Jakość dowodów 4.6/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem rubryki jakości . Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
- D1 Zakotwiczenie w źródłach
- 5/5
- D2 Autorytet źródeł
- 5/5
- D3 Arytmetyka
- 4/5
- D4 Niepewność
- 4/5
- D5 Zakres
- 5/5
- D6 Tekst
- 5/5
- D7 Uczciwość co do percepcji
- 4/5
- D8 Kompletność zastrzeżeń
- 5/5
● twoje czynniki — kliknij to ryzyko ▾ aby ujawnić
- Twoje czynniki
≈ Tak samo prawdopodobne jak
Postrzegane
Dla czytelników z gospodarek waluty rezerwowej upadek waluty to kanoniczne ryzyko „przydarzające się innym”. Obraz mentalny jest utrwalony i historyczny: weimarskie taczki marek, zimbabweński banknot o nominale stu trylionów, wenezuelski sklep przeceniający towary dwa razy dziennie. Ponieważ te obrazy są skrajne i obce, typowy dorosły z USA, strefy euro czy Japonii traktuje to zdarzenie jak eksponat muzealny, znikomo rzadki, ograniczony do państw upadłych i przegranych wojen. Ta intuicja jest dobrze skalibrowana dla ich własnej waluty i źle skalibrowana jako twierdzenie o świecie: na poziomie globalnym istotna mniejszość dorosłych żyjących dzisiaj osobiście przeżyła kryzys inflacyjny, a w Ameryce Łacińskiej, Afryce Subsaharyjskiej i dawnym bloku sowieckim jest to bliższe pokoleniowemu obrzędowi przejścia niż zdarzeniu wyjątkowemu. Chapman Survey of American Fears nie wyodrębnia upadku waluty, ale „upadek gospodarczy/finansowy” powraca w jej pierwszej dziesiątce, co sugeruje, że lęk istnieje nawet tam, gdzie osobiste prawdopodobieństwo jest bliskie zeru.
Szacunek przybliżony: Większość dorosłych z krajów waluty rezerwowej traktuje to jako dziwaczne zdarzenie raz na stulecie; globalnie jest to bliższe regionalnej regularności raz na pokolenie
Źródło: intuicja redakcyjna, bez badania
Rzeczywiste
25 ze 133 gospodarek rynkowych doświadczyło epizodu bardzo wysokiej inflacji (>100%/rok) w latach 1960–1996 (Fischer, Sahay i Vegh, JEL 2002)
133 gospodarki rynkowe w próbie MFW
Pokaż obliczenia
To szacunek ważony populacją dorosłych na świecie, a nie liczba krajów i nie wskaźnik dla dorosłych w USA. To rozróżnienie znaczy tu więcej niż w niemal jakimkolwiek innym wpisie serwisu, bo kryzysy inflacyjne są niezwykle skoncentrowane. Nie rozkładają się równomiernie na kraje: stały podzbiór gospodarek o przewlekłej inflacji wraca do kryzysu wielokrotnie (Argentyna spędziła ponad siedemnaście lat powyżej 100% rocznie w próbie Fischera i wsp., Brazylia ponad piętnaście, Demokratyczna Republika Konga miała sześć odrębnych epizodów, łącznie piętnaście lat). Gospodarki z walutą rezerwową i duże gospodarki o niskiej inflacji praktycznie nigdy nie przekraczają tego progu w życiu żyjącego dorosłego. Właściwy model to więc nie jednolite ryzyko na kraj, skumulowane przez 59 lat, lecz podział populacji: ekspozycja w ciągu życia wynosi w przybliżeniu 1 dla dorosłego w gospodarce przewlekle zagrożonej kryzysem i w przybliżeniu 0 dla dorosłego w dużej gospodarce o niskiej inflacji. Próg trzeba stosować symetrycznie do każdego kraju i to jest sedno sprawy. Pytanie dotyczy systemowej awarii porządku monetarnego (hiperinflacji lub wprost załamania waluty), a nie zwykłego roku wysokiej inflacji. Linią operacyjną jest więc „trwała bardzo wysoka inflacja / awaria porządku monetarnego”, a nie szeroka linia kryzysu inflacyjnego Reinharta i Rogoffa, czyli inflacja ≥20% rocznie. Przy tak ścisłym odczytaniu do koszyka należą mniej więcej: większość Ameryki Łacińskiej i Karaibów (~663 mln, ~8% ludności świata: Argentyna, Brazylia, Boliwia, Peru, Wenezuela i inne), podzbiór Afryki Subsaharyjskiej z przewlekłą lub bardzo wysoką inflacją (Fischer i wsp. wymieniają dziewięć krajów afrykańskich z epizodami >100% rocznie: Angola, DRK, Ghana, Gwinea Bissau, Sierra Leone, Somalia, Sudan, Uganda, Zambia, a do tego Zimbabwe; to rzędu 5–7% ludności świata, a nie całe 16% Afryki Subsaharyjskiej), dawny blok sowiecki (~300 mln, ~4%; cały blok miał inflację powyżej 100% rocznie w latach 1992–94) oraz przypadki przewlekłe poza tymi blokami (Turcja, Iran, Liban, Mjanma, Surinam; mniej więcej 2–3%). Co istotne, Chiny i Indie nie wchodzą do koszyka przy tym ścisłym odczytaniu: ostatnia hiperinflacja w Chinach miała miejsce w latach 1947–49, a Indie nigdy nie przekroczyły ~100% rocznie. Wykluczenie ich jest spójne tylko dlatego, że Afryka Subsaharyjska jest liczona jako wskazany podzbiór o wysokiej inflacji, a nie cały region. Suma udziałów ludności w koszyku daje mniej więcej 18% dorosłych na świecie, czyli ~1 na 5,5, co zgadza się ze wskaźnikiem źródłowym (25 ze 133 gospodarek rynkowych, ~19%). Przedział niepewności odzwierciedla wybór progu, który jest decydującym czynnikiem. Ograniczenie do prawdziwej hiperinflacji w sensie Cagana (≥50% miesięcznie) ściąga liczbę ku ~0,10. Poszerzenie do każdego roku kryzysu inflacyjnego ≥20% rocznie wciągnęłoby do koszyka Chiny (~24% w 1994 roku), Indie (~28% w szoku naftowym połowy lat 70.), Indonezję i znaczną część Azji Południowej i Południowo-Wschodniej i podniosłoby liczbę powyżej ~0,35. Szacunek punktowy odpowiada ścisłemu odczytaniu awarii porządku monetarnego, o które pyta pytanie.
Zastrzeżenia: Nagłówkowe ~1 na 5,5 to liczba globalna dla dorosłego, życiowa, zdominowana prze…
Nagłówkowe ~1 na 5,5 to liczba globalna dla dorosłego, życiowa, zdominowana przez jeden wybór modelowania i jeden wybór definicyjny. Wybór modelowania: kryzysy inflacyjne są skoncentrowane, a nie jednorodne, więc liczbę buduje się przez podział populacji świata na segment wysokiej ekspozycji (prawdopodobieństwo życiowe ~1) i segment bliski zeru, a następnie zsumowanie udziałów populacji, a nie przez składanie pojedynczego zagrożenia na kraj. Wybór definicyjny: „załamanie waluty lub hiperinflacja” nie ma jednego uzgodnionego progu, a próg musi być stosowany symetrycznie do każdego kraju, bo inaczej liczba staje się niespójna. Prawdziwa hiperinflacja Cagana (>=50%/miesiąc) jest naprawdę rzadka. Tabela Hanke-Krus wymienia 57 zweryfikowanych epizodów na świecie od lat 1790., a między 1947 a 1984 rokiem nie było żadnego. Centralne oszacowanie używa ścisłego odczytu „systemowego załamania porządku monetarnego”, który zawęża pytanie do utrzymującej się, bardzo wysokiej inflacji aż po hiperinflację. Chiny i Indie, niskoinflacyjni giganci, zostają przy nim poza segmentem, a Afryka Subsaharyjska wchodzi jako nazwany wysokoinflacyjny podzbiór, a nie cały region. Wynik ląduje na ~1 na 5,5 i zgadza się ze wskaźnikiem krajowym (25 ze 133, ~19%). Ograniczenie aż do prawdziwej hiperinflacji Cagana ciągnie liczbę ku dolnej granicy (~0,10); poszerzenie do luźniejszej linii kryzysu inflacyjnego Reinharta-Rogoffa (>=20%/rok) wciąga do segmentu Chiny (~24% w 1994), Indie (~28% w połowie lat 70.) oraz znaczną część Azji Południowej i Południowo-Wschodniej i pcha ją ku górnej granicy (~0,35). Luka USA-vs-świat to kluczowe zastrzeżenie: osobiste życiowe prawdopodobieństwo dorosłego z USA, strefy euro lub Japonii jest bliskie zeru (odzwierciedla to mnożnik waluty rezerwowej 0,05), podczas gdy dla dorosłego z Ameryki Łacińskiej, Afryki Subsaharyjskiej lub obszaru posowieckiego jest ono bliskie pewności. Liczba mierzy też przeżycie zdarzenia, a nie poniesienie proporcjonalnej straty majątku. To standardowe rozróżnienie zdarzenie-vs-ciężkość. Trzymanie twardej waluty lub twardych aktywów to udokumentowane zabezpieczenie i jest ujęte jako mnożnik ochronny, a nie jako zmiana makro-prawdopodobieństwa. Oszacowanie ostrożnie traktuje spokój po 2000 roku: Reinhart i Rogoff wyraźnie ostrzegają, że ciche okresy w inflacji, podobnie jak w niewypłacalności, nie trwają w nieskończoność, a wejście Wenezueli do księgi rekordów hiperinflacji w 2016 roku, w ciągu dekady od publikacji książki, to żywy przykład. Lęk działa też w drugą stronę, a w tym kierunku nie ma częstości bazowej. Odrębny nurt prognoz, najgłośniej przepowiednia Elona Muska z 2026 roku, że obfitość napędzana przez AI i robotykę do połowy lat 30. XXI wieku sprawi, że pieniądze staną się nieistotne, wyobraża sobie rozpad porządku monetarnego przez deflację i koniec niedoboru, a nie przez inflację. To spekulatywna prognoza, a nie zmierzona częstość: nie ma za nią żadnego historycznego epizodu, więc celowo wyłączono ją z powyższej liczby i nie przypisano jej tu żadnej wartości. Wspominamy o niej tylko po to, by brak oszacowania po stronie deflacji nie był odczytywany jako twierdzenie, że waluta może upaść wyłącznie przez utratę wartości, a nigdy przez utratę celu.
Powiązane ryzyka
Inne ryzyka o podobnej tematyce — do odkrywania powiązanych obaw.
Katastrofa rządu ekstremistycznego
Jakie są szanse, że ekstremistyczny rząd polityczny katastrofalnie zrujnuje twój kraj?
Długa awaria prądu
Jakie jest prawdopodobieństwo, że przeżyjesz przedłużającą się awarię sieci energetycznej trwającą kilka dni lub dłużej?
Krach mieszkaniowy
Jakie są szanse, że poważny krach na rynku nieruchomości zniszczy Twój kapitał własny w domu?
BNPL: zaległa rata
Jakie jest prawdopodobieństwo, że użytkownik opcji kup teraz, zapłać później przegapi ratę?
Szkody z pękniętej rury
Jakie jest prawdopodobieństwo, że moje rury pękną i spowodują poważne szkody wodne?
Straty z day tradingu
Jakie jest prawdopodobieństwo znacznych strat finansowych z aktywnego handlu detalicznego?
Wybierz rywala
Ten wpis celowo wyodrębnia wąskie zdarzenie: systemowe załamanie porządku monetarnego. Obejmuje ono hiperinflację w ścisłym sensie (próg Cagana, czyli ceny rosnące o ponad 50 procent w ciągu jednego miesiąca) lub całkowite załamanie waluty, gdzie utrzymujący się kryzys inflacyjny i krach kursowy niszczą wartość jednostki rozliczeniowej. To inne zwierzę niż zwykła recesja (niemal pewna w ciągu każdego dorosłego życia, zob. economic-recession-impact) czy krach na rynku akcji (również niemal pewny, zob. stock-market-crash). Tamte to spadki wewnątrz funkcjonującego systemu monetarnego; to jest załamanie samego systemu. Ścisły ogon jest naprawdę rzadki: World Hyperinflation Table Hanke-Krus kataloguje tylko 56 zweryfikowanych hiperinflacji na świecie od rewolucyjnej Francji w latach 90. XVIII wieku (Wenezuela stała się 57. w 2016 roku), a Fischer, Sahay i Vegh zauważają, że w latach 1947-1984 nie było żadnej hiperinflacji. Najgorsza kiedykolwiek zmierzona miała miejsce na Węgrzech w lipcu 1946 roku, gdy ceny podwajały się mniej więcej co piętnaście godzin.
Liczbą, która czyni ten wpis wartym opublikowania, nie jest rzadkość skrajnego ogona, lecz częstość szerszego zdarzenia, gdy policzyć cały świat, a nie jedną walutę. Przy progu Reinhart i Rogoffa dla kryzysu inflacyjnego (inflacja roczna na poziomie 20 procent lub więcej, o której pokazują, że idzie “ręka w rękę” z krachami kursowymi), obraz się zmienia. Fischer i współpracownicy ustalili, że 25 z 133 gospodarek rynkowych doświadczyło epizodu powyżej 100 procent rocznie między 1960 a 1996 rokiem, przy czym większość z nich skupiona była w Ameryce Łacińskiej (dwanaście krajów) i Afryce (dziewięć). Reinhart i Rogoff, pracując na ośmiu wiekach danych cenowych z sześćdziesięciu sześciu krajów, ujmują to dosadniej: żaden kraj rynku wschodzącego w historii nie uniknął napadów wysokiej inflacji, a w ich nowoczesnej tabeli tylko Nowa Zelandia i Panama nie wykazują roku z inflacją powyżej 20 procent. Zważ te fakty według tego, gdzie ludzie faktycznie mieszkają. Do rachunku wchodzą gospodarki Ameryki Łacińskiej z chroniczną lub bardzo wysoką inflacją, wymienione kraje Afryki Subsaharyjskiej o wysokiej inflacji, były blok sowiecki oraz przypadki takie jak Turcja i Iran. Nie wchodzą do niego nisko inflacyjni giganci, Chiny i Indie. Mniej więcej jedna piąta dorosłych na świecie przeżyła lub przeżyje załamanie waluty. To podstawa głównej liczby ~1 na 5,5 i zgadza się ona z krajową stopą 25 z 133 (około 19 procent). Obniż próg do szerszej linii kryzysu inflacyjnego 20 procent, a Chiny (około 24 procent w 1994 roku) i Indie (około 28 procent w połowie lat 70. podczas szoku naftowego) wchodzą do rachunku, podnosząc liczbę powyżej jednej trzeciej; to ta dwuznaczność, a nie szum statystyczny, mierzy przedział niepewności.
Niemal cała ciekawość wokół tej liczby tkwi w tym, jak nierównomiernie jest rozłożona, dlatego figura jest znormalizowana jako prawdopodobieństwo dla globalnego dorosłego, a nie dla dorosłego z USA. Kryzysy inflacyjne nie są rozsypane losowo; nawracają w trwałym podzbiorze gospodarek i niemal nigdy nie dotykają reszty. Argentyna spędziła ponad siedemnaście lat powyżej 100 procent inflacji w próbie Fischera; Demokratyczna Republika Konga miała sześć osobnych epizodów. Wobec tego dorosły z kraju waluty rezerwowej (w Stanach Zjednoczonych, strefie euro czy Japonii) ma osobiste prawdopodobieństwo życiowe bliskie zeru (USA ostatni raz przekroczyły 20 procent inflacji podczas wojny secesyjnej w latach 60. XIX wieku), a Chiny i Indie, razem ponad jedna trzecia ludzkości, również należą do koszyka niskiej ekspozycji. Rezultatem jest obawa jednocześnie przeszacowana i niedoszacowana: przeszacowana jako osobiste zagrożenie przez zachodniego czytelnika, który wyobraża sobie Weimar i zakłada, że mogłoby się to zdarzyć wszędzie, i niedoszacowana jako globalna prawidłowość przez tego samego czytelnika, dla którego “około jedna piąta żyjących dorosłych widziała załamanie swojej waluty” brzmi nieprawdopodobnie, dopóki nie uwzględni się wag populacyjnych. Udokumentowane zabezpieczenie (trzymanie twardej waluty lub twardych aktywów) zmienia szkodę, a nie szanse.
Powiązane ciekawostki
Około 1 na 5 dorosłych na świecie przeżyje załamanie waluty lub hiperinflację, ale ryzyko jest dziko nierównomierne. Dla dorosłego z USA, strefy euro czy Japonii jest niemal zerowe; dla dorosłego z Ameryki Łacińskiej, z obszaru postsowieckiego lub z Afryki o wysokiej inflacji jest bliższe niemal pewności.
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
2/4 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
-
[1] National Bureau of Economic Research / Stanley Fischer, Ratna Sahay, Carlos A. Vegh (also Journal of Economic Literature 40(3), 2002) — Modern Hyper- and High Inflations
Modern Hyper- and High Inflations- Statystyka
Za Caganem (1956) hiperinflacja zaczyna się w miesiącu, w którym inflacja po raz pierwszy przekracza 50% miesięcznie; między 1947 a 1984 rokiem nie było hiperinflacji, a od 1984 co najmniej siedem (w sześciu krajach); 45 epizodów bardzo wysokiej inflacji (>100% rocznie) w 25 krajach; aż 25 ze 133 gospodarek rynkowych miało epizod bardzo wysokiej inflacji- Cytat
“"Since 1947, hyperinflations (by Cagan's definition) in market economies have been rare. Much more common have been longer inflationary processes with inflation rates above 100 percent per annum. Based on a sample of 133 countries, and using the 100 percent threshold as the basis for a definition of very high inflation episodes, this paper examines the main characteristics of such inflations. Among other things, we find that (i) close to 20 percent of countries have experienced inflation above 100 percent per annum;" ”
- Dane źródłowe z
- 2002-05-01
- Dostęp
- 2026-06-21 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Fischer, Sahay i Vegh dają najczystszą międzykrajową częstość bazową. Liczba natywna opiera się na ich głównym zliczeniu: 25 ze 133 gospodarek rynkowych doświadczyło epizodu powyżej 100% rocznie mniej więcej w latach 1960–1996. To udział krajów, a nie ludzi. Użyto go jako stopy natywnej (25/133 ≈ 19% gospodarek rynkowych) oraz jako kotwicy dolnego końca pasma ważonego liczbą ludności, ponieważ prawdziwa hiperinflacja i inflacja >100% rocznie są rzadsze niż szersze zdarzenia „załamania waluty” z inflacją 20–40% rocznie, które liczy główna liczba znormalizowana. Definicja Cagana (50% miesięcznie) wyznacza górny ogon rozkładu (hiperinflację), a zdanie „brak hiperinflacji w latach 1947–1984, potem siedem od 1984” ustala, że prawdziwa hiperinflacja to garstka epizodów na pokolenie, skupiona w kilku krajach. Zarchiwizowane streszczenie podaje próbę 133 krajów i „blisko 20 procent krajów” z inflacją powyżej 100 procent rocznie; definicja Cagana (50% miesięcznie), liczby z lat 1947–1984 i od 1984 oraz liczba 25 ze 133 pochodzą z pełnego tekstu pracy, którego zarchiwizowana strona ze streszczeniem nie odtwarza.
- Niezależność
- Metodologicznie niezależne od Reinharta i Rogoffa: Fischer i wsp. używają miesięcznych danych o cenach z International Financial Statistics MFW i datowania epizodów w stylu Cagana na próbie 133 gospodarek rynkowych, natomiast Reinhart i Rogoff budują ośmiowiekową roczną międzykrajową bazę danych o inflacji. Oba prowadzą do tego samego jakościowego obrazu z różnych danych.
-
[2] National Bureau of Economic Research / Carmen M. Reinhart, Kenneth S. Rogoff — This Time Is Different: A Panoramic View of Eight Centuries of Financial Crises
This Time Is Different: A Panoramic View of Eight Centuries of Financial Crises- Statystyka
Kryzys inflacyjny zdefiniowany jako roczna inflacja ≥20%; żaden kraj rynku wschodzącego w historii (w tym USA w latach 1860.) nie uniknął epizodów wysokiej inflacji; w 66 krajach kryzysy inflacyjne i załamania kursów walutowych idą w parze- Cytat
“"We find that serial default is a nearly universal phenomenon as countries struggle to transform themselves from emerging markets to advanced economies. [...] Our data also documents other crises that often accompany default: including inflation, exchange rate crashes, banking crises, and currency debasements." ”
- Dane źródłowe z
- 2008-03-01
- Dostęp
- 2026-06-21 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Reinhart i Rogoff podają operacyjny próg szerokiego ujęcia „załamania waluty”: kryzys inflacyjny to rok z roczną inflacją ≥20%, a ich dane pokazują, że kryzysy inflacyjne i załamania kursów współwystępują w przytłaczającej większości epizodów, a więc kryzys inflacyjny jest w praktyce załamaniem waluty. Ich ośmiowiekowa baza dla 66 krajów dokumentuje, że praktycznie każda gospodarka rynku wschodzącego miała co najmniej jeden taki epizod, a tylko krótka lista krajów (w szczególności Nowa Zelandia i Panama w ich Tabeli 13) nie wykazuje okresu inflacji powyżej 20%. To wspiera metodę podziału populacji: udział populacji w grupie ryzyka przybliżają regiony rynków wschodzących i przewlekłej inflacji, wobec grupy bez ryzyka złożonej z gospodarek walut rezerwowych oraz Chin i Indii. Zarchiwizowane streszczenie stwierdza jedynie, że inflacja i załamania kursów walutowych towarzyszą niewypłacalności; próg 20%, wzmianka o USA z lat 1860. oraz współwystępowanie kryzysów inflacyjnych i kursowych pochodzą z pełnego tekstu, którego zarchiwizowana strona ze streszczeniem nie odtwarza.
- Niezależność
- Niezależna roczna międzykrajowa baza cen (indeksy cen konsumpcyjnych i kosztów utrzymania sięgające XVIII i XIX wieku (lata 1700–1899), dla wielu krajów), odrębna od podejścia opartego na miesięcznych danych MFW u Fischera i wsp. Reinhart i Rogoff powołują się na Fischera, Sahaya i Vegha tylko przy analizie wysokiej inflacji w Afryce, nie przy datowaniu kryzysów użytym tutaj.
-
[3] Cato Institute / Steve H. Hanke and Nicholas Krus (Johns Hopkins Institute for Applied Economics) — World Inflation and Hyperinflation Table Zweryfikowane
World Inflation and Hyperinflation Table- Statystyka
Tabela hiperinflacji świata Hanke-Krus dokumentuje wszystkie 56 udokumentowanych epizodów hiperinflacji od lat 1790.; Wenezuela została dodana w 2016 roku jako 57. zweryfikowany epizod- Cytat
“"This chapter supplies, for the first time, a table that contains all 56 episodes of hyperinflation, including several which had previously gone unreported." ”
- Dane źródłowe z
- 2017-01-01
- Dostęp
- 2026-06-21 · kopia archiwalna
- Weryfikacja
- Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
- Obliczenie
- Tabela Hanke-Krus to wzorcowy katalog prawdziwej hiperinflacji (próg Cagana, ≥50% miesięcznie). Pięćdziesiąt sześć epizodów od inflacji assignatów rewolucyjnej Francji (1795–96), z Wenezuelą dodaną w 2016 roku jako 57., na przestrzeni ponad dwóch stuleci i całego świata, pokazuje, jak rzadkie jest to zjawisko: prawdziwa hiperinflacja to mniej więcej jeden zweryfikowany epizod na cztery lata na świecie, silnie skupiony wokół wojen, rewolucji, upadków imperiów i narodzin nowych państw (europejskie skupisko po I wojnie światowej, postsowieckie skupisko z lat 1992–94). To źródło wyznacza skrajny ogon rozkładu i jest powodem, dla którego liczba znormalizowana wynika z szerszego pasma załamań walut z inflacją 20–40% rocznie, a nie ze znacznie rzadszego pasma samej hiperinflacji.
- Niezależność
- Niezależny katalog epizodów, sporządzony z pierwotnych danych cenowych przez Hankego i Krusa, odrębny zarówno od baz MFW (Fischer i wsp.), jak i Reinharta-Rogoffa. Stosuje ścisłą definicję Cagana opartą na stopie miesięcznej.
-
[4] Guinness World Records — Highest inflation rate (ever) Zweryfikowane
Highest inflation rate (ever)- Statystyka
Najwyższą inflację zanotowano na Węgrzech w lipcu 1946 roku: dzienna stopa inflacji 207%, ceny podwajały się mniej więcej co 15 godzin- Cytat
“"The highest recorded rate of inflation occurred in Hungary during July 1946. [...] This works out to a daily inflation rate of 207%, meaning that prices denominated in Hungarian pengo doubled every 15 hours." ”
- Dane źródłowe z
- 2024-01-01
- Dostęp
- 2026-06-21 · kopia archiwalna
- Weryfikacja
- Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
- Obliczenie
- Użyto wyłącznie jako ilustracyjnego sufitu rozkładu, czyli najgorszej kiedykolwiek zmierzonej miesięcznej lub dziennej stopy inflacji. Wyznacza koniec „jak źle może być” w prozie i nie jest używane w rachunku prawdopodobieństwa. Reset forinta z sierpnia 1946 roku (zastąpienie pengő w stosunku rzędu 4 x 10^29 do 1) to kanoniczny przykład całkowitego załamania ładu monetarnego i wymiany waluty.
- Niezależność
- Odniesienie archiwalne; liczba dla Węgier z 1946 roku jest niezależnie podawana przez tabelę Hanke-Krus, Cagana (1956) i Fischera i wsp., więc ten ilustracyjny fakt jest dobrze potwierdzony.







