Jakość dowodów 4.88/5
Ocena recenzji w ośmiu wymiarach względem rubryki jakości . Każdy wymiar oceniony w skali 1–5.
- D1 Zakotwiczenie w źródłach
- 5/5
- D2 Autorytet źródeł
- 5/5
- D3 Arytmetyka
- 5/5
- D4 Niepewność
- 5/5
- D5 Zakres
- 5/5
- D6 Tekst
- 5/5
- D7 Uczciwość co do percepcji
- 4/5
- D8 Kompletność zastrzeżeń
- 5/5
≈ Tak samo prawdopodobne jak
Postrzegane
W przypadku burz słonecznych luka percepcyjna jest osobliwa. Większość dorosłych nigdy nie słyszała terminu „zdarzenie Carringtona" i nie potrafi wymienić ani jednej konsekwencji pogody kosmicznej poza ładnymi zorzami. Wśród tych, którzy zetknęli się z tym pojęciem, zwykle przez dziennikarstwo naukowe lub społeczności przygotowania na katastrofy, ujęcie waha się między „zaległą katastrofą" a „czymś, czym zajmuje się NASA". Żadna poważna ankieta nie śledzi społecznego zaniepokojenia burzami geomagnetycznymi w szczególności, ale niemal całkowity brak tego tematu w codziennej rozmowie o ryzyku sugeruje, że większość ludzi implicytnie ocenia prawdopodobieństwo na zerowe lub bliskie zeru.
Szacunek przybliżony: Większość dorosłych nie ma modelu myślowego; ci, którzy go mają, często zgadują „znikome”
Źródło: intuicja redakcyjna, bez badania
Rzeczywiste
~12% na dekadę dla burzy geomagnetycznej klasy Carringtona (Riley 2012)
Ziemia, zdarzenie klasy Carringtona (Dst < −850 nT)
Pokaż obliczenia
Riley (2012) oszacował ~12% prawdopodobieństwa na dekadę burzy geomagnetycznej klasy Carringtona (Dst < −850 nT), na podstawie ekstrapolacji prawem potęgowym z ponad 50 lat zapisów pogody kosmicznej. Przeliczenie na prawdopodobieństwo roczne: 1 − (1 − 0,12)^(1/10) ≈ 0,01268/rok. Skumulowane przez 59 pozostałych lat dorosłego życia: 1 − (1 − 0,01268)⁵⁹ ≈ 0,531. Love (2012), stosując modelowanie Poissona, oszacował około 6,3% na dekadę, co dałoby prawdopodobieństwo w ciągu życia ~0,31. Szeroki przedział niepewności odzwierciedla tę niezgodność metodologiczną. Ważne: jest to prawdopodobieństwo dotarcia burzy do Ziemi, a nie prawdopodobieństwo śmierci pojedynczej osoby. Zdarzenie klasy Carringtona zniszczyłoby przede wszystkim infrastrukturę elektryczną, a umieralność pośrednia wskutek załamania sieci, przerwania łańcuchów dostaw i utraty systemów medycznych jest bardzo niepewna i zależy od odporności społeczeństwa.
Zastrzeżenia: Nagłówkowe prawdopodobieństwo (~53,1% w ciągu życia) opisuje szansę, że burza ge…
Nagłówkowe prawdopodobieństwo (~53,1% w ciągu życia) opisuje szansę, że burza geomagnetyczna klasy Carrington dotrze do Ziemi, a nie szansę śmierci w jej wyniku. W wydarzeniu Carringtona z 1859 roku nikt nie zginął, ponieważ sieć elektroenergetyczna jeszcze nie istniała. Współczesny nawrót uszkodziłby przede wszystkim transformatory wysokiego napięcia, przy czasach oczekiwania na wymianę wynoszących 5–12 miesięcy. Śmiertelność pośrednia (z powodu utraty zasilania szpitali, awarii uzdatniania wody, załamania łańcuchów dostaw) jest wysoce spekulatywna i zależy od utwardzenia sieci, gotowości kryzysowej oraz szerokości geograficznej burzy. Rozbieżność metodologiczna między Rileyem (12%/dekadę) a Love'em (6,3%/dekadę) odzwierciedla rzeczywistą niepewność co do ogona rozkładu Dst, a nie błąd pomiaru. Obie estymacje opierają się na mniej niż 200 latach danych z obserwatoriów magnetycznych ekstrapolowanych na wydarzenia o okresach powrotu liczonych w stuleciach.
Powiązane ryzyka
Inne ryzyka o podobnej tematyce — do odkrywania powiązanych obaw.
Długa awaria prądu
Jakie jest prawdopodobieństwo, że przeżyjesz przedłużającą się awarię sieci energetycznej trwającą kilka dni lub dłużej?
Niedobór wody
Jakie jest prawdopodobieństwo doświadczenia poważnego niedoboru wody w ciągu życia?
Punkt krytyczny WAIS
Jakie są szanse na przekroczenie punktu krytycznego Zachodnioantarktycznego Lądolodu w twoim życiu?
Uderzenie asteroidy
Jakie jest prawdopodobieństwo śmierci w wyniku uderzenia asteroidy lub komety?
Załamanie AMOC
Jakie są szanse, że AMOC ulegnie gwałtownemu załamaniu przed końcem twojego życia?
Śmierć w zamieci
Jakie jest prawdopodobieństwo śmierci w czasie silnej burzy śnieżnej lub zamieci?
Wybierz rywala
Analiza Pete’a Riley’a z 2012 roku w Space Weather dostarczyła liczbę, która zaskoczyła nawet jej autora: około 12% szans na dekadę, że geomagnetyczna burza klasy Carringtona (Dst poniżej −850 nT) uderzy w Ziemię. Skumulowane w ciągu dorosłego życia, przekłada się to na około 1 szansę na 1,9. To prawdopodobieństwo rzutu monetą dla zdarzenia, o którym większość ludzi nigdy nie słyszała. Szacunek ten wynika z ekstrapolacji prawa potęgowego na podstawie pięciu dekad zapisów pogody kosmicznej. Love (2012), wykorzystując statystykę Poissona na tych samych danych Dst, doszedł do niższego, ale wciąż trzeźwiącego ~6,3% na dekadę. Rozbieżność metodologiczna odzwierciedla prawdziwą niepewność co do modelowania skrajnego ogona rozkładu zbudowanego na podstawie mniej niż 200 lat obserwacji magnetycznych.
Bliskie minięcie z lipca 2012 roku pokazało, że zdarzenia klasy Carringtona nie są reliktami XIX wieku. Koronalny wyrzut masy co najmniej tak potężny jak zdarzenie z 1859 roku (Baker et al. oszacowali, że jego Dst osiągnęłoby −1,200 nT) przeciął orbitę Ziemi mniej więcej tydzień po tym, jak nasza planeta przeszła przez ten obszar przestrzeni. Gdyby czas różnił się o dni, współczesna sieć elektryczna stanęłaby przed swoją pierwszą prawdziwą próbą w obliczu ekstremalnej pogody kosmicznej. Lloyd’s of London zamodelował ten scenariusz i oszacował 0,6–2,6 biliona dolarów strat ekonomicznych w samej Ameryce Północnej, z 20–40 milionami ludzi borykających się z przerwami w dostawie prądu trwającymi od tygodni do lat.
Krytyczne rozróżnienie polega na tym, czy burza nadejdzie, czy burza zabije. Nikt nie zginął w 1859 roku, ponieważ linie telegraficzne były najbardziej złożoną istniejącą infrastrukturą elektryczną. Współczesne zdarzenie Carringtona spaliłoby transformatory wysokiego napięcia (komponenty budowane na zamówienie, z 5–12-miesięcznym czasem realizacji wymiany), ale to, czy przełoży się to na masowe ofiary, zależy od wzmocnienia sieci, rezerw generatorów awaryjnych i reakcji rządu. Prawdopodobieństwo samej burzy jest zaskakująco wysokie, prawdopodobieństwo katastrofalnych konsekwencji dla ludzi jest realne, ale głęboko niepewne, zależne od decyzji infrastrukturalnych, które w dużej mierze pozostają nierozwiązane.
Powiązane ciekawostki
Burza geomagnetyczna klasy Carringtona pojawia się z prawdopodobieństwem około 12% na dekadę, co w ciągu życia kumuluje się do mniej więcej 1 na 1,9. Większość ludzi nie ma dla niej modelu myślowego, a ci, którzy mają, zwykle uznają ją za znikomą.
Rejestr twierdzeń
Każda liczba poniżej jest tym, co podało dane źródło — z dosłownym cytatem, na którym się oparliśmy, i sposobem, w jaki doszliśmy do naszej wartości. Kliknij dowolny link, żeby zweryfikować bezpośrednio.
2/3 źródeł niezależnie zweryfikowanych słowo w słowo z podanym źródłem
-
[1] Space Weather (American Geophysical Union) — Pete Riley — On the probability of occurrence of extreme space weather events
On the probability of occurrence of extreme space weather events- Statystyka
ok. 12% prawdopodobieństwa na dekadę dla zdarzenia klasy Carringtona (Dst < −850 nT)- Cytat
“"For example, the probability of another Carrington event (based on Dst < −850 nT) occurring within the next decade is ∼12%. [...] Nevertheless, based on our initial estimates for Dst and CME speed, a probability of ∼12% remains our best estimate." ”
- Dane źródłowe z
- 2012-02-29
- Dostęp
- 2026-04-18 · kopia archiwalna
- Obliczenie
- Riley przeanalizował kilka miar nasilenia pogody kosmicznej (intensywność rozbłysku, prędkość CME, indeks Dst, strumienie protonów >30 MeV) i wykazał, że częstość maleje z nasileniem zgodnie z odwrotnym prawem potęgowym. Dla Dst < −850 nT (klasa Carringtona): ok. 12% na dekadę, co daje roczną intensywność ≈ 0,01268. Na przestrzeni 59 lat: 1 − (1 − 0,01268)⁵⁹ ≈ 0,531. Love (2012) niezależnie oszacował ok. 6,3% na dekadę, stosując statystykę Poissona do tego samego zapisu Dst, co daje ok. 0,31 w ciągu życia. Środek tych dwóch szacunków to ok. 0,42; jako szacunek centralny przyjmujemy główną liczbę Riley'a, bo jest szerzej cytowana, a pasmo niepewności obejmuje dolną granicę Love'a.
- Niezależność
- Analiza prawa potęgowego Riley'a i analiza Poissona Love'a opierają się na tym samym zapisie Dst, ale na niezależnych metodach statystycznych.
-
[2] NASA Science — Near Miss: The Solar Superstorm of July 2012 Zweryfikowane
Near Miss: The Solar Superstorm of July 2012- Statystyka
CME z lipca 2012 roku był klasy Carringtona i minął Ziemię o około tydzień jej ruchu orbitalnego- Cytat
“"If the eruption had occurred only one week earlier, Earth would have been in the line of fire. … Analysts believe that a direct hit by an extreme CME such as the one that missed Earth in July 2012 could cause widespread power blackouts, disabling everything that plugs into a wall socket." ”
- Dane źródłowe z
- 2014-07-23
- Dostęp
- 2026-04-18 · kopia archiwalna
- Weryfikacja
- Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
- Obliczenie
- Bliskie minięcie w lipcu 2012 roku empirycznie potwierdza, że CME klasy Carringtona zdarzają się także w epoce nowoczesnej. Baker i in. (2013) przeanalizowali to zdarzenie i oszacowali, że gdyby uderzyło w Ziemię, jego Dst sięgnęłoby −1 200 nT, czyli przekroczyłoby zdarzenie Carringtona z 1859 roku. Ten punkt danych jest zgodny z oszacowaniem częstości Riley'a, 12% na dekadę. Nie potrzeba dodatkowego wyprowadzenia liczbowego; to źródło daje kalibrację opartą na rzeczywistym zdarzeniu.
- Niezależność
- Obserwacja NASA dotycząca CME z lipca 2012 roku to niezależny pomiar empiryczny, niewyprowadzony z modeli statystycznych Riley'a ani Love'a.
-
[3] Lloyd's of London / Atmospheric and Environmental Research — Solar Storm Risk to the North American Electric Grid Zweryfikowane
Solar Storm Risk to the North American Electric Grid- Statystyka
Koszt ekonomiczny burzy klasy Carringtona dla Ameryki Północnej: 0,6–2,6 biliona USD; 20–40 milionów ludzi bez prądu od 16 dni do 1–2 lat- Cytat
“"The total U.S. population at risk of extended power outage from a Carrington-level storm is between 20-40 million, with durations of 16 days to 1-2 years. … The total economic cost for such a scenario is estimated at $0.6-2.6 trillion USD" ”
- Dane źródłowe z
- 2013-06-01
- Dostęp
- 2026-04-18 · kopia archiwalna
- Weryfikacja
- Cytat niezależnie pobrany ponownie i potwierdzony słowo w słowo z podanym źródłem podczas naszego audytu ugruntowania.
- Obliczenie
- Lloyd's zamodelował skutki burzy geomagnetycznej klasy Carringtona dla sieci energetycznej Ameryki Północnej za pomocą symulacji prądów indukowanych geomagnetycznie (GIC). Przedział 0,6–2,6 biliona USD odzwierciedla różne nasilenia burzy i założenia co do podatności transformatorów. To oszacowanie skutków gospodarczych, a nie źródło prawdopodobieństwa; pokazuje składnik ryzyka dotyczący następstw.
- Niezależność
- Analizę Lloyd's przeprowadziło Atmospheric and Environmental Research (AER) z użyciem modelowania GIC niezależnego od oszacowań prawdopodobieństwa Riley'a.







