źródło porównania częstości urazów w pięciu dyscyplinach, z którego korzystają wiersze o wspinaczce tradycyjnej, sportowej i halowej. Średni wynik skali ciężkości urazów (ISS) 29,6 w przypadkach urazów wielonarządowych sytuuje ciężkie urazy we wspinaczce tradycyjnej mniej więcej w pobliżu urazów komunikacyjnych. Dlatego na tej stronie wspinaczka tradycyjna jest traktowana jako zasadniczo inna aktywność i dlatego ograniczenie głównej liczby wymaga ostrożności co do tego, co dla danego czytelnika znaczy „wspinaczka”.
- Niezależność
- Wielośrodkowy rejestr europejski wraz z syntezą literatury. Częściowo pokrywa się z danymi o wspinaczce halowej Schöffl i in. 2013 jako jednym z wielu źródeł, ale liczba 37,5 na 1 000 godzin dla wspinaczki tradycyjnej pochodzi z niezależnego badania w Parku Narodowym Yosemite.
-
[6] Cureus / Course, Sharman, Tran 2023 — Health Service Impacts and Risk Factors for Severe Trauma in Mountain Biking: A Narrative Review
Health Service Impacts and Risk Factors for Severe Trauma in Mountain Biking: A Narrative Review- Statystyka
Kolarstwo górskie zjazdowe: 1,1 urazu na 1 000 godzin jazdy, z czego około 10% ciężkich. Elitarne enduro: 38,3 urazu na 1 000 godzin wyścigów wobec 3,6 na 1 000 godzin treningu- Cytat
“"A study of elite enduro MTB competitors found a significantly higher incidence of injury during races versus practice sessions (38.3 injuries/1000 race hours vs. 3.6 injuries/1000 practice hours) … 1.1 injuries per 1000 riding hours Severity graded by clinical findings and time off from riding, 10% classed as severe … Downhill MTB was consistently identified as posing the highest risk for injuries" ”
- Dane źródłowe z
- 2023-12-18
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Course i in. 2023 to najnowszy przegląd narracyjny ciężkich urazów w kolarstwie górskim i źródło podziału na zjazdowe i cross-country. Dziesięciokrotna różnica między treningiem elitarnego enduro (3,6 na 1 000 godzin) a wyścigami (38,3 na 1 000 godzin) dobrze ilustruje, że „kolarstwo górskie” na szczycie rozkładu intensywności ma częstość zbliżoną do wspinaczki tradycyjnej w terenie, a nie do rekreacyjnej jazdy. Główna liczba na tej stronie dotyczy kolarzy rekreacyjnych. Zawodnicze zjazdy omówiono jakościowo w jednym z wierszy poniżej.
- Niezależność
- Przegląd narracyjny, a nie pojedyncze badanie kohortowe, syntetyzujący europejskie i kanadyjskie badania kolarstwa górskiego. Niezależny od Nelson i McKenzie 2011 (dane NEISS z USA), ale pokrywa się z szerszą literaturą o urazach w kolarstwie górskim, z której czerpie także praca Nelsona.
-
[7] PLoS One (Lawes, Koon, Berg, van de Schoot, Peden 2023) — The epidemiology, risk factors and impact of exposure on unintentional surfer and bodyboarder deaths
The epidemiology, risk factors and impact of exposure on unintentional surfer and bodyboarder deaths- Statystyka
155 zgonów australijskich surferów i bodyboardzistów w ciągu 16 lat. Wskaźnik śmiertelności skorygowany o ekspozycję: 0,06 na milion godzin surfingu. Utonięcie 58,1%, choroby serca 32,9%- Cytat
“"An average of 9.7 (SD = 3.37) surfing and bodyboarding-related fatalities occurred per year ... the cumulative resident-based mortality rate (resident n = 143) was 0.04 per 100,000 residents." ”
- Dane źródłowe z
- 2023-05-18
- Dostęp
- 2026-04-16 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Lawes i in. 2023 to największa w literaturze analiza zgonów w surfingu skorygowana o ekspozycję, oparta na rejestrze australijskiego Royal National Lifesaving Society. Wskaźnik śmiertelności 0,06 na milion godzin jest główną liczbą dla wiersza o zgonach w surfingu w rozbiciu na regiony: rekreacyjny surfer spędzający 86 godzin rocznie ma roczne prawdopodobieństwo zgonu około 5 na milion, a w 30-letniej karierze około 1,5 na 10 000. To porównywalne z szansą porażenia piorunem w ciągu życia, a nie z szansą urazu, której dotyczy ta strona. Udział chorób serca (32,9%) zasługuje na uwagę, bo oznacza, że niemała część „zgonów w surfingu” to zdarzenia sercowe, które przypadkiem wystąpiły w wodzie, a nie skutki urazów wynikające z biomechaniki surfingu.
- Niezależność
- Dane z australijskiego rejestru krajowego, niezależne od prac Nathansona o kohortach surferów z USA i Pacyfiku oraz od NEISS. Użyte tu jako punkt odniesienia dla zgonów, bo nie ma publicznie dostępnego porównywalnego zbioru z całych USA ze skorygowaną o ekspozycję śmiertelnością w surfingu.







